postvirtual

Web 3.0

In Sol on 3 juni 2011 at 16:24

 

“I left Turkey because there is nothing to fight for in Turkey. In Holland you have lots of things to fight for. But if you don’t do it, you’re going to lose them all.”

– Mehmet

Mensen,

Het voeren van een revolutie kan soms heel vermoeiend zijn. Daar wordt ook tegen gewaarschuwd. “Rust uit!,” hangt er hier op één van de borden, “De vermoeidheid vecht mee aan de kant van de contra-revolutie!”

Maar uitrusten is hier vaak niet meer dan een paar minuten dutten als de Denker van Rodin. Dan word je wakker en dan moet je weer een journalist te woord staan. Iemand van de Engelse editie van de Deutsche Welle dit keer. Leuk is dat. Je ziet telkens dat ze hier niet uit routine hun vragen lopen stellen. Ze zijn echt persoonlijk geïnteresseerd. Dit is iets nieuws. En dus mag ik weer met trots uitleggen wat we hier opgezet hebben, hoe het werkt, en hoe het idee zich van hieruit over de continenten aan het verspreiden is. En als het dan over onze punten gaat, strijd tegen de corruptie, transparantie, partecipatie etc. dan voeg ik er steevast aan toe dat deze punten eigenlijk gewoon neerkomen op gezond verstand en dat we al veel verder zijn, dat we alles willen veranderen, vanaf de basis. En wat dan zo mooi is: ze nemen het serieus. Dat is het natuurlijk ook, maar hoe makkelijk is het voor de grote media om ons af te doen als een stelletje oproerkraaiers die niks beters te doen hebben. Ze doen het niet, omdat ze allemaal gezien hebben hoe voorbeeldig we ons hier georganiseerd hebben. Sterker nog, ik heb het idee dat ze aan onze kant staan. Dat ze best wel eens willen zien of dit model ook op grote schaal zou kunnen functioneren.

Het is leuk om bij Communicatie te werken, kameraden. De wereld komt bij je op bezoek. De volgende die bij ons voor de deur staat is een journaliste van CNN Londen. Ze stelt ons voor aan Robert, een Amerikaanse socioloog die een geweldige website komt demonstreren. Een twitterthermometer, gebaseerd op Google Maps. Je kan er elke plaats op aarde mee aanklikken en kijken hoeveel er getwitterd wordt. De thermometer geeft een temperatuur aan van nul tot honderd gebaseerd op de laatste twintig twitterberichten die binnen een bepaalde straal verstuurd worden (‘Low density’ is 500 meter, ‘High density’ is meer). Als er in korte tijd heel veel getwitterd wordt dan weet je dat er wat aan het gebeuren is. Bij het begin van de ontruiming van Barcelona schoot de thermometer omhoog naar 99. Ook de crackdown in Bahrein had Robert zien aankomen nog voor hij goed en wel begonnen was. De site is http://www.clima.me/twitter. Geef het door.

Het interessante eraan is dat dit instrument ook gebruikt kan worden als een ‘human rights’ thermometer. Als de thermometer op een plaats waar spanningen heersen ineens naar nul gaat, dan weet je dat daar het internet platgelegd is en dat er mensen worden gemolesteerd.

 

Wat de eventuele ontruiming van Puerta del Sol betreft zijn we goed voorbereid. Sympathisanten hebben ruimtes ter beschikking gesteld waar we met het materiaal naar toe kunnen. Beelden en documenten zijn al grotendeels in veiligheid. Zelf ben ik begonnen met het aanleggen van een lijst met contacten van de mensen hier bij Communicatie en van de afgevaardigen op de andere pleinen in Spanje, zodat we ons na een eventuele ontruiming snel kunnen herorganiseren.

Vanochtend ben ik ook bij Politiek binnengestapt om een balletje op te werpen met betrekking tot een eventueel tegenoffensief als er met geweld ontruimd wordt. Want we zijn weliswaar vreedzaam, maar dat wil niet zeggen dat we niet de websites van de overheid en van de banken kunnen aanvallen als we dat willen. Internet is een enorm machtsmiddel, niet alleen om ons te organiseren, maar ook om de hoge heren te kunnen raken waar het pijn doet. De aanval op Mastercard tijdens de Wikileaks-affaire van vorig jaar was een voorbeeldige actie. Als we ons een beetje voorbereiden kunnen we iets dergelijks doen, maar dan op hele grote schaal. We hebben inmiddels genoeg sympathisanten over heel de wereld om het in werking te zetten.

Toch is het misschien het beste om Politiek te omzeilen en direct met onze hackers te gaan praten. Eén van de nadelen van onze organisatie is namelijk dat we niet goed voorbereid zijn op dit soort eventualiteiten. Als alles democratisch is wordt er niks besloten als dat nodig is. Het is in dit opzicht ook heel interessant om te zien hoe onze democratie geïnterpreteerd wordt, hoe er verschillende stromingen aan het vormen zijn. Je hebt de bureaucraten, die de hele tijd bezig zijn met het verzamelen en verspreiden van de actas, de comunicados en de manifestos; je hebt de radicaaldemocraten die vinden dat alles via de Algemene Vergadering beslist moet worden; je hebt de federalen, die de dingen zoveel mogelijk willen beslissen binnen de commissies; en je hebt mensen zoals mij en Vladimir die het liefst hun eigen gang gaan en dan bij zoveel mogelijk verschillende commissies een voet tussen de deur willen houden. Want weet je, kameraden, het is prachtig die directe spontane democratie, maar eerlijk gezegd kan ik slecht tegen al dat eindeloze gelul.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: