postvirtual

Het einde van het begin

In Sol on 8 juni 2011 at 14:37

 

Het is een zonnige ochtend. We hebben een kop warme koffie gehaald bij Alimentatie II en we hebben twee zetels geplaatst onder de colonna maestra van ons parlementsgebouw. Tijd voor een politieke discussie over democratie.

Historisch gezien is democratie een weinig stabiele regeringsvorm. Zowel in het oude Griekenland, als in de stadstaten van de renaissance en in het moderne westen heeft ze de neiging om te vervallen tot tirannie of gemonopoliseerd te worden door een kleine kliek. Bovendien kan je je afvragen of de historische voorbeelden van democratie wel ooit echt democratisch zijn geweest. Inspraak was in de oudheid beperkt tot de inheemse bezittende klasse. In de middeleeuwen waren het de grote families van rijke kooplieden, en in de moderne tijd was het de industriële burgerij die de ‘publieke zaak’ bestierde.

Tegenwoordig heeft bijna iedereen stemrecht, maar daarmee is niet gezegd dat we nu eindelijk in een ‘echte’ democratie leven. Het beleid, het structurele beleid wordt geformuleerd door anonieme bureaucraten in Brussel onder invloed van de lobbyggroepen van de grote bedrijven. Aan de oppervlakte is alles veranderd over de eeuwen heen, maar ondergronds stroomt nog steeds hetzelfde water naar zee.

Ook ‘Sol’ is niet nieuw. Maar om een relevante vergelijking te vinden van deze manier van democratische zelforganisatie moet je ver teruggaan. Misschien wel – mutatis mutandis natuurlijk! – tot de neolithische dorpen van de prehistorie.

 

Gisteravond moest en zou er vergaderd worden. De hele dag hing er regen in de lucht en soms kwam die naar beneden. De jongens van Infrastructuur zijn ’s middags bezig om pilaren op te zetten en tentzeilen aan elkaar te naaien. Er worden draden gespannen van de lantaarnpalen naar de overkapping van de metro-uitgang. Als de centrale steunpilaar overeind geduwd wordt als de Amerikaanse vlag op Iwo Jima flitsen de camera’s en klinkt er gejuich. De megafoon roept om dat het ganse volk welkom is om te helpen met het spannen van de overkapping. Iedereen wil er een hoekje van vasthouden als het zeil stukje bij beetje over de scheerlijnen getrokken wordt. We hebben ruimte gecreëerd.

De vergadering van gisteren ging dus over de vraag of we moesten blijven en zo ja tot wanneer. Vanaf het begin was duidelijk dat de commissies en de werkgroepen aanstaande zondag hun tenten willen lichten. ‘Recht’ had het uitgewerkt tot een voorstel. Het kamp is geen doel op zich, zeggen ze, maar een middel. Of liever: het kamp heeft zijn doel al bereikt. Er is een beweging geboren, er is een idee van zelfbeschikking bezig zich te verspreiden over de wereld. Dat zal niet stoppen als we ons nu tenten lichten. We gaan door met het creëren van contacten, met het coördineren van protesten en met het houden van assembleeën. Alle werkgroepen zullen in het openbaar bijeen blijven komen en iedereen kan eraan deelnemen. Er zal een permanent informatiepunt achterblijven in Puerta del Sol, we maken er een feestelijk massabijeennkomst van en we behouden ons het recht voor om hier terug te keren wanneer we dat willen.

De meeste mensen zijn het ermee eens. Maar er is een aanzienlijke harde kern die door wil gaan met de bezetting. Sol is een symbool voor de wereld, de publieke ruimte is van ons, en dat moeten we laten zien, zolang als het nodig is, zeggen ze.

We zijn getuige van een eerste scheuring in de beweging. Op het punt van blijven of gaan is er geen consensus mogelijk. De commissie en de werkgroepen zullen permanente onderkomens gaan zoeken, maar een groepje kampeerders zal achterblijven. Het uiteindelijke besluit van de avond is dat we elkaar respecteren. De mensen die gaan zijn solidair met de mensen die blijven en vice versa. We hebben een gezamenlijk doel.

Maar als ik dan laat op de avond mijn oor te luister leg in de wijken van ons dorp om de pols te voelen van het gewone volk, dan hoor ik reeds de eerste sporen van wroeging. Hier en daar heerst al het idee van ‘wij’, de echte indignados, tegen ‘zij’, de heren van de assemblee.

De dynamiek van de massa is een fascinerend fenomeen. En des te meer als je ziet hoe het zich ontwikkelt vanaf het allereerste begin. Er is een sociale beweging op gang gekomen, met een enorme potentie, for better or worse.

Aanstaande zondag wordt de proloog van de revolutie feestelijk afgesloten op Puerta del Sol. Los van het feit of ik het eens ben met het einde van de bezetting opent het voor mij weer nieuwe wegen van vrijheid. Of ik hier in Madrid blijf weet ik niet. Misschien pak ik wel mijn rugzak en trek ik het land in om jullie verslag te doen vanuit de provincie. Ik ben benieuwd om te zien hoe de revolutie zich in de andere steden en dorpen van Spanje ontwikkeld heeft. Er wordt al gesproken over het opzetten van een revolutionaire karavaan. Er zijn al meerdere data geprikt voor grote, internationaal gecoördineerde protesten. Dus bereid jullie maar vast voor. Want de revolutie komt naar je toe deze zomer!

 

Groeten,

Oscar

Advertenties
  1. “Los van het feit of ik het er nu mee eens ben of niet” … Ben je het er mee eens, Oscar, of niet?

    Groeten,

    T. (sympathiserende doch niet kamperende Nederlander te Jerez de la Frontera)

    • Ik heb er eigenlijk geen mening over. De revolutie gaat toch wel door. Ik begrijp waarom de werkgroepen hun tenten willen lichten. En ik begrijp ook waarom veel mensen willen blijven.

  2. En dat begrijp ik dan ook wel weer; zie hetzelfde dilemma hier -al is het in het klein natuurlijk.

    In ieder geval bedankt voor dit blog. Interessant om je ervaringen en bespiegelingen te lezen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: