postvirtual

Archive for juli, 2011|Monthly archive page

De kaartenkamer

In Sol on 7 juli 2011 at 13:54

Malaga Kolonne in dorpsassemblee, 2 juli.

Mensen,

De bunker is dicht. Audiovisuales heeft zich verspreid. Zelf heb ik mijn hoofdkantoor nu ingericht in de kantoren van de 15M-News, ons wekelijkse tijdschrift. Het is gelegen in het kraakpand Patio Maravillas, en het is een zeer strategische plek om te vertoeven. Het ministerie van Uitbreiding zit hier aan het einde van de gang.

Ik had reeds een aantal contacten bij Uitbreiding, hoofdzakelijk omdat ik erg geïnteresseerd ben in de volksmarsen uit het hele land. De mensen hier hebben geregeld dat de kolonnes hun foto’s en links rechtstreeks naar mij toe sturen, zodat ik ze vervolgens kan distribueren over onze communicatiekanalen. Uit het Zuiden beginnen ze binnen te druppelen. Het is geweldig om die mensen te zien marcheren. Maar er is één ding dat ik mis. Overzicht.

Vandaag heb ik daarom één van onze kantoren ingericht als kaartenkamer, en dat was heel leuk om te doen. Ik heb een ​​grote kaart van Spanje genomen en op basis van alle informatie die hier voortdurend verzameld wordt ben ik begonnen om de routes uit te tekenen en om precies aan te geven waar de marsen zich op dit moment bevinden.

Toen ik klaar was keek ik toe van afstand, en ik kon het niet geloven. Dit is niet gewoon ik die op een kaart zit te tekenen, dit is echt aan het gebeuren. Al deze lijnen die samenvloeien uit alle hoeken van het land, richting Madrid. Het is des te meer verbazingwekkend als je je realiseert dat Spanje een land is dat onderworpen is aan zeer sterke centrifugale krachten. Maar op dit moment zijn mensen vanuit Catalonië, vanuit Baskenland en van vele andere plaatsen te voet op weg naar Madrid, om hier in het midden van het midden te kunnen zijn, op Puerta del Sol.

Wat is dus de situatie op dit moment? Ik kan de kaart hier niet reproduceren, maar voor de strategen onder jullie zal ik er een korte beschrijving van geven.

1. De Noordwest Kolonne. Deze is verdeeld in twee hoofdtakken. Galicië en Asturië. De Galicische kolonne bestaat uit mensen die hun mars begon zijn in steden als Vigo, Coruña en Santiago de Compostela, onder andere. Deze marsen hebben een paar dagen geleden hun krachten gebundeld en nu hebben ze de bergen overgestoken richting het oude Castilië. In enkele dagen zullen ze fuseren met de kolonne uit Asturië die begonnen is in steden als Gijón en Oviedo. De Asturische kolonne heeft de Cantabrische bergen overgestoken en is vandaag gearriveerd in de stad León.

2. De Noord Kolonne. Ook wel bekend als de ‘Baskische’. Deze heeft twee vertakkingen, eentje afkomstig uit Pamplona en de andere, de ‘echte’ Baskische, afkomstig uit Bilbao. De Bilbao kolonne is begonnen met een cirkel rond de stad en heeft daarna het beruchte dorpje Guernica gepaseerd en de Baskische hoofdstad Vitoria/Gasteiz. De Pamplona kolonne is over Logroño gekomen en door de wijngaarden van de Rioja. Vandaag zullen de twee kolonnes samenkomen in Burgos.

3. De Zaragoza Kolonne vertrekt vandaag.

4. De Noordoost Kolonne, beter bekend als ‘Barcelona’. Deze is al twaalf dagen in een gestaag tempo op mars. Ze hebben een stukje langs de kust gelopen voordat ze verder landinwaarts gingen, in een rechte lijn naar Madrid. Het volk uit Barcelona heeft er iets meer dan een week over gedaan om Catalonië te verlaten. Ze zijn vanochtend vertrokken uit het kleine dorpje Calanda, Aragón.

5. De Oost Kolonne, ‘Valencia’. Zij waren de eersten om te vertrekken, in de Midzomernacht. Ze hebben een grote cirkel beschreven door het achterland van Valencia, ze hebben mensen opgepikt uit een subkolonne en samen hebben ze het centrale hoogland van La Mancha bestegen, de streek van Don Quichote. Gisteren is de kolonne op schema aangekomen in Albacete.

6. De Murcia Kolonne. Deze is nogal curieus. Als al mijn informatie klopt dan is de Murcia Kolonne al weken door Zuidoost-Spanje aan het zigzaggen en zijn ze op dit moment nog nauwelijks honderd kilometer verwijderd van de plaats waar ze begonnen zijn. Ik hoop waarachtig dat ze een kaart bij zich hebben.

7. De Zuidelijke Kolonne, ook wel bekend als ‘Málaga’. Ze hebben vorige week Granada bereikt en er zichzelf versterkt. Eensgezind marcheren ze nu door de Andalusische heuvels naar het noorden. Ik weet min of meer waar ze lopen. Het is de streek waar ik een zinvolle bezigheid als geitenhoeder gevonden had voordat de revolutie uitbrak. De kolonne heeft gisteravond Jaén bereikt, de enige plek ter wereld waar ik ooit een franchise van Krusty Burger ben tegengekomen.

8. De Zuidwest Kolonne, eveneens uit Andalusië, staat bekend als ‘Sevilla’, hoewel de mars begon in Cádiz. Het was de tweede die vertrok. Vanuit de buurt van Palos, waar Columbus zijn zeilen hees, volgt de kolonne de rivier de Guadálquivir door steden als Jeréz de la Frontera, beroemd om zijn sherry. De kolonne heeft een week geleden Sevilla bereikt en marcheert nu in een lekker tempo verder door het rivierdal. Vannacht heb ik het bericht ontvangen dat ze inmiddels in Córdoba zijn aangekomen.

9. De West Kolonne, ook wel ‘Portugese’ genoemd. Dit is de mars uit het verlaten binnenland van Extremadura. En deze is verdwenen. We hebben alle contact met ze verloren. Het laatste bericht dateert van drie dagen geleden. Het is niet bekend of ze nog steeds op mars zijn.

De mensen van Uitbreiding komen een kijkje nemen op de kaart. De kolonnes zullen de komende dagen steeds meer zijrivieren in zich opnemen. Ze zullen zwellen. Op dit moment wordt er bij Uitbreiding hard gewerkt aan het praktische probleem van de coördinatie van alle marsen bij aankomst in Madrid. Een plattegrond van de stad wordt over grote kaart heen gelegd. Dikke zwarte lijnen worden getrokken vanuit de invalswegen naar Puerta del Sol. “Laten we eens kijken of we deze movida kunnen organiseren.”

Op de ochtend van de 23e zullen de marsen tegelijkertijd aankomen in de hoofdstad. Ze zullen worden verwelkomd door de verschillende wijken. De hele dag lang is er ruimte voor rust en vreugde en feest. Dan, aan het begin van de avond, zullen de wijken de kolommen vergezellen voor de laatste etappe. De Basken zullen over de Passeo de la Castellana komen marcheren, Barcelona komt over Cibeles, de Andalusische kolonnes over Plaza Mayor en de Galicische kolonne over de Gran Vía. Vanuit alle richtingen, vanuit alle wijken, vanuit heel Spanje, zullen mensen op de avond van de 23e naar Sol toe komen. En ik beloof jullie, dat gaat een waanzinnig feest worden.

Oscar

Advertenties

Change unLtd.

In Sol on 6 juli 2011 at 03:29

15M op mars. Zuidoost Kolonne, Málaga.

Mensen,

De revolutie heeft plaats op twee verschillende niveaus. Het ene is lokaal, en het andere is globaal. Tussen deze twee is er niks. Geen naties, geen staten, geen rassen, geen religies. Onze wereld is één groot web van lokale gemeenschappen, en samen vormen we de mensheid.

Verandering. Change. Dat is wat er nu gebeurt. En het gebeurt niet omdat er een politicus verkozen is die zich deze slogan heeft eigengemaakt. Het gebeurt omdat mensen zich beginnen te beseffen dat het helemaal niet nodig is om op iemand te stemmen als je wat wilt veranderen. Verandering heb je zelf in de hand.

Sommige mensen zijn heel bezorgd over wat er allemaal gaande is. Ze durven er niet eens over te praten, bang als ze zijn om het beest wakker te schudden. Ze zijn bereid heel ver te gaan om deze verandering tegen te houden. Ze zijn heel machtig. Maar ze zijn lang niet zo machtig als wij. We zullen ze verslaan met de beste wapens die we tot onze beschikking hebben. Massaal vreedzaam verzet, en informatie.

De verandering is nog maar net begonnen. Veel dingen zijn nog in de ontwikkelingsfase. Mensen zijn heel goed in staat om zichzelf te regeren, ze zijn het alleen niet gewend. Het wordt een lang proces en een prachtige ervaring. En opdat het ook wereldwijd gebeurt, moeten we de uitwisseling van informatie stimuleren.

Gisteren is Carlos, de rapneger van Respect, teruggekeerd naar Puerta del Sol. Hij was voor een paar weken naar de Verenigde Staten geweest. Hij had het over de demonstraties van 19 juni. Dat was niet alleen in Madrid en heel Spanje. Het was over de hele wereld. Ook in Atlanta gingen een paar duizend mensen de straat op. Het zijn onbevestigde berichten. De politie reageerde met geweld. Er zijn arrestaties gepleegd en gewonden gevallen, sommige zelfs zwaar, naar verluid. Er zijn ook onbevestigde berichten van demonstraties in New Jersey.

Er is veel meer aan de hand dan we weten. We zouden een internationale nieuwssite moet hebben. Een plek waar je informatie kunt vinden over de mondiale burgerbeweging voor echte democratie, van alle continenten en uit alle landen, in het Engels en in lokale talen. Veel van deze informatie is al beschikbaar op de websites van de beweging en op alternatieve nieuwssites. Het moet alleen bij elkaar worden gebracht. Met foto’s, video’s, achtergrondinformatie en links.

Het is het soort site waar je naartoe surft als je terugkomt van je wekelijkse buurtassemblee, om te weten wat er allemaal gebeurt en wat de mensen op de andere pleinen in de wereld hebben besloten.

We zijn ermee bezig. Iedereen die mee wil doen is welkom. Het is het internet, en niet een stuk papier zoals een grondwet, dat ons volledige vrijheid van informatie heeft gegeven. We moeten er maximaal gebruik van maken. Ze kunnen proberen om ons te stoppen, maar ze zullen niet slagen. Het internet staat aan de wortel van deze revolutie.

Oscar

Piratenverhalen uit IJsland en Tortola

In Sol on 4 juli 2011 at 16:35

Lieve mensen,

Gisteravond hebben onze twee gasten uit IJsland, Gunnar en Gandri, een openbare vertoning gehouden van Gunnars film over de IJslandse crisis (http://argoutfilm.com/english). De organisatie was allemaal een beetje geïmproviseerd. Toen ze laat in de avond aankwamen bij het Latina metrostation was er een graffiti-muur met een uitgeschilderd wit vlak om dienst te doen als scherm, er waren stoelen in verschillende vormen en maten, maar er was geen apparatuur om de film te vertonen.

“Organisatie Spaanse stijl”, zeggen onze gasten, met een glimlach.

De mensen van Humanisme die de screening hadden georganiseerd beginnen rond te bellen, er is beweging. Ik schat in dat het nog wel een tijdje kan duren. Ik maak een wandeling en drink een kop koffie.

Het bleek dat ik me vergist had. Als ik terugkom staat alle apparatuur klaar om gebruikt te worden, er is zelfs geluid. Ik ben verbaasd. Vooral als ik denk aan de penibele toestand van Audiovisuales op dit moment. Toen we Gunnar en Gandri een paar dagen geleden voor de radio hadden geïnterviewd lieten ze blijken dat ze graag een ontmoeting met Audiovisuals wilden hebben. Toch, ondanks herhaalde en dringende verzoeken, heeft niemand gehoor gegeven aan de oproep om de IJslandse filmmaker en zijn kameraad te ontmoeten. De commissie Audiovisuales heeft het waarschijnlijk te druk met het opstellen van nieuwe, steeds indrukwekkender organisatieschema’s.

Ik heb er een hekel aan om me voor andermans nalatigheid te verontschuldigen. Maar dit keer had ik het gevoel dat het noodzakelijk was. Want vanuit p.r. oogpunt heeft Audiovisuales niet alleen een slecht beeld van zichzelf gegeven, maar ook van Madrid als revolutionaire hoofdstad. Gelukkig zullen Gunnar en Gandri morgen een warm welkom krijgen van de commissie Audiovisuales in Barcelona.

Voordat de film begint is er discussie. Over geld. Over hoe geld veranderd is van een middel om handelswaren uit te wisselen naar een handelswaar op zich. Over banken. Over speculatie. Over financiële derivaten en trash funds.

“Die derivaten zouden helemaal niet verkocht mogen worden, ze zouden rondgedeeld moet worden op een speeltafel in Las Vegas”, zegt Gandri.

De film heeft een geweldige soundtrack. Hij heet ‘Maybe I should have’ en vertelt het verhaal van Gunnars persoonlijke onderzoek naar het IJslandse financiële debacle.

Tot eind 2007 was IJsland een gelukkig en welvarend eilandje in de Noord-Atlantische Oceaan met een bevolking die gemakkelijk zou passen in één van de wijken van Madrid. Vooral de bankensector was bijzonder welvarend. Banken boden aan om het geld van mensen te huren tegen hogere prijzen dan normaal. Op deze manier werd een enorme hoeveelheid kapitaal omgeleid naar IJsland. Het leidde tot ongekende economische groei, vastgoedwaanzin en politieke corruptie.

Toen verhalen in de Deense pers aan het einde van 2007 vragen opriepen over de soliditeit van de IJslandse economie, begon de wind op te steken. Mensen trokken hun tegoeden terug. IJslandse fondsen in Engeland werden in beslag genomen met gebruikmaking van anti-terrorisme wetgeving. De banken stortten al snel in elkaar en het eens zo welvarende landje zag zichzelf veroordeeld om een schuldenlast met zich mee te torsen tot aan de zevende generatie. Mensen die de banken hun spaargeld en hun pensioenen hadden toevertrouwd vonden dat bijna alles was verdampt.

“Als een bank wordt beroofd, zal er op de dief gejaagd worden totdat hij achter tralies zit. Maar nu dat de bank zelf het geld van de spaarders heeft meegenomen wordt er niemand voor verantwoordelijk gesteld.”

Gunnar stelt zichzelf de vraag: “Waar is al het geld naartoe gegaan? Is het soms terecht gekomen in de geldhemel?”

Hij vaart uit op een avontuurlijke zoektocht, hij verzamelt aanwijzingen in fiscaal vriendelijke gebieden als Guernsey, Luxemburg en ten slotte het eiland Tortola in de archipel van de Britse Maagdeneilanden.

Alsof er nooit iets veranderd is, hebben de Britten nog steeds hun piratennesten in het Caribisch gebied. Maar terwijl de zeerovers van weleer voornamelijk jacht maakten op Spaanse buit, is het de 21ste eeuwse financiële piraten ook toegestaan ​​om te stelen van Groot-Brittannië zelf. Tortola is de wettelijke thuishaven van meer dan een half miljoen ondernemingen. Maar de enige bedrijven die ook werkelijke hun hoofdkantoor op het eiland hebben zijn de bedrijven die al die honderdduizenden brievenbussen beheren, allemaal vanuit hetzelfde gebouw.

Tortola is als zovelen een plek waar geld doorheen vloeit. Slechts een klein gedeelte blijft er plakken, genoeg om het eiland te veranderen in een luxueus resort. Maar waar is de rest van de schat? Zolang westerse landen hun bedrijven toestaan om geen belastingen te betalen en alleen de gewone burgers op te laten draaien voor de nationale schuldenlast, zullen we er nooit achter komen.

Gunnar keert terug naar huis, zonder geslaagd te zijn in zijn zoektocht. IJsland is nog steeds failliet, ze hebben bergen met schulden. “Maar we zullen niet betalen. Die schulden zijn niet van ons. Degenen die aan de wortel staan van deze crisis zullen er ook voor verantwoordelijk gehouden moeten worden. Ze zullen moeten worden berecht. Want als we dat niet doen, dan is de boodschap dat misdaad loont, en hoe groter de misdaad, hoe meer het loont.”

Na de vertoning is er discussie tot laat in de nacht. “Als je iemand hoort praten over schulden, stel dan deze vraag: aan wie zijn we precies al dit geld verschuldigd? Ik wil een naam, een telefoonnummer en een e-mailadres.”

Gandri waarschuwt dat de mensen uit de politiek en het bankwezen alleen van stoel aan het verwisselen zijn in plaats van dat ze het podium verlaten. Nepotisme tiert welig in IJsland. Hij legt uit hoe de kracht van de banken gemakkelijk kan worden gebroken. “Neem 50 euro van je rekening, doe het allemaal tegelijk op dezelfde dag, op hetzelfde tijdstip. Het zal een schokgolf teweeg brengen in de kantoren op de bovenste verdieping. Het is alsof je zegt: ‘Volgende week zouden we met zijn allen onze rekeningen kunnen sluiten’.”

Dat is de revolutionaire manier. Maar Gunnar en Gandri pleiten ook voor de institutionele manier om dingen te veranderen, via het parlement. “Je moet jezelf in de markt plaatsen als een burgerbeweging. Je moet duidelijk zeggen waar het probleem ligt. Je moet een scherpe synthese maken van je boodschap. Je moet ervoor zorgen dat mensen het begrijpen.”

Als voorbeeld hebben ze het over de manier waarop mensen hun stemrecht gebruikt hebben bij de laatste verkiezingen voor de gemeenteraad van Reykjavik. Om hun minachting voor de politieke klasse te tonen heeft het volk een komiek tot nieuwe burgemeester gekozen, een clown die openlijk beloofd had dat hij de meest corrupte burgemeester uit de geschiedenis zou worden.

“En heeft hij zijn belofte gehouden?” vraagt iemand.
“Natuurlijk niet. Hij is een politicus tegenwoordig!”

 

Een stem van over de bergen

In Sol on 2 juli 2011 at 04:52

Mensen,

Ons Parlement is voor de gelegenheid verhuisd van het glazen metrostation naar de andere kant van de Westerfontein. Witgrijze stukken tape begrenzen de ‘banken’ en de gangpaden. De parlementaire zetels zijn geplaatst met dank aan het PIP, het Permanente Informatie Punt. Ze bestaan ​​uit één enkel stuk karton, en ze dienen het praktische doel om je achterste te beschermen tegen de geconcentreerde hitte van de stenen na een lange dag van blootstelling aan de Madrileense zomerzon.

Het is de tweede dag van de State of the Union.

De scherpe scheidslijn tussen de meerderheid van het parlement en de oppositie is de lijn van de schaduw. Als de eerste spreker, een professor uit de wijk Arganzuela, de microfoon neemt, heeft de zon een absolute meerderheid. De mensen staan ​​aan de kant. Kennelijk is er echt iets aan het veranderen in Spanje, want het is zeven uur, en zonder dat er een goede reden voor is, begint men precies op tijd.

Het halve maan van het parlement is een zonnewijzer. Terwijl onze kameraad spreker spreekt, kruipt de schaduw vooruit. In haar spoor nemen de mensen plaats op hun kartonnen zetels. Ze luisteren aandachtig, en af en toe zwaaien ze met hun handen om blijk te geven van hun goedkeuring. Als de spreker uitgesproken is, heeft de zon zich teruggetrokken. De schaduw heeft het parlement gevuld, en de mensen staan er aan alle kanten omheen.

De professor heeft het over Griekenland. Hij zegt dat democratie is gebaseerd op debat. Op de confrontatie van ideeën, de overweging van alternatieven. Het vergt tijd en geduld, de bereidheid om te luisteren en om toe te geven dat iemand anders betere ideeën zou kunnen hebben dan die van jou.

En dan heb je daar ineens die mensen in pak aan boord van hun dikke donkere auto’s met wapperende vlaggetjes. En ze zeggen: Je bent blut. Maar maak je geen zorgen, we zijn bereid om je te redden. Allereerst verkoop je ons alles wat je hebt. Spoorwegen, havens, post-, telefoon- en elektriciteitsbedrijven, je volledige infrastructuur, alles dat van nut kan zijn. De rest mag je dumpen. Verder zal je je eigen mensen moeten laten bloeden voor de puinhoop die we hebben achtergelaten. Waag het niet om aan onze overzeese tegoeden te komen. Het is een aanbod dat je niet kunt weigeren, want als je dat wel doet, dan… de Apocalyps.
Je kan het verwoorden zoals je wilt, maar het blijft obsceen dat je iets dat hier ook maar enigszins op lijkt kan voorstellen, niet aan een staat of een overheid, maar aan een volk.

En hoe is het mogelijk dat een ander handjevol mensen het recht heeft om deze verstrekkende beslissing te bezegelen zonder eerst een diepgaand debat met de burgers aan te gaan en een brede consensus te smeden? Dit, concludeert onze spreker, is niet zoals democratie bedoeld is.

Kameraden, mijn moeder is hier! Ik ben overgelukkig. Ze zegt al jaren dat mijn generatie alle redenen van de wereld heeft om in opstand te komen. “Net als wij, in ’68! Waar wachten jullie nog op? Waar hebben we gefaald in jullie opvoeding?”

Ik kon het niet helpen om het toch een beetje persoonlijk op te nemen. Gelukkig heb ik nog steeds de leeftijd waarop ik op onstuimige wijze revolutie kan voeren, dus ik was blij om haar te laten zien dat ze mijn generatie uiteindelijk toch niet zo goed had ingeschat.

Helaas kan ik maar weinig tijd met haar doorbrengen. Iedere dag volgen verplichtingen, vergaderingen, en andere gelegenheden elkaar op tot diep in de nacht. Vandaag was ik bij de radio, met mijn kameraad Irene. We hielden een interview met twee revolutionairen uit IJsland. Een filmmaker en de voorzitter van de vereniging van debiteuren. Ze kwamen uitleggen hoe de situatie nu is in dat dappere kleine land. De revolutie loopt er het gevaar om te stagneren. Het werk aan de grondwet van de burgers gaat gestaag voort, maar de nieuwe regering laat zijn oren gevaarlijk veel wapperen naar het economische establishment. Onze noordse kameraden legden de nadruk op de noodzaak van internationale mobilisatie en het delen van ervaringen. De revolutie heeft een lange weg te gaan, en we mogen onze tegenstander nooit onderschatten.

Er zijn nog geen drie maanden verstreken sinds ik in Spanje aankwam, en ik voel me niet op mijn gemak om Spaans te spreken voor de radio. Een taal leren is net als leren lopen. Maar lopen is één ding, het is heel iets anders om te kunnen dansen.

Het volgende deel van het programma gaat over de marsen. Ik ben werkelijk tevreden. Dit is wat ik wilde, een rechtstreeks verslag van de mensen die honderden kilometers lopen om naar Sol te komen. En met dank aan kameraad Irene is het werkelijkheid geworden. De technicus neemt de telefoon op, hij verbindt ons door. Van diep uit onze hoofdtelefoons komt een stem. Het is Cristóbal, één van de mensen die uit Coruña komen marcheren.

¡Hola Columna Noroeste! ¿Qué tal?

Ze voelen zich prima, moe maar voldaan, het was een lekkere dagmars geweest. Jonge Woudlopers-praat. Ze zijn op 1300 meter. Ze zijn bezig de bergen van León te bestijgen om zo de hoogvlakte van het Oude Castilië te bereiken, onder de brandende zon.

Bij het luisteren naar een stem van zo ver weg, de stem van één van die helden, kan ik niet anders dan versteld staan ​​van de technologie. Hier zijn we, we hebben direct contact, en we sturen deze stem naar alle vier de hoeken van de aarde. Of er mensen naar luisteren is een ander verhaal, maar dat maakt het niet minder wonderbaarlijk.

Oscar

P.S. Onze radio zit op http://madrid.tomalaplaza.net/directo-radio/. Tune in at night.