postvirtual

Archive for the ‘Sol’ Category

Internationalisation

In Sol on 6 augustus 2011 at 21:03

Beste mensen,

Mijn verslag van de Spaanse revolutie is voorlopig uitsluitend beschikbaar in het Engels, op http://www.spanishrevolution11.wordpress.com.

Met vriendelijke groet,
Oscar

Advertenties

De kaartenkamer

In Sol on 7 juli 2011 at 13:54

Malaga Kolonne in dorpsassemblee, 2 juli.

Mensen,

De bunker is dicht. Audiovisuales heeft zich verspreid. Zelf heb ik mijn hoofdkantoor nu ingericht in de kantoren van de 15M-News, ons wekelijkse tijdschrift. Het is gelegen in het kraakpand Patio Maravillas, en het is een zeer strategische plek om te vertoeven. Het ministerie van Uitbreiding zit hier aan het einde van de gang.

Ik had reeds een aantal contacten bij Uitbreiding, hoofdzakelijk omdat ik erg geïnteresseerd ben in de volksmarsen uit het hele land. De mensen hier hebben geregeld dat de kolonnes hun foto’s en links rechtstreeks naar mij toe sturen, zodat ik ze vervolgens kan distribueren over onze communicatiekanalen. Uit het Zuiden beginnen ze binnen te druppelen. Het is geweldig om die mensen te zien marcheren. Maar er is één ding dat ik mis. Overzicht.

Vandaag heb ik daarom één van onze kantoren ingericht als kaartenkamer, en dat was heel leuk om te doen. Ik heb een ​​grote kaart van Spanje genomen en op basis van alle informatie die hier voortdurend verzameld wordt ben ik begonnen om de routes uit te tekenen en om precies aan te geven waar de marsen zich op dit moment bevinden.

Toen ik klaar was keek ik toe van afstand, en ik kon het niet geloven. Dit is niet gewoon ik die op een kaart zit te tekenen, dit is echt aan het gebeuren. Al deze lijnen die samenvloeien uit alle hoeken van het land, richting Madrid. Het is des te meer verbazingwekkend als je je realiseert dat Spanje een land is dat onderworpen is aan zeer sterke centrifugale krachten. Maar op dit moment zijn mensen vanuit Catalonië, vanuit Baskenland en van vele andere plaatsen te voet op weg naar Madrid, om hier in het midden van het midden te kunnen zijn, op Puerta del Sol.

Wat is dus de situatie op dit moment? Ik kan de kaart hier niet reproduceren, maar voor de strategen onder jullie zal ik er een korte beschrijving van geven.

1. De Noordwest Kolonne. Deze is verdeeld in twee hoofdtakken. Galicië en Asturië. De Galicische kolonne bestaat uit mensen die hun mars begon zijn in steden als Vigo, Coruña en Santiago de Compostela, onder andere. Deze marsen hebben een paar dagen geleden hun krachten gebundeld en nu hebben ze de bergen overgestoken richting het oude Castilië. In enkele dagen zullen ze fuseren met de kolonne uit Asturië die begonnen is in steden als Gijón en Oviedo. De Asturische kolonne heeft de Cantabrische bergen overgestoken en is vandaag gearriveerd in de stad León.

2. De Noord Kolonne. Ook wel bekend als de ‘Baskische’. Deze heeft twee vertakkingen, eentje afkomstig uit Pamplona en de andere, de ‘echte’ Baskische, afkomstig uit Bilbao. De Bilbao kolonne is begonnen met een cirkel rond de stad en heeft daarna het beruchte dorpje Guernica gepaseerd en de Baskische hoofdstad Vitoria/Gasteiz. De Pamplona kolonne is over Logroño gekomen en door de wijngaarden van de Rioja. Vandaag zullen de twee kolonnes samenkomen in Burgos.

3. De Zaragoza Kolonne vertrekt vandaag.

4. De Noordoost Kolonne, beter bekend als ‘Barcelona’. Deze is al twaalf dagen in een gestaag tempo op mars. Ze hebben een stukje langs de kust gelopen voordat ze verder landinwaarts gingen, in een rechte lijn naar Madrid. Het volk uit Barcelona heeft er iets meer dan een week over gedaan om Catalonië te verlaten. Ze zijn vanochtend vertrokken uit het kleine dorpje Calanda, Aragón.

5. De Oost Kolonne, ‘Valencia’. Zij waren de eersten om te vertrekken, in de Midzomernacht. Ze hebben een grote cirkel beschreven door het achterland van Valencia, ze hebben mensen opgepikt uit een subkolonne en samen hebben ze het centrale hoogland van La Mancha bestegen, de streek van Don Quichote. Gisteren is de kolonne op schema aangekomen in Albacete.

6. De Murcia Kolonne. Deze is nogal curieus. Als al mijn informatie klopt dan is de Murcia Kolonne al weken door Zuidoost-Spanje aan het zigzaggen en zijn ze op dit moment nog nauwelijks honderd kilometer verwijderd van de plaats waar ze begonnen zijn. Ik hoop waarachtig dat ze een kaart bij zich hebben.

7. De Zuidelijke Kolonne, ook wel bekend als ‘Málaga’. Ze hebben vorige week Granada bereikt en er zichzelf versterkt. Eensgezind marcheren ze nu door de Andalusische heuvels naar het noorden. Ik weet min of meer waar ze lopen. Het is de streek waar ik een zinvolle bezigheid als geitenhoeder gevonden had voordat de revolutie uitbrak. De kolonne heeft gisteravond Jaén bereikt, de enige plek ter wereld waar ik ooit een franchise van Krusty Burger ben tegengekomen.

8. De Zuidwest Kolonne, eveneens uit Andalusië, staat bekend als ‘Sevilla’, hoewel de mars begon in Cádiz. Het was de tweede die vertrok. Vanuit de buurt van Palos, waar Columbus zijn zeilen hees, volgt de kolonne de rivier de Guadálquivir door steden als Jeréz de la Frontera, beroemd om zijn sherry. De kolonne heeft een week geleden Sevilla bereikt en marcheert nu in een lekker tempo verder door het rivierdal. Vannacht heb ik het bericht ontvangen dat ze inmiddels in Córdoba zijn aangekomen.

9. De West Kolonne, ook wel ‘Portugese’ genoemd. Dit is de mars uit het verlaten binnenland van Extremadura. En deze is verdwenen. We hebben alle contact met ze verloren. Het laatste bericht dateert van drie dagen geleden. Het is niet bekend of ze nog steeds op mars zijn.

De mensen van Uitbreiding komen een kijkje nemen op de kaart. De kolonnes zullen de komende dagen steeds meer zijrivieren in zich opnemen. Ze zullen zwellen. Op dit moment wordt er bij Uitbreiding hard gewerkt aan het praktische probleem van de coördinatie van alle marsen bij aankomst in Madrid. Een plattegrond van de stad wordt over grote kaart heen gelegd. Dikke zwarte lijnen worden getrokken vanuit de invalswegen naar Puerta del Sol. “Laten we eens kijken of we deze movida kunnen organiseren.”

Op de ochtend van de 23e zullen de marsen tegelijkertijd aankomen in de hoofdstad. Ze zullen worden verwelkomd door de verschillende wijken. De hele dag lang is er ruimte voor rust en vreugde en feest. Dan, aan het begin van de avond, zullen de wijken de kolommen vergezellen voor de laatste etappe. De Basken zullen over de Passeo de la Castellana komen marcheren, Barcelona komt over Cibeles, de Andalusische kolonnes over Plaza Mayor en de Galicische kolonne over de Gran Vía. Vanuit alle richtingen, vanuit alle wijken, vanuit heel Spanje, zullen mensen op de avond van de 23e naar Sol toe komen. En ik beloof jullie, dat gaat een waanzinnig feest worden.

Oscar

Change unLtd.

In Sol on 6 juli 2011 at 03:29

15M op mars. Zuidoost Kolonne, Málaga.

Mensen,

De revolutie heeft plaats op twee verschillende niveaus. Het ene is lokaal, en het andere is globaal. Tussen deze twee is er niks. Geen naties, geen staten, geen rassen, geen religies. Onze wereld is één groot web van lokale gemeenschappen, en samen vormen we de mensheid.

Verandering. Change. Dat is wat er nu gebeurt. En het gebeurt niet omdat er een politicus verkozen is die zich deze slogan heeft eigengemaakt. Het gebeurt omdat mensen zich beginnen te beseffen dat het helemaal niet nodig is om op iemand te stemmen als je wat wilt veranderen. Verandering heb je zelf in de hand.

Sommige mensen zijn heel bezorgd over wat er allemaal gaande is. Ze durven er niet eens over te praten, bang als ze zijn om het beest wakker te schudden. Ze zijn bereid heel ver te gaan om deze verandering tegen te houden. Ze zijn heel machtig. Maar ze zijn lang niet zo machtig als wij. We zullen ze verslaan met de beste wapens die we tot onze beschikking hebben. Massaal vreedzaam verzet, en informatie.

De verandering is nog maar net begonnen. Veel dingen zijn nog in de ontwikkelingsfase. Mensen zijn heel goed in staat om zichzelf te regeren, ze zijn het alleen niet gewend. Het wordt een lang proces en een prachtige ervaring. En opdat het ook wereldwijd gebeurt, moeten we de uitwisseling van informatie stimuleren.

Gisteren is Carlos, de rapneger van Respect, teruggekeerd naar Puerta del Sol. Hij was voor een paar weken naar de Verenigde Staten geweest. Hij had het over de demonstraties van 19 juni. Dat was niet alleen in Madrid en heel Spanje. Het was over de hele wereld. Ook in Atlanta gingen een paar duizend mensen de straat op. Het zijn onbevestigde berichten. De politie reageerde met geweld. Er zijn arrestaties gepleegd en gewonden gevallen, sommige zelfs zwaar, naar verluid. Er zijn ook onbevestigde berichten van demonstraties in New Jersey.

Er is veel meer aan de hand dan we weten. We zouden een internationale nieuwssite moet hebben. Een plek waar je informatie kunt vinden over de mondiale burgerbeweging voor echte democratie, van alle continenten en uit alle landen, in het Engels en in lokale talen. Veel van deze informatie is al beschikbaar op de websites van de beweging en op alternatieve nieuwssites. Het moet alleen bij elkaar worden gebracht. Met foto’s, video’s, achtergrondinformatie en links.

Het is het soort site waar je naartoe surft als je terugkomt van je wekelijkse buurtassemblee, om te weten wat er allemaal gebeurt en wat de mensen op de andere pleinen in de wereld hebben besloten.

We zijn ermee bezig. Iedereen die mee wil doen is welkom. Het is het internet, en niet een stuk papier zoals een grondwet, dat ons volledige vrijheid van informatie heeft gegeven. We moeten er maximaal gebruik van maken. Ze kunnen proberen om ons te stoppen, maar ze zullen niet slagen. Het internet staat aan de wortel van deze revolutie.

Oscar

Piratenverhalen uit IJsland en Tortola

In Sol on 4 juli 2011 at 16:35

Lieve mensen,

Gisteravond hebben onze twee gasten uit IJsland, Gunnar en Gandri, een openbare vertoning gehouden van Gunnars film over de IJslandse crisis (http://argoutfilm.com/english). De organisatie was allemaal een beetje geïmproviseerd. Toen ze laat in de avond aankwamen bij het Latina metrostation was er een graffiti-muur met een uitgeschilderd wit vlak om dienst te doen als scherm, er waren stoelen in verschillende vormen en maten, maar er was geen apparatuur om de film te vertonen.

“Organisatie Spaanse stijl”, zeggen onze gasten, met een glimlach.

De mensen van Humanisme die de screening hadden georganiseerd beginnen rond te bellen, er is beweging. Ik schat in dat het nog wel een tijdje kan duren. Ik maak een wandeling en drink een kop koffie.

Het bleek dat ik me vergist had. Als ik terugkom staat alle apparatuur klaar om gebruikt te worden, er is zelfs geluid. Ik ben verbaasd. Vooral als ik denk aan de penibele toestand van Audiovisuales op dit moment. Toen we Gunnar en Gandri een paar dagen geleden voor de radio hadden geïnterviewd lieten ze blijken dat ze graag een ontmoeting met Audiovisuals wilden hebben. Toch, ondanks herhaalde en dringende verzoeken, heeft niemand gehoor gegeven aan de oproep om de IJslandse filmmaker en zijn kameraad te ontmoeten. De commissie Audiovisuales heeft het waarschijnlijk te druk met het opstellen van nieuwe, steeds indrukwekkender organisatieschema’s.

Ik heb er een hekel aan om me voor andermans nalatigheid te verontschuldigen. Maar dit keer had ik het gevoel dat het noodzakelijk was. Want vanuit p.r. oogpunt heeft Audiovisuales niet alleen een slecht beeld van zichzelf gegeven, maar ook van Madrid als revolutionaire hoofdstad. Gelukkig zullen Gunnar en Gandri morgen een warm welkom krijgen van de commissie Audiovisuales in Barcelona.

Voordat de film begint is er discussie. Over geld. Over hoe geld veranderd is van een middel om handelswaren uit te wisselen naar een handelswaar op zich. Over banken. Over speculatie. Over financiële derivaten en trash funds.

“Die derivaten zouden helemaal niet verkocht mogen worden, ze zouden rondgedeeld moet worden op een speeltafel in Las Vegas”, zegt Gandri.

De film heeft een geweldige soundtrack. Hij heet ‘Maybe I should have’ en vertelt het verhaal van Gunnars persoonlijke onderzoek naar het IJslandse financiële debacle.

Tot eind 2007 was IJsland een gelukkig en welvarend eilandje in de Noord-Atlantische Oceaan met een bevolking die gemakkelijk zou passen in één van de wijken van Madrid. Vooral de bankensector was bijzonder welvarend. Banken boden aan om het geld van mensen te huren tegen hogere prijzen dan normaal. Op deze manier werd een enorme hoeveelheid kapitaal omgeleid naar IJsland. Het leidde tot ongekende economische groei, vastgoedwaanzin en politieke corruptie.

Toen verhalen in de Deense pers aan het einde van 2007 vragen opriepen over de soliditeit van de IJslandse economie, begon de wind op te steken. Mensen trokken hun tegoeden terug. IJslandse fondsen in Engeland werden in beslag genomen met gebruikmaking van anti-terrorisme wetgeving. De banken stortten al snel in elkaar en het eens zo welvarende landje zag zichzelf veroordeeld om een schuldenlast met zich mee te torsen tot aan de zevende generatie. Mensen die de banken hun spaargeld en hun pensioenen hadden toevertrouwd vonden dat bijna alles was verdampt.

“Als een bank wordt beroofd, zal er op de dief gejaagd worden totdat hij achter tralies zit. Maar nu dat de bank zelf het geld van de spaarders heeft meegenomen wordt er niemand voor verantwoordelijk gesteld.”

Gunnar stelt zichzelf de vraag: “Waar is al het geld naartoe gegaan? Is het soms terecht gekomen in de geldhemel?”

Hij vaart uit op een avontuurlijke zoektocht, hij verzamelt aanwijzingen in fiscaal vriendelijke gebieden als Guernsey, Luxemburg en ten slotte het eiland Tortola in de archipel van de Britse Maagdeneilanden.

Alsof er nooit iets veranderd is, hebben de Britten nog steeds hun piratennesten in het Caribisch gebied. Maar terwijl de zeerovers van weleer voornamelijk jacht maakten op Spaanse buit, is het de 21ste eeuwse financiële piraten ook toegestaan ​​om te stelen van Groot-Brittannië zelf. Tortola is de wettelijke thuishaven van meer dan een half miljoen ondernemingen. Maar de enige bedrijven die ook werkelijke hun hoofdkantoor op het eiland hebben zijn de bedrijven die al die honderdduizenden brievenbussen beheren, allemaal vanuit hetzelfde gebouw.

Tortola is als zovelen een plek waar geld doorheen vloeit. Slechts een klein gedeelte blijft er plakken, genoeg om het eiland te veranderen in een luxueus resort. Maar waar is de rest van de schat? Zolang westerse landen hun bedrijven toestaan om geen belastingen te betalen en alleen de gewone burgers op te laten draaien voor de nationale schuldenlast, zullen we er nooit achter komen.

Gunnar keert terug naar huis, zonder geslaagd te zijn in zijn zoektocht. IJsland is nog steeds failliet, ze hebben bergen met schulden. “Maar we zullen niet betalen. Die schulden zijn niet van ons. Degenen die aan de wortel staan van deze crisis zullen er ook voor verantwoordelijk gehouden moeten worden. Ze zullen moeten worden berecht. Want als we dat niet doen, dan is de boodschap dat misdaad loont, en hoe groter de misdaad, hoe meer het loont.”

Na de vertoning is er discussie tot laat in de nacht. “Als je iemand hoort praten over schulden, stel dan deze vraag: aan wie zijn we precies al dit geld verschuldigd? Ik wil een naam, een telefoonnummer en een e-mailadres.”

Gandri waarschuwt dat de mensen uit de politiek en het bankwezen alleen van stoel aan het verwisselen zijn in plaats van dat ze het podium verlaten. Nepotisme tiert welig in IJsland. Hij legt uit hoe de kracht van de banken gemakkelijk kan worden gebroken. “Neem 50 euro van je rekening, doe het allemaal tegelijk op dezelfde dag, op hetzelfde tijdstip. Het zal een schokgolf teweeg brengen in de kantoren op de bovenste verdieping. Het is alsof je zegt: ‘Volgende week zouden we met zijn allen onze rekeningen kunnen sluiten’.”

Dat is de revolutionaire manier. Maar Gunnar en Gandri pleiten ook voor de institutionele manier om dingen te veranderen, via het parlement. “Je moet jezelf in de markt plaatsen als een burgerbeweging. Je moet duidelijk zeggen waar het probleem ligt. Je moet een scherpe synthese maken van je boodschap. Je moet ervoor zorgen dat mensen het begrijpen.”

Als voorbeeld hebben ze het over de manier waarop mensen hun stemrecht gebruikt hebben bij de laatste verkiezingen voor de gemeenteraad van Reykjavik. Om hun minachting voor de politieke klasse te tonen heeft het volk een komiek tot nieuwe burgemeester gekozen, een clown die openlijk beloofd had dat hij de meest corrupte burgemeester uit de geschiedenis zou worden.

“En heeft hij zijn belofte gehouden?” vraagt iemand.
“Natuurlijk niet. Hij is een politicus tegenwoordig!”

 

Een stem van over de bergen

In Sol on 2 juli 2011 at 04:52

Mensen,

Ons Parlement is voor de gelegenheid verhuisd van het glazen metrostation naar de andere kant van de Westerfontein. Witgrijze stukken tape begrenzen de ‘banken’ en de gangpaden. De parlementaire zetels zijn geplaatst met dank aan het PIP, het Permanente Informatie Punt. Ze bestaan ​​uit één enkel stuk karton, en ze dienen het praktische doel om je achterste te beschermen tegen de geconcentreerde hitte van de stenen na een lange dag van blootstelling aan de Madrileense zomerzon.

Het is de tweede dag van de State of the Union.

De scherpe scheidslijn tussen de meerderheid van het parlement en de oppositie is de lijn van de schaduw. Als de eerste spreker, een professor uit de wijk Arganzuela, de microfoon neemt, heeft de zon een absolute meerderheid. De mensen staan ​​aan de kant. Kennelijk is er echt iets aan het veranderen in Spanje, want het is zeven uur, en zonder dat er een goede reden voor is, begint men precies op tijd.

Het halve maan van het parlement is een zonnewijzer. Terwijl onze kameraad spreker spreekt, kruipt de schaduw vooruit. In haar spoor nemen de mensen plaats op hun kartonnen zetels. Ze luisteren aandachtig, en af en toe zwaaien ze met hun handen om blijk te geven van hun goedkeuring. Als de spreker uitgesproken is, heeft de zon zich teruggetrokken. De schaduw heeft het parlement gevuld, en de mensen staan er aan alle kanten omheen.

De professor heeft het over Griekenland. Hij zegt dat democratie is gebaseerd op debat. Op de confrontatie van ideeën, de overweging van alternatieven. Het vergt tijd en geduld, de bereidheid om te luisteren en om toe te geven dat iemand anders betere ideeën zou kunnen hebben dan die van jou.

En dan heb je daar ineens die mensen in pak aan boord van hun dikke donkere auto’s met wapperende vlaggetjes. En ze zeggen: Je bent blut. Maar maak je geen zorgen, we zijn bereid om je te redden. Allereerst verkoop je ons alles wat je hebt. Spoorwegen, havens, post-, telefoon- en elektriciteitsbedrijven, je volledige infrastructuur, alles dat van nut kan zijn. De rest mag je dumpen. Verder zal je je eigen mensen moeten laten bloeden voor de puinhoop die we hebben achtergelaten. Waag het niet om aan onze overzeese tegoeden te komen. Het is een aanbod dat je niet kunt weigeren, want als je dat wel doet, dan… de Apocalyps.
Je kan het verwoorden zoals je wilt, maar het blijft obsceen dat je iets dat hier ook maar enigszins op lijkt kan voorstellen, niet aan een staat of een overheid, maar aan een volk.

En hoe is het mogelijk dat een ander handjevol mensen het recht heeft om deze verstrekkende beslissing te bezegelen zonder eerst een diepgaand debat met de burgers aan te gaan en een brede consensus te smeden? Dit, concludeert onze spreker, is niet zoals democratie bedoeld is.

Kameraden, mijn moeder is hier! Ik ben overgelukkig. Ze zegt al jaren dat mijn generatie alle redenen van de wereld heeft om in opstand te komen. “Net als wij, in ’68! Waar wachten jullie nog op? Waar hebben we gefaald in jullie opvoeding?”

Ik kon het niet helpen om het toch een beetje persoonlijk op te nemen. Gelukkig heb ik nog steeds de leeftijd waarop ik op onstuimige wijze revolutie kan voeren, dus ik was blij om haar te laten zien dat ze mijn generatie uiteindelijk toch niet zo goed had ingeschat.

Helaas kan ik maar weinig tijd met haar doorbrengen. Iedere dag volgen verplichtingen, vergaderingen, en andere gelegenheden elkaar op tot diep in de nacht. Vandaag was ik bij de radio, met mijn kameraad Irene. We hielden een interview met twee revolutionairen uit IJsland. Een filmmaker en de voorzitter van de vereniging van debiteuren. Ze kwamen uitleggen hoe de situatie nu is in dat dappere kleine land. De revolutie loopt er het gevaar om te stagneren. Het werk aan de grondwet van de burgers gaat gestaag voort, maar de nieuwe regering laat zijn oren gevaarlijk veel wapperen naar het economische establishment. Onze noordse kameraden legden de nadruk op de noodzaak van internationale mobilisatie en het delen van ervaringen. De revolutie heeft een lange weg te gaan, en we mogen onze tegenstander nooit onderschatten.

Er zijn nog geen drie maanden verstreken sinds ik in Spanje aankwam, en ik voel me niet op mijn gemak om Spaans te spreken voor de radio. Een taal leren is net als leren lopen. Maar lopen is één ding, het is heel iets anders om te kunnen dansen.

Het volgende deel van het programma gaat over de marsen. Ik ben werkelijk tevreden. Dit is wat ik wilde, een rechtstreeks verslag van de mensen die honderden kilometers lopen om naar Sol te komen. En met dank aan kameraad Irene is het werkelijkheid geworden. De technicus neemt de telefoon op, hij verbindt ons door. Van diep uit onze hoofdtelefoons komt een stem. Het is Cristóbal, één van de mensen die uit Coruña komen marcheren.

¡Hola Columna Noroeste! ¿Qué tal?

Ze voelen zich prima, moe maar voldaan, het was een lekkere dagmars geweest. Jonge Woudlopers-praat. Ze zijn op 1300 meter. Ze zijn bezig de bergen van León te bestijgen om zo de hoogvlakte van het Oude Castilië te bereiken, onder de brandende zon.

Bij het luisteren naar een stem van zo ver weg, de stem van één van die helden, kan ik niet anders dan versteld staan ​​van de technologie. Hier zijn we, we hebben direct contact, en we sturen deze stem naar alle vier de hoeken van de aarde. Of er mensen naar luisteren is een ander verhaal, maar dat maakt het niet minder wonderbaarlijk.

Oscar

P.S. Onze radio zit op http://madrid.tomalaplaza.net/directo-radio/. Tune in at night.

Privatisering van de Revolutie

In Sol on 30 juni 2011 at 18:46

Lieve mensen,

De revolutie is als het opkomende getij. Ze gaat gepaard met golven die heen vloeien en weer terug. Ik hou van onze beweging, ik hou van de solidariteit die ze gecreëerd heeft en de hoop op een toekomst die gebaseerd is op menselijke in plaats van economische waarden. Maar ik kan niet iedere dag de loftrompet opsteken. Ik kan niet me van kritiek onthouden als er dingen zijn die bekritiseerd moeten worden.

Het duurt nu al anderhalve maand, en met de komst van de zomer lijkt het erop dat veel mensen behoefte hebben aan rust. Ik neem het ze niet kwalijk, ik heb zelf waarschijnlijk ook behoefte aan rust, maar die tijd komt nog wel.

Sinds de acampada opgeheven is zijn we nog niet in staat geweest om dezelfde eenheid tussen mensen, werkgroepen en commissies te smeden die we hadden op Puerta del Sol. Ik heb gemerkt en gehoord dat veel van de commissies ten prooi gevallen zijn aan een vorm van authisme. Ze praten heel veel over zichzelf en over hun interne organisatie. Ze lijken te vergeten dat ze alleen bestaan in functie van iets groters.

Misschien is dat natuurlijk, ook gezien de nieuwe situatie waarin we niet langer geconcentreerd zijn in ons eigen dorpje. Maar er is nog iets anders dat me zorgen baart. Sommige commissies en sommige individuen lijken te denken dat ze belangrijk zijn. Dat zijn ze niet. In revolutionaire zin kan de term ‘belangrijk’ alleen worden toegepast op acties en resultaten.

De commissies Communicatie en Audiovisuales hebben allebei hun aanpassingsproblemen gehad. Om deze het hoofd te bieden is Comunicatie officieel omgevormd tot een paraplu van verschillende subcommissies die verantwoordelijk zijn voor pers, tv, sociale media, intern, extern etc. Audiovisuales heeft de afgelopen weken haar eigen interne problemen gehad en is nu bezig om te reorganiseren.

De dingen zijn onophoudelijk aan het gebeuren. Met de marsen die vanuit alle delen van Spanje naar de hoofdstad komen, met de opstand die aan de gang is in Griekenland en op andere plaatsen, en met de gestage verspreiding van de beweging over de hele wereld, is het moeilijk om overal van op de hoogte te blijven.

Gelukkig is er geen gebrek aan initiatief. Gisteren zijn we begonnen met een tweedaags Volksdebat over de State of the Union. De werkgroep Economie heeft op de eerste dag haar alternatief gepresenteerd voor het dictaat van de EU en het IMF.

Het komt erop neer dat de crisis betaald moet worden door degenen die de crisis hebben veroorzaakt. Belastingparadijzen dienen te worden afgeschaft, de ultrarijke ontduikers moeten met terugwerkende kracht worden belast, banken moeten worden genationaliseerd, pensioenleeftijden verlaagd, minimumlonen verhoogd etc. Rechtse economen zullen zeggen dat het niet mogelijk is. En binnen het huidige systeem hebben ze misschien wel gelijk. Maar we hebben het gehad met het huidige systeem. Onze beste economen zijn bezig met iets beters, en we gaan ervoor zorgen dat het mogelijk wordt.

Audiovisuales heeft deze dagen veel last gehad van gebrek aan mensen en motivatie. Hun livestream team was niet aanwezig om verslag te doen van de eerste dag van de State of the Union. Maar dat heeft ook weer de kracht van onze beweging aangetoond, want bij afwezigheid van Audiovisuales heeft de commissie Wijken spontaan de rechtstreekse verslaggeving van de bijeenkomst overgenomen, en van de daaropvolgende demonstratie uit solidariteit met het Griekse volk.

Golven komen, en vloeien terug. De beweging is in staat om zichzelf te regenereren. Dat moet ook. De toekomst van de revolutie is afhankelijk van een continue stroom van nieuwe mensen en nieuwe ideeën.

Ik weet dat heel veel mensen staan ​​te popelen om zich bij onze beweging aan te sluiten. Maar ik heb ook verhalen gehoord van commissies die bezig zijn hun deuren te sluiten, commissies waarvan sommige leden zeggen dat ze geen man- en vrouwkracht meer nodig hebben. Kameraden, dit is pure onzin. We hebben altijd meer mensen nodig, en als iemand wat anders zegt, luister dan niet. Je hoeft aan niemand toestemming te vragen om ​​deel te worden van de revolutie.

Indien een commissie of een werkgroep de verwachtingen niet meer waar kan maken of zich verandert in een exclusieve club, dan dient ze weggespoeld te worden en vervangen door nieuwe golven van revolutionair enthousiasme. De beweging presenteert zich als horizontaal. Als dat zo is, dan dient ze volledig geprivatiseerd te worden. Wie deel wil nemen, die neme deel. Creëer je eigen alternatieve commissies. Wissel informatie uit. Deel vrijelijk je gedachten, je gevoelens, je foto’s en je films. Dit is niet onze revolutie, het is de jouwe.

Oscar

Water en Vuur

In Sol on 28 juni 2011 at 00:44

Lieve mensen,

Er zijn straatgevechten uitgebroken in Madrid. Gisteren was ik getuige van stadsguerilla in de steegjes van Lavapiès. Er werden pistolen, geweren en granaten gebruikt. De munitie was water.

Vandaag hebben de gevechten Puerta del Sol bereikt. Tegen de avond kwamen twee groepen gewapende rebellen het plein op met winkelwagens vol watergranaten. Als gevolg van het daaruit voortvloeiende bombardement raakten tientallen mensen doorweekt.

De zomer is begonnen, in Madrid ook. Tijdens de Nacht van Sint Johannes loopt dat in Spanje traditioneel uit op feestelijke ongeregeldheden. Mensen komen samen, op de stranden, in de bossen en in de parken. Ze nemen bier mee en calimocho, de typisch Spaanse mix van Coca Cola en goedkope rode wijn. Om middernacht steken ze vuren aan, ze pakken hun trommels en hun gitaren, en ze beginnen te dansen. Het is zwaar tribalistisch. Ik vind het geweldig. Een grote kloosterachtige ruïne werpt zijn schaduw over het park. Aan alle kanten branden vuren en zweeft de dikke geur van hout en hash over het gras. Mensen dansen. Sommigen nemen een aanloop en springen door de vlammen, hand in hand.

Een belangrijk onderdeel van de Midzomernachttraditie is dat je op een stuk papier alle slechte dingen opschrijft die je het afgelopen jaar zijn overkomen. Dat gooi je vervolgens in het vuur. Op een ander stuk papier schrijf je de goede dingen waarvan je zou willen dat ze het komend jaar gebeuren, en dat steek je bij je.

Ik heb een paar persoonlijke dingen verbrand, en genoeglijk toegekeken hoe de rook en de as werden meegevoerd door de wind. Het andere papiertje heb ik veilig opgeborgen. Je mag het aan niemand laten zien, want dan komt het niet uit. Maar dat maakt geen verschil. Ik weet zeker dat de meeste mensen voor volgend jaar dezelfde hoop en dezelfde verwachting delen. Niet alleen voor zichzelf, maar voor iedereen.

Oscar

 

Durruti

In Sol on 26 juni 2011 at 23:39

Beste mensen,

Elke dag vertrekken er nieuwe volksmarsen vanuit verschillende steden in Spanje. Valencia, Cádiz, Compostela en Coruña zijn al op de weg. Gisteren hebben we in de bunker ook beelden gezien van de kolonne die vertrok vanaf Plaça de Catalunya in Barcelona.

Het was één van die prachtige momenten van historische dubbelzinnigheid. De term ‘Kolonne uit Barcelona’ resoneerde een beroemde episode uit de Spaanse Burgeroorlog, een anarchistische mars van Barcelona naar Madrid in 1936, bekend als de Columna Durruti.

De geschiedenis kent vele helden, groot en klein. Horatius Nelson, Michiel de Ruyter, George Washington, Eddy Merckx, noem ze maar op. De meeste van hen zijn nationalistische helden. Hun namen en hun erfenis behoren tot één enkele natie.

De revolutie heeft ook haar helden. Spartacus, Emiliano Zapata, Che Guevara. Deze mensen hebben geen vaderland. Hun nalatenschap behoort de hele mensheid toe.

Buenaventura Durruti was de grote revolutionaire held van de Spaanse Burgeroorlog. Hij was een mijnwerker en een monteur, maar bovenal een romanticus. Hij begon zijn gevecht tegen de onrechtvaardigheid lang voordat de burgeroorlog begon. Hij maakte deel uit van een anarchistische groep die een Spaanse aartsbisschop ombracht in de jaren twintig. De bisschop zou doodseskaders gefinancierd hebben om op opstandige arbeiders te jagen. Na de moord zag Durutti zich gedwongen om te vluchten. Hij ging naar Latijns-Amerika, waar hij deelnam aan opruïing over het hele continent. Hij ging naar Parijs waar hij zijn oude beroep weer oppikte, dat van monteur en revolutionair.

Toen in 1931 de tweede Spaanse Republiek werd uitgeroepen keerde hij terug om deel te nemen aan arbeidersopstanden. De republiek was notoir instabiel. In het handjevol jaren dat ze bestaan heeft probeerden ​krachten van uiterst links tot uiterst rechts haar onder controle te krijgen. In 1936 werd het een gewapend conflict. Francisco Franco en andere conservatieve generaals deden een poging om de macht te grijpen die maar ten dele slaagde. Als reactie op de staatsgreep kwamen vele arbeiders en boeren in opstand. Durruti nam deel aan de revolte in Barcelona ​​als lid van een anarchosindicalistische militie.

De stad werd genomen. De rood-zwarte anarchistische vlag werd gezwaaid vanaf de daken en uit de ramen. Arbeiders namen de fabrieken en winkels over en ze organiseerden assembleeën om gezamenlijk de productie- en distributiemiddelen te bestieren. Boeren namen collectief de landgoederen van de grootgrondbezitters over. Kerken werden geplunderd en verbrand.

Dit is de historische context waarin de Columna Durutti werd gevormd. Drieduizend gewapende anarchisten die van Barcelona naar Madrid marcheerden, om alle dorpen en boeren op hun pad te bevrijden. Het was één van de grote revolutionaire avonturen van de twintigste eeuw.

Gisteren hebben we dus de beelden gezien van de Kolonne uit Barcelona. Een paar dozijn mensen met rugzakken en een spandoek, ’15M op mars’. Ze zullen zo’n twintig kilometer per dag lopen, ze zullen de dorpen op hun pad ‘bevrijden’. Ze zullen vergaderingen houden op de pleinen. Ze zullen mensen uitnodigen om zich bij hen aan te sluiten.

“Dit is onze tijd,” dacht ik. “En het wordt alleen maar beter.”

In november 1936 arriveerde de Kolonne van Durruti in Madrid, net op tijd om de stad te helpen verdedigen tegen de aanvankelijke aanval van de fascisten. Hij werd geraakt door de kogel van een sluipschutter. De herkomst van de kogel is nooit onomstotelijk vastgesteld. Durruti was nog in leven toen hij aankwam bij het gebouw dat in gebruik genomen was als een geïmproviseerd veldhospitaal. Het was de plaats waar hij stierf. Voor de oorlog huisde er het Ritz hotel.

“Het zijn de arbeiders die al deze paleizen en steden gebouwd hebben, hier in Spanje en in Amerika en overal. Wij, de arbeiders, kunnen nieuwe gebouwen neerzetten om hun plaats in te nemen. En betere! We zijn in het geheel niet bang voor de ruïnes. We zullen de aarde erven, daar is geen twijfel over mogelijk. De bourgeoisie kan haar eigen wereld tot puin ineen doen storten op haar aftocht van het toneel der geschiedenis. Wij dragen een nieuwe wereld met ons mee, hier in ons hart.”

– Buenaventura Durruti

Vademecum voor de 21e eeuwse revolutionair

In Sol on 25 juni 2011 at 23:28

Beste kameraden,

Ik weet dat jullie allemaal erg enthousiast zijn over de Spaanse Revolutie. Jullie kunnen niet wachten tot er bij jullie ook iets dergelijks gebeurt. Welnu, ik zal jullie zeggen dat er geen enkele reden is om te wachten. Jullie kunnen hier en nu met de revolutie beginnen. Vandaar dat ik een klein Vademecum voor de 21e eeuwse revolutionair heb voorbereid.

Hier is ie.

ECONOMIE
De meeste banken willen gewoon winst maken, op wat voor manier dan ook. Wapenhandel, witwassen, speculatie, dood en vernietiging, het maakt allemaal niet uit zolang ze er maar een slaatje uit kunnen slaan. Ze kunnen dit doen omdat jij het ze toestaat. Sluit daarom vandaag nog je bankrekening en breng al je tegoeden over naar een ethische bank die investeert in duurzame projecten. Blijf op de hoogte van waar je bank mee bezig is. Eis transparantie over hun investeringen.

ENERGIE
Gebruik minder en gebruik het beter. Zet je elektrische apparaten niet op stand-by, maar schakel ze helemaal uit. Als het koud is, pak dan een ​​deken. Als het warm is, wees dan geen watje maar doe gewoon de luiken dicht en wen eraan. Laat de auto staan, neem de fiets. Of neem anders een auto met hybride aandrijving. Installeer zonnepanelen. Er is geen enkele reden waarom je afhankelijk zou moeten zijn van een extern netwerk. Je zou zelf je eigen energie kunnen produceren, samen met je buren. Als gemeenschap zou je volledig energie-onafhankelijk kunnen zijn.

VOEDSEL
Wees bewust van wat je eet. Besef je goed welke chemische kunstmest en bestrijdingsmiddelen er gebruikt worden bij de productie van voedsel en welke conserveringsmiddelen, kleurstoffen en andere rotzooi eraan worden toegevoegd. Als kanker inmiddels de belangrijkste doodsoorzaak is zal daar wel een reden voor zijn. Begin biologisch voedsel te eten. Het is beter voor jezelf, het is beter voor het milieu, en het is beter voor de dieren. Ga niet naar de supermarkt, ga naar de kruidenier en naar de bakker. Beter nog, ga op zoek naar biologische boerderijen in je omgeving en betrek je produkten direct van de boer. Beter nog, zet je eigen moestuin op. Zo weet je tenminste zeker wat je eet.

INFORMATIE
Vertrouw niet op de reguliere televisie, radio, kranten en tijdschriften. Geen enkel medium dat afhankelijk is van reclame of van de staat is onafhankelijk. Informeer je via het internet. Er zijn tal van onafhankelijke nieuws sites. Kies degene die je wilt en bookmark ze.

POLITIEK
Wil je democratie? Dan kan je maar één ding doen: organiseer assembleeën. Begin met de straat waarin je woont. Kom één ​​keer per week bijeen om elkaar te leren kennen en het algemeen belang te bespreken. Wilt je dat er bomen geplant worden? Besluit dat dan met elkaar en plant ze zelf. Wacht niet op de gemeenteraad. Dat zijn allemaal bureaucraten, ze wonen ergens anders, en het kan ze eigenlijk niet zo veel schelen wat er bij jou in de straat gebeurt. Wanneer de lokale assembleeën eenmaal een succes zijn, organiseer dan een wijkvergadering, organiseer thematische werkgroepen, partecipeer. Organiseer je vervolgens op stadsniveau op dezelfde manier. Binnen korte tijd zullen de bureaucraten overbodig worden. En dan weet je eindelijk wat democratie werkelijk betekent.

BEHUIZING
Huizen worden in de moderne maatschappij één keer gebouwd en daarna vele malen betaald. De prijs van een huis is slechts de helft van de prijs die je moet ophoesten. Je betaalt min of meer hetzelfde bedrag aan de bank in de vorm van rente. En elke keer als het huis verkocht wordt, verdienen de banken weer het hele aankoopbedrag van vooraf aan. Waarom zou je eeuwig moeten blijven betalen voor iets dat al bestaat? Zodra je jezelf democratisch georganiseerd hebt zoals hierboven, stop dan met het betalen van je hypotheek en van je huur. De banken die parasiteren op je arbeid door middel van onroerend goed slavernij zullen ineenstorten. Beter nog, bouw je eigen huis op het platteland. Maak gebruik van duurzame materialen. Het is veel minder moeilijk dan het lijkt en het kost helemaal niet veel. Informeer je. Alles is mogelijk.

ARBEID
Je vindt je baan maar niks? Meld je ziek en begin na te denken over je toekomst. Denk na over wat je wilt doen, denk na over waar je goed in bent. Creëer je eigen baan, alleen of samen met anderen. Maak er iets bevredigends van. Wees niet bang. Angst is wat ons ervan weerhoudt om vrij te zijn. Je zou vanaf volgende week een nieuw leven kunnen beginnen. Veel mensen gingen je al voor.

SOCIAAL
Leer je medemens kennen. Help mensen die hulp nodig hebben, zonder tegenprestatie. Bezoek eens een bejaardentehuis in plaats van naar het winkelcentrum te gaan. Hou de ouderen gezelschap. Luister naar ze. Bejaarden hebben een heleboel dingen te vertellen. Ze kunnen interessant zijn of vervelend, maar hoe dan ook dienen ze behandeld te worden als mensen. Vergeet niet dat het onze ouders en grootouders zijn. Zij zijn degenen die ons het leven hebben geschonken.

ONDERWIJS
Alle goeds begint met een goede educatie. Wees daarom heel kieskeurig bij het kiezen van de manier waarop je wilt dat je kinderen worden onderwezen. Kies een school waar je kind zijn of haar capaciteiten ten volle kan ontwikkelen. Leer ze niet om met elkaar te wedijveren, maar leer ze om met elkaar samen te werken. Vul hun hoofdjes niet met onzin, maar leer ze om zelf na te denken. Als je geen school vindt die goed genoeg voor ze is, organiseer dan samen met andere ouders de juiste educatie voor je kind. Mag dat niet van de staat? Stuur de staat dan het bos in. Wie denken ze wel dat ze zijn om te beslissen wat het beste is voor je kind? De staat dient je ter dienste te zijn. Als dat niet zo is dan verliest hij al zijn legitimiteit. Wees niet bang om de staat te trotseren. De toekomst van je kind is veel belangrijker.

CULTUUR
Het internet is een magisch medium dat ons toegang verleent tot alle kennis en al het culturele erfgoed van de mensheid. Maak daar ten volle gebruik van. Zet de televisie uit en download een film. Zet de radio uit en download muziek. Luister niet naar de mensen die zeggen dat het ‘illegaal’ is. Zij verdedigen slechts de belangen van de platenindustrie. Maar we hebben helemaal geen platenindustrie meer nodig. Het is een dinosaurus uit de 20e eeuw. Alle muziek en films van vroeger is cultureel erfgoed dat vrij toegankelijk dient te zijn. Alle hedendaagse films en muziek net zo goed. Als je geld wilt uitgeven, dan ga je naar een concert of naar de bioscoop. En als je toch wilt betalen voor een plaat dan doe je dat als je onbekende muzikanten tegenkomt op straat, in een bar of in een theater. Als ze goed zijn, dan koop je de cd die ze zelf hebben gebrand.

WIET
Plant wiet. Plant heel veel wiet. Geloof er niks van als ze zeggen dat het illegaal is. Dat kan helemaal niet, want het is een plant. En dat niet salleen: het is de meest nuttige plant die er is. Je kan er papier van maken, en kleding, en olie, en biobrandstof, en nog veel meer. Wijlen Henry Ford heeft in de jaren dertig een auto gebouwd van cannabis. Het ding was volledig operationeel, hij liep op cannabisolie. Het was een 100 procent duurzaam vervoermiddel. Spoedig daarna werd cannabis bij wet verboden. Toeval? Ik denk het niet. Breng de waarheid aan het licht, zaai wiet waar je kunt. In je tuin, op je balkon, in de velden en in de parken. Plant een zaadje in elk stukje aarde dat je tegenkomt. Wiet kan de wereld redden. En je kan het roken ook.

GENEESKUNDE
Kijk in de spiegel. Stel jezelf de volgende vraag: ‘Ben ik echt ziek?’ Als het antwoord ja is, ga dan naar een dokter. Als het antwoord nee is, doe dan het medicijnenkastje open en gooi al die rotzooi in de prullenbak. Als je eenmaal begonnen bent je leven te veranderen zoals hierboven beschreven, dan zal je je beseffen dat je al die drugs helemaal niet nodig hebt. Af en toe een joint is voldoende om je te kalmeren en je te helpen om de dingen in hun verband te plaatsen. Wees ook niet bang voor vuil. Vuil is goed. Je huis hoeft helemaal niet blinkend schoon te zijn. Je hoeft niet elke dag te douchen. Je immuunsysteem wordt lui in een steriele omgeving. Ieder virus komt bij je langs. Maak daarom minder vaak schoon, en als je schoonmaakt, gebruik dan biologisch afbreekbare producten. Het is absurd om je huis schoon te maken als je daarmee het milieu vervuilt.

REIZEN
Ga liften. Neem zelf lifters mee. Wees niet bang. Het is goed om mensen te leren kennen. Zeker als ze op reis zijn, want dat betekent dat ze open staan voor een vruchtbare uitwisseling van ideeën. Je hoeft niet veel geld uit te geven om te reizen. Hoe minder je uitgeeft, hoe interessanter je reis en de mensen die je tegenkomt. Ga couch surfen en nodig zelf mensen uit om op je bank te slapen. We leven in een geglobaliseerde wereld, dus laten we beginnen om ons als geglobaliseerde mensen te gedragen. Overschrijd grenzen, en hef ze op. Niemand is illegaal. Deze wereld is van ons allemaal. Als mensen sterven van de honger hebben we de morele plicht om onze deuren te openen en ze te voeden. Als we dat niet doen, wat zijn we dan voor mensen?

HERGEBRUIK
Stop met het kopen van dingen die gelijk kapot gaat. We zijn gewend te denken dat de dingen ‘verdwijnen’ als we ze weggooien. Dat doen ze niet. De moderne consumptiemaatschappij zet grondstoffen om in afval, met slechts een korte tussenfase waarin het bruikbare produkten zijn. Daar is onze hele economie op gebaseerd, op de productie van steeds meer afval. Denk erover na. Probeer je de dagelijkse wereldwijde productie aan afval voor te stellen. Als je dat eenmaal lukt dan weet je waarom je moet stoppen alle dingen weg te gooien die je weggooit. Wanneer iets kapot gaat, probeer het dan te repareren of laat het repareren door iemand anders. Vroeger was dat normaal. Dat zou nog steeds zo moeten zijn. En als je iets echt iets niet meer wilt hebben, breng het dan naar een kringloopwinkel. Misschien is er wel iemand anders die het leuk vindt. En als je dan toch in die winkel bent, kijk eens rond. In plaats van telkens weer iets nieuws te kopen, koop eens iets ouds. Breek de cirkel. Zorg dat dingen blijven duren.

**

Al bij al, kameraden, komt het allemaal neer op een paar simpele dingen. Geef minder geld uit en besteed het beter. Wees niet bang, want angst is hun machtigste wapen. Het maakt ons tot slaven. Begin ermee jezelf te informeren, want kennis is macht. Kom samen, want we delen allemaal een gemeenschappelijk lot. Ga dan over tot actie, en gebruik je gezond verstand. Als mensen eenmaal hun gezond verstand beginnen te gebruiken, dan heb je een revolutie.

Het ga jullie goed,
Oscar

Netwerken

In Sol on 24 juni 2011 at 17:21

Beste kameraden,

De moderne westerse samenleving kan je in bijna elke emotie voorzien. Lust over liefde, angst over haat. Adrenaline. Drugs. Zelfs schoonheid. Zelfs vrijheid. Maar boven alles, gulzigheid.

Eén van de weinige emoties waar ze niet in kan voorzien is solidariteit. Allemaal kennen we het woord. Maar zolang je niet de emotie ervaart, weet je niet wat het betekent.

Ieder van ons wordt verondersteld zijn bijdrage te leveren aan de maatschappij. Letterlijk, we worden verondersteld om onze belasting te betalen. Maar afgezien daarvan is het ieder voor zich. De vaardigheden die je nodig hebt om te gedijen in de westerse samenleving zijn gericht op het bevorderen van jezelf, ten koste van anderen als nodig. Concurrentie is belangrijker dan samenwerking, netwerken is belangrijker dan communiceren. Sluwheid is belangrijker dan intelligentie.

Ik heb altijd moeite gehad met deze mentaliteit. Ik zag niet in waarom ik mezelf nuttig zou maken voor een samenleving waarvan ik de beginselen niet deelde. Dat is de reden waarom ik uiteindelijk herder ben geworden. Ik leidde mijn kudde geiten door de valleien van Toscane, of door de voetheuvels van de Sierra Nevada, en ik was tevreden. Dieren zijn eerlijk. Ze zullen zich nooit anders voordoen dan ze zijn. En dat stel ik heel erg op prijs.

Toen kwam de revolutie. Ik moest terugkeren naar de stad. Ik had eindelijk de mogelijkheid om iets nuttigs te doen voor de samenleving: mijn bijdrage leveren aan de omverwerping ervan.

Nu ben ik dus hier, en ik loop de hele dag te netwerken. Gisteren in de bunker heb ik een team gevormd met een kameraad van ‘Agora’, ons radiostation. We zijn begonnen plannen te maken voor radioverslaggeving van de volksmarsen naar Madrid. Niet alleen in het Spaans, maar ook in het Engels. We zijn begonnen met brainstormen over de coördinatie van de binnenkomende videobeelden voor onze live tv-zender. We besloten om eerst met Uitbreiding te gaan praten. Dus stapten we de deur uit voor een mooie wandeling door zonnig Madrid van de audiovisuele bunker naar het kraakpand waarin ons ministerie van Uitbreiding gevestigd is. We hebben er een vruchtbaar gesprek met één van de coördinatoren. We zijn het erover eens dat er geen tijd is om alles voor te leggen aan de assembleeën en de commissies. Dingen worden in beweging gezet door persoonlijk initiatief. We zetten een mailinglist op, we wisselen contacten uit en gaan terug naar Puerta del Sol. Op weg naar buiten zie ik dat mensen al bezig zijn met de gigantische kaart van Spanje waar alle marsen op aangegeven staan. Het is een schitterende aanblik.

Op Sol lopen we binnen bij de Kunst commissie, die haar hoofdkantoor op het plein heeft achtergelaten. De constructie bestaat uit acht grote panelen die sluitend aan elkaar vergrendeld zijn. Het lijkt op een Italiaans baptisterium. We praten wat met de kameraden om te weten waar ze mee bezig zijn. Het is heel interessant allemaal. Holografische projecties, happenings, fototentoonstellingen en nog veel meer. “Alleen door middel van kunst kunnen we de revolutie verspreiden”. We wisselen contactgegevens uit. Wie weet wat voor grote dingen we samen met Audiovisuales op poten kunnen zetten.

Naast het informatie punt is een kleine woning ingericht bestaande uit een paar pallets, een tentdoek en aluminium folie om het zonlicht te weerkaatsen, zodat het binnen lekker koel blijft. De dag ervoor heb ik er zitten praten met een kameraad van Infrastructuur, telg uit een hele rijke Spaanse familie. Hij werkt aan duurzame technologie. Hij heeft een paar jaar in het buitenland gestudeerd en nu spreekt hij een vreemd mengsel van Oxford-Engels en Harvard-Amerikaans. Na terugkomst heeft hij besloten om zich aan te sluiten bij de revolutie, omdat het het enige juiste ding was om te doen.

De westerse samenleving leert je om je medemens te wantrouwen. Iedereen is een potentiële concurrent. Ze zouden je ideeën kunnen stelen en er geld mee kunnen verdienen. Je moet op je hoede zijn, en je moet niet aarzelen om iemand een mes in zijn rug te steken. Hij zou hetzelfde doen bij jou, het hoort er allemaal bij.

Deze mentaliteit is volledig veranderd op Puerta del Sol. In het hart van de westerse samenleving is een nieuwe maatschappij geboren, gebaseerd op andere waarden, die niet meetbaar zijn in geld. Mensen zijn begonnen om complete vreemdelingen als broeders te beschouwen en te behandelen. Ze delen hun ideeën zonder reserves. Ze zijn blij om elkaar te leren kennen. Ze brengen dingen in de praktijk, verenigd door iets dat we lang, lang geleden zijn kwijtgeraakt.

Het algemeen belang.

 

Het ga jullie goed,
Oscar