postvirtual

Respect.

In Sol on 10 juni 2011 at 19:32

Yo! Yo! Yo! Check it out y’all!

Het is Carlos, de rapneger van Respect die bij Communicatie binnen komt hiphoppen. Hij wil even de videoclip laten zien die ze over zijn wijk gemaakt hebben, de wijk Lavapiès, waar ik jullie over verteld heb. Hij is koel man.

Carlos swingt weer verder: “Ik ben niet van Respect, man! We zijn allemaal van Respect, weet je!”

Mensen,

Valencia is bevestigd. Ik heb beelden gezien. Mensen die aan hun haren worden weggesleept. Het schijnt allemaal begonnen te zijn toen een rugzakker door de politie naar zijn papieren werd gevraagd. Hij schijnt volgens de betogers niet netjes behandeld te zijn.

De boodschap van de beweging is duidelijk. Wij eisen met hetzelfde respect behandeld te worden als waarmee we met elkaar en met anderen omgaan. En als je aan één van ons komt, dan kom je aan ons allemaal. Na de beelden van Valencia, vreedzame beelden uit Madrid, live. Ik sta in een bar, en ik denk: dat is hierachter, ik ga er naartoe.

En inderdaad, ’s avonds laat na de Algemene Vergadering wordt er weer feestelijk gedemonstreerd voor het parlement. Dit keer uit solidariteit met de kameraden in Valencia. De politie had vanavond hekken geplaatst, de vervagende grens van gisteren is weer recht getrokken. Ik kijk het wat aan, ik zie hoe mensen rustig jointjes draaien op een stoepje met een dertigtal ontspannen agenten in hun rug. Het is prima allemaal. Ik laat het voor wat het is vanavond. Komend weekend wordt het pas echt leuk.

Het was het einde van een mooie dag, een dag van internationale verbondenheid en uitwisseling van ideeën. Afgevaardigden uit Frankrijk en van het Tahrirplein hebben gesproken in de Algemene Vergadering. Er zijn delegaties en journalisten uit Colombia en Peru aangekomen. En waar ik normaal gesproken alleen buitenlandse journalisten te woord sta heb ik me dit keer zonder schroom laten interviewen door een Spaanse tv-zender. Maar bovenal was ik vereerd om te zien hoe mijn verslag van de revolutie zo inspirerend geweest is voor jullie, mijn trouwe lezers, dat mijn kameraad Ronaldo uit Rotterdam hier ineens op de stoep stond bij Communicatie. Hij moest met eigen ogen zien wat er op Puerta del Sol is opgezet.

Ronaldo is een libertariër. Hij gelooft niet in regering. De regering is een entiteit die jou onder dwang geld afhandig maakt en die dingen voor jou beslist zonder te vragen of je het ermee eens bent. We kunnen best zonder die regering. We kunnen best een maatschappij van vrije individuën vormen, mensen die elkaars leven en bezit respecteren en die voor de rest op vrijwillige basis vorm geven aan alles dat van algemeen belang is.

Mehmet is een anarchist. Iemand die gelooft dat alles van het volk zou moeten zijn en dat het volk best in staat is om alle productiemiddelen zonder leiders te beheersen.

Ronaldo en Mehmet zitten qua ideeën heel dicht bij elkaar. Linksom of rechtsom komen ze uit op hetzelfde punt. Het probleem zijn niet de politici, het probleem is de staat an sich. Er bestaat niet zoiets als een ‘sociaal contract’ Er is geen enkele reden waarom mensen gedwongen moeten worden om een bepaalde autoriteit te dulden waar ze niet vrijwillig voor gekozen hebben. Mooie retorische citaten komen weer naar boven. “De mens wordt vrij geboren, maar overal is hij geketend,” u weet wel over wie ik het heb. Politiek is jarenlang gereduceerd tot een schap van de supermarkt waar je kan kiezen uit twee, soms drie, of als je geluk hebt vier verschillende merken met dezelfde tomaten in blik. En nu lijken mensen zich ineens te herinneren dat er ook nog zoiets bestaat als verse tomaten. We hebben die hele supermarkt net zo min nodig als de staat. All bets are off. We kunnen weer beginnen om grenzeloos te denken over wat we willen, en de hele wereld doet mee.

We worden vergezeld van een kameraad uit Toledo, een meisje dat talen studeert en ‘klandestien’ deelneemt aan de beweging, omdat haar vader lid is van één van de grote partijen. “Waarom heb je je aangesloten bij de revolutie?” vraagt Ronaldo.

“Omdat het de eerste keer is dat ik ergens in geloof,” zegt ze. “En omdat het de eerste keer is dat ik in mezelf geloof.”

Groeten,

Oscar

Advertenties
  1. Mag ik vragen waar Ronaldo van leeft? Ik hoop van harte dat hij een baan heeft, maar mocht dat niet zo zijn, of mocht hij die verliezen, zou hij dan een beroep doen op een uitkering? Of heeft hij gestudeerd, aan een door de staat gesubsidieerde universiteit misschien?

    Begrijp me niet verkeerd: ik heb grote symphatie voor de Spaanse 15-M beweging, en voor wat jullie daar teweeg proberen te brengen. Een staat kan echter ook goede dingen doen (het via de bijstand subsidiëren van de krakersbeweging in de jaren 80 bijvoorbeeld…), en in onze tijd lijkt een samenleving zonder staat mij niet realistisch. Belangrijker dan het bevechten van de staat an sich, lijkt mij ervoor te zorgen dat een staat daadwerkelijk doet waarvoor ze in het leven geroepen is: het behartigen van de belangen van de burgers.

    groeten, en keep up the good work!

    • Ronaldo is belastingadviseur. Hij is door de staat opgeleid om de schade van de staat aan individuen te beperken. Hij zou het liefst hebben dat de staat, en daarmee zijn eigen baan, overbodig waren…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: