postvirtual

Leviathan en de koffiejuffrouw

In Sol on 18 juni 2011 at 14:18

Beste mensen,

Ik ben teruggekeerd op Puerta del Sol. Vannacht heb ik geslapen in het permanente informatiepunt dat de beweging op het plein heeft achtergelaten. Het is een wonderbaarlijke structuur die een beetje doet denken aan de ijzeren overkappingen van de grote spoorwegstations uit de negentiende eeuw. Maar dan in het klein, en van hout. Het gewelf is een bijna perfecte boog, gemaakt van aan elkaar geschroefde pallets en overdekt met een legerzeil in groene camouflage kleuren.

    Het gebouw is ontworpen door een 21-jarige student in de duurzame bouwkunde. Iemand die in Spanje normaal gesproken tot werkloze opgeleid zou worden. Of die anders, als hem het ‘privilege’ van een betaalde baan gegund zou zijn, zijn dagen zou mogen slijten als het sloofje van een gevestigde architect.

    De revolutie heeft daar allemaal verandering in gebracht. Wie iets kan krijgt zomaar de kans om het te bewijzen. Zonder toestemming, zonder procedures, zonder aanbevelingen, zonder wachtlijsten. Heb je een idee? Gooi het in de groep! Goede ideeën komen vanzelf boven drijven. En er zijn altijd mensen bereid zijn om je te helpen met de realisatie ervan. Zonder tegenprestatie. Want goede ideeën dienen namelijk niet jezelf, maar iedereen.


Ik flipper een beetje heen en weer tussen de televisiestudio in het sociale centrum Tabacalera, het geheime hol van Audiovisuales waar gemonteerd wordt en het kraakpand Patio de Maravillas waar de meeste commissies hun ruimte hebben gevonden en hun vergaderingen houden. En in het midden ligt Puerta del Sol, waar ik telkens weer overheen loop om de laatste nieuwtjes op te pikken.

    Gisteren was zo’n dag waarop de adrenaline gaat stromen, en waarop alle neuronen van onze beweging bij elkaar komen. Het nieuws van de politie-infiltratie in Barcelona en het daaropvolgende geweld heeft ons doen beseffen tegen wie we het op moeten nemen. Leviathan. Een driekoppig monster. De banken, de politiek, en de media. Het heeft ons tevens doen beseffen dat ze bang voor ons zijn.

    De strategie van de hoge heren is duidelijk. Door net te doen alsof niet zij maar wij onze toevlucht genomen hebben tot geweld willen ze proberen de opkomst bij de grote manifestaties van aanstaande zondag zoveel mogelijk te drukken. Door beelden van aggressieve demonstranten te verspreiden hopen ze dat de gezinnetjes en de bejaarden zondag thuisblijven. Als ze dan morgen ook nog wat ongeregeldheden kunnen veroorzaken hebben ze genoeg motieven om vanaf volgende week te praten en te blijven praten over ‘radicale groeperingen’, over ‘hooligans’, en desnoods over ‘terroristen’.

    Maar gelukkig, dat is gebleken, de mensen zijn niet gek. Ze hebben de afgelopen vier weken kunnen zien op wat voor vreedzame manier we ons georganiseerd hebben. Ze zullen niet wijken voor intimidatie. Alles wordt gedocumenteerd. Infiltranten zullen ontmaskerd worden. Ik heb me aangemeld als vrijwilliger bij Audiovisuales om morgen verslag te doen van één van de marsen. Verder wordt iedereen met een camera in zijn telefoon opgeroepen om te filmen. In het geheime hol zal alles dan door onze trouwe kameraden aan elkaar geknoopt worden en uitgezonden.

Toch, mensen, de echte revolutionairen zijn niet de kameraden met de camera’s, noch de kameraden die hier achter de schermen zitten te communiceren. Het ware gezicht van de revolutie is dat van het lieve kleine vrouwtje dat hier de ruimte van Audiovisuales loopt schoon te houden. Het is hetzelfde vrouwtje dat op Puerta del Sol de brieven in ontvangst nam bij Documentatie. Ze is van middelbare leeftijd, ze heeft grijzend haar, een natuurlijke glimlach, en voor iedereen een opbeurend woord.

    “Wil er iemand koffie?” Of: “Heb je dit al gelezen, Oscar?” en ze wijst me op een artikel van één van Spanjes meest vooraanstaande journalisten die een serieuze poging doet om de onderliggende sociale implicaties van onze beweging te begrijpen. “Heel interessant. En lees ook dit…” Ze wijst me op een interview met de rijkste vrouw van Spanje die haar steun uitspreekt voor de beweging. Ze schenkt koffie voor me in, daarna pakt ze de bezem weer en begint ze de montageruimte te vegen.

    Kameraden, zolang we mensen als zij aan onze kant hebben hoeven we niet te vrezen. Het zijn de mensen die ervoor zorgen dat de revolutie uiteindelijk zal zegevieren.

Het ga jullie goed,
Oscar

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: