postvirtual

Archive for juni, 2011|Monthly archive page

Privatisering van de Revolutie

In Sol on 30 juni 2011 at 18:46

Lieve mensen,

De revolutie is als het opkomende getij. Ze gaat gepaard met golven die heen vloeien en weer terug. Ik hou van onze beweging, ik hou van de solidariteit die ze gecreëerd heeft en de hoop op een toekomst die gebaseerd is op menselijke in plaats van economische waarden. Maar ik kan niet iedere dag de loftrompet opsteken. Ik kan niet me van kritiek onthouden als er dingen zijn die bekritiseerd moeten worden.

Het duurt nu al anderhalve maand, en met de komst van de zomer lijkt het erop dat veel mensen behoefte hebben aan rust. Ik neem het ze niet kwalijk, ik heb zelf waarschijnlijk ook behoefte aan rust, maar die tijd komt nog wel.

Sinds de acampada opgeheven is zijn we nog niet in staat geweest om dezelfde eenheid tussen mensen, werkgroepen en commissies te smeden die we hadden op Puerta del Sol. Ik heb gemerkt en gehoord dat veel van de commissies ten prooi gevallen zijn aan een vorm van authisme. Ze praten heel veel over zichzelf en over hun interne organisatie. Ze lijken te vergeten dat ze alleen bestaan in functie van iets groters.

Misschien is dat natuurlijk, ook gezien de nieuwe situatie waarin we niet langer geconcentreerd zijn in ons eigen dorpje. Maar er is nog iets anders dat me zorgen baart. Sommige commissies en sommige individuen lijken te denken dat ze belangrijk zijn. Dat zijn ze niet. In revolutionaire zin kan de term ‘belangrijk’ alleen worden toegepast op acties en resultaten.

De commissies Communicatie en Audiovisuales hebben allebei hun aanpassingsproblemen gehad. Om deze het hoofd te bieden is Comunicatie officieel omgevormd tot een paraplu van verschillende subcommissies die verantwoordelijk zijn voor pers, tv, sociale media, intern, extern etc. Audiovisuales heeft de afgelopen weken haar eigen interne problemen gehad en is nu bezig om te reorganiseren.

De dingen zijn onophoudelijk aan het gebeuren. Met de marsen die vanuit alle delen van Spanje naar de hoofdstad komen, met de opstand die aan de gang is in Griekenland en op andere plaatsen, en met de gestage verspreiding van de beweging over de hele wereld, is het moeilijk om overal van op de hoogte te blijven.

Gelukkig is er geen gebrek aan initiatief. Gisteren zijn we begonnen met een tweedaags Volksdebat over de State of the Union. De werkgroep Economie heeft op de eerste dag haar alternatief gepresenteerd voor het dictaat van de EU en het IMF.

Het komt erop neer dat de crisis betaald moet worden door degenen die de crisis hebben veroorzaakt. Belastingparadijzen dienen te worden afgeschaft, de ultrarijke ontduikers moeten met terugwerkende kracht worden belast, banken moeten worden genationaliseerd, pensioenleeftijden verlaagd, minimumlonen verhoogd etc. Rechtse economen zullen zeggen dat het niet mogelijk is. En binnen het huidige systeem hebben ze misschien wel gelijk. Maar we hebben het gehad met het huidige systeem. Onze beste economen zijn bezig met iets beters, en we gaan ervoor zorgen dat het mogelijk wordt.

Audiovisuales heeft deze dagen veel last gehad van gebrek aan mensen en motivatie. Hun livestream team was niet aanwezig om verslag te doen van de eerste dag van de State of the Union. Maar dat heeft ook weer de kracht van onze beweging aangetoond, want bij afwezigheid van Audiovisuales heeft de commissie Wijken spontaan de rechtstreekse verslaggeving van de bijeenkomst overgenomen, en van de daaropvolgende demonstratie uit solidariteit met het Griekse volk.

Golven komen, en vloeien terug. De beweging is in staat om zichzelf te regenereren. Dat moet ook. De toekomst van de revolutie is afhankelijk van een continue stroom van nieuwe mensen en nieuwe ideeën.

Ik weet dat heel veel mensen staan ​​te popelen om zich bij onze beweging aan te sluiten. Maar ik heb ook verhalen gehoord van commissies die bezig zijn hun deuren te sluiten, commissies waarvan sommige leden zeggen dat ze geen man- en vrouwkracht meer nodig hebben. Kameraden, dit is pure onzin. We hebben altijd meer mensen nodig, en als iemand wat anders zegt, luister dan niet. Je hoeft aan niemand toestemming te vragen om ​​deel te worden van de revolutie.

Indien een commissie of een werkgroep de verwachtingen niet meer waar kan maken of zich verandert in een exclusieve club, dan dient ze weggespoeld te worden en vervangen door nieuwe golven van revolutionair enthousiasme. De beweging presenteert zich als horizontaal. Als dat zo is, dan dient ze volledig geprivatiseerd te worden. Wie deel wil nemen, die neme deel. Creëer je eigen alternatieve commissies. Wissel informatie uit. Deel vrijelijk je gedachten, je gevoelens, je foto’s en je films. Dit is niet onze revolutie, het is de jouwe.

Oscar

Water en Vuur

In Sol on 28 juni 2011 at 00:44

Lieve mensen,

Er zijn straatgevechten uitgebroken in Madrid. Gisteren was ik getuige van stadsguerilla in de steegjes van Lavapiès. Er werden pistolen, geweren en granaten gebruikt. De munitie was water.

Vandaag hebben de gevechten Puerta del Sol bereikt. Tegen de avond kwamen twee groepen gewapende rebellen het plein op met winkelwagens vol watergranaten. Als gevolg van het daaruit voortvloeiende bombardement raakten tientallen mensen doorweekt.

De zomer is begonnen, in Madrid ook. Tijdens de Nacht van Sint Johannes loopt dat in Spanje traditioneel uit op feestelijke ongeregeldheden. Mensen komen samen, op de stranden, in de bossen en in de parken. Ze nemen bier mee en calimocho, de typisch Spaanse mix van Coca Cola en goedkope rode wijn. Om middernacht steken ze vuren aan, ze pakken hun trommels en hun gitaren, en ze beginnen te dansen. Het is zwaar tribalistisch. Ik vind het geweldig. Een grote kloosterachtige ruïne werpt zijn schaduw over het park. Aan alle kanten branden vuren en zweeft de dikke geur van hout en hash over het gras. Mensen dansen. Sommigen nemen een aanloop en springen door de vlammen, hand in hand.

Een belangrijk onderdeel van de Midzomernachttraditie is dat je op een stuk papier alle slechte dingen opschrijft die je het afgelopen jaar zijn overkomen. Dat gooi je vervolgens in het vuur. Op een ander stuk papier schrijf je de goede dingen waarvan je zou willen dat ze het komend jaar gebeuren, en dat steek je bij je.

Ik heb een paar persoonlijke dingen verbrand, en genoeglijk toegekeken hoe de rook en de as werden meegevoerd door de wind. Het andere papiertje heb ik veilig opgeborgen. Je mag het aan niemand laten zien, want dan komt het niet uit. Maar dat maakt geen verschil. Ik weet zeker dat de meeste mensen voor volgend jaar dezelfde hoop en dezelfde verwachting delen. Niet alleen voor zichzelf, maar voor iedereen.

Oscar

 

Durruti

In Sol on 26 juni 2011 at 23:39

Beste mensen,

Elke dag vertrekken er nieuwe volksmarsen vanuit verschillende steden in Spanje. Valencia, Cádiz, Compostela en Coruña zijn al op de weg. Gisteren hebben we in de bunker ook beelden gezien van de kolonne die vertrok vanaf Plaça de Catalunya in Barcelona.

Het was één van die prachtige momenten van historische dubbelzinnigheid. De term ‘Kolonne uit Barcelona’ resoneerde een beroemde episode uit de Spaanse Burgeroorlog, een anarchistische mars van Barcelona naar Madrid in 1936, bekend als de Columna Durruti.

De geschiedenis kent vele helden, groot en klein. Horatius Nelson, Michiel de Ruyter, George Washington, Eddy Merckx, noem ze maar op. De meeste van hen zijn nationalistische helden. Hun namen en hun erfenis behoren tot één enkele natie.

De revolutie heeft ook haar helden. Spartacus, Emiliano Zapata, Che Guevara. Deze mensen hebben geen vaderland. Hun nalatenschap behoort de hele mensheid toe.

Buenaventura Durruti was de grote revolutionaire held van de Spaanse Burgeroorlog. Hij was een mijnwerker en een monteur, maar bovenal een romanticus. Hij begon zijn gevecht tegen de onrechtvaardigheid lang voordat de burgeroorlog begon. Hij maakte deel uit van een anarchistische groep die een Spaanse aartsbisschop ombracht in de jaren twintig. De bisschop zou doodseskaders gefinancierd hebben om op opstandige arbeiders te jagen. Na de moord zag Durutti zich gedwongen om te vluchten. Hij ging naar Latijns-Amerika, waar hij deelnam aan opruïing over het hele continent. Hij ging naar Parijs waar hij zijn oude beroep weer oppikte, dat van monteur en revolutionair.

Toen in 1931 de tweede Spaanse Republiek werd uitgeroepen keerde hij terug om deel te nemen aan arbeidersopstanden. De republiek was notoir instabiel. In het handjevol jaren dat ze bestaan heeft probeerden ​krachten van uiterst links tot uiterst rechts haar onder controle te krijgen. In 1936 werd het een gewapend conflict. Francisco Franco en andere conservatieve generaals deden een poging om de macht te grijpen die maar ten dele slaagde. Als reactie op de staatsgreep kwamen vele arbeiders en boeren in opstand. Durruti nam deel aan de revolte in Barcelona ​​als lid van een anarchosindicalistische militie.

De stad werd genomen. De rood-zwarte anarchistische vlag werd gezwaaid vanaf de daken en uit de ramen. Arbeiders namen de fabrieken en winkels over en ze organiseerden assembleeën om gezamenlijk de productie- en distributiemiddelen te bestieren. Boeren namen collectief de landgoederen van de grootgrondbezitters over. Kerken werden geplunderd en verbrand.

Dit is de historische context waarin de Columna Durutti werd gevormd. Drieduizend gewapende anarchisten die van Barcelona naar Madrid marcheerden, om alle dorpen en boeren op hun pad te bevrijden. Het was één van de grote revolutionaire avonturen van de twintigste eeuw.

Gisteren hebben we dus de beelden gezien van de Kolonne uit Barcelona. Een paar dozijn mensen met rugzakken en een spandoek, ’15M op mars’. Ze zullen zo’n twintig kilometer per dag lopen, ze zullen de dorpen op hun pad ‘bevrijden’. Ze zullen vergaderingen houden op de pleinen. Ze zullen mensen uitnodigen om zich bij hen aan te sluiten.

“Dit is onze tijd,” dacht ik. “En het wordt alleen maar beter.”

In november 1936 arriveerde de Kolonne van Durruti in Madrid, net op tijd om de stad te helpen verdedigen tegen de aanvankelijke aanval van de fascisten. Hij werd geraakt door de kogel van een sluipschutter. De herkomst van de kogel is nooit onomstotelijk vastgesteld. Durruti was nog in leven toen hij aankwam bij het gebouw dat in gebruik genomen was als een geïmproviseerd veldhospitaal. Het was de plaats waar hij stierf. Voor de oorlog huisde er het Ritz hotel.

“Het zijn de arbeiders die al deze paleizen en steden gebouwd hebben, hier in Spanje en in Amerika en overal. Wij, de arbeiders, kunnen nieuwe gebouwen neerzetten om hun plaats in te nemen. En betere! We zijn in het geheel niet bang voor de ruïnes. We zullen de aarde erven, daar is geen twijfel over mogelijk. De bourgeoisie kan haar eigen wereld tot puin ineen doen storten op haar aftocht van het toneel der geschiedenis. Wij dragen een nieuwe wereld met ons mee, hier in ons hart.”

– Buenaventura Durruti

Vademecum voor de 21e eeuwse revolutionair

In Sol on 25 juni 2011 at 23:28

Beste kameraden,

Ik weet dat jullie allemaal erg enthousiast zijn over de Spaanse Revolutie. Jullie kunnen niet wachten tot er bij jullie ook iets dergelijks gebeurt. Welnu, ik zal jullie zeggen dat er geen enkele reden is om te wachten. Jullie kunnen hier en nu met de revolutie beginnen. Vandaar dat ik een klein Vademecum voor de 21e eeuwse revolutionair heb voorbereid.

Hier is ie.

ECONOMIE
De meeste banken willen gewoon winst maken, op wat voor manier dan ook. Wapenhandel, witwassen, speculatie, dood en vernietiging, het maakt allemaal niet uit zolang ze er maar een slaatje uit kunnen slaan. Ze kunnen dit doen omdat jij het ze toestaat. Sluit daarom vandaag nog je bankrekening en breng al je tegoeden over naar een ethische bank die investeert in duurzame projecten. Blijf op de hoogte van waar je bank mee bezig is. Eis transparantie over hun investeringen.

ENERGIE
Gebruik minder en gebruik het beter. Zet je elektrische apparaten niet op stand-by, maar schakel ze helemaal uit. Als het koud is, pak dan een ​​deken. Als het warm is, wees dan geen watje maar doe gewoon de luiken dicht en wen eraan. Laat de auto staan, neem de fiets. Of neem anders een auto met hybride aandrijving. Installeer zonnepanelen. Er is geen enkele reden waarom je afhankelijk zou moeten zijn van een extern netwerk. Je zou zelf je eigen energie kunnen produceren, samen met je buren. Als gemeenschap zou je volledig energie-onafhankelijk kunnen zijn.

VOEDSEL
Wees bewust van wat je eet. Besef je goed welke chemische kunstmest en bestrijdingsmiddelen er gebruikt worden bij de productie van voedsel en welke conserveringsmiddelen, kleurstoffen en andere rotzooi eraan worden toegevoegd. Als kanker inmiddels de belangrijkste doodsoorzaak is zal daar wel een reden voor zijn. Begin biologisch voedsel te eten. Het is beter voor jezelf, het is beter voor het milieu, en het is beter voor de dieren. Ga niet naar de supermarkt, ga naar de kruidenier en naar de bakker. Beter nog, ga op zoek naar biologische boerderijen in je omgeving en betrek je produkten direct van de boer. Beter nog, zet je eigen moestuin op. Zo weet je tenminste zeker wat je eet.

INFORMATIE
Vertrouw niet op de reguliere televisie, radio, kranten en tijdschriften. Geen enkel medium dat afhankelijk is van reclame of van de staat is onafhankelijk. Informeer je via het internet. Er zijn tal van onafhankelijke nieuws sites. Kies degene die je wilt en bookmark ze.

POLITIEK
Wil je democratie? Dan kan je maar één ding doen: organiseer assembleeën. Begin met de straat waarin je woont. Kom één ​​keer per week bijeen om elkaar te leren kennen en het algemeen belang te bespreken. Wilt je dat er bomen geplant worden? Besluit dat dan met elkaar en plant ze zelf. Wacht niet op de gemeenteraad. Dat zijn allemaal bureaucraten, ze wonen ergens anders, en het kan ze eigenlijk niet zo veel schelen wat er bij jou in de straat gebeurt. Wanneer de lokale assembleeën eenmaal een succes zijn, organiseer dan een wijkvergadering, organiseer thematische werkgroepen, partecipeer. Organiseer je vervolgens op stadsniveau op dezelfde manier. Binnen korte tijd zullen de bureaucraten overbodig worden. En dan weet je eindelijk wat democratie werkelijk betekent.

BEHUIZING
Huizen worden in de moderne maatschappij één keer gebouwd en daarna vele malen betaald. De prijs van een huis is slechts de helft van de prijs die je moet ophoesten. Je betaalt min of meer hetzelfde bedrag aan de bank in de vorm van rente. En elke keer als het huis verkocht wordt, verdienen de banken weer het hele aankoopbedrag van vooraf aan. Waarom zou je eeuwig moeten blijven betalen voor iets dat al bestaat? Zodra je jezelf democratisch georganiseerd hebt zoals hierboven, stop dan met het betalen van je hypotheek en van je huur. De banken die parasiteren op je arbeid door middel van onroerend goed slavernij zullen ineenstorten. Beter nog, bouw je eigen huis op het platteland. Maak gebruik van duurzame materialen. Het is veel minder moeilijk dan het lijkt en het kost helemaal niet veel. Informeer je. Alles is mogelijk.

ARBEID
Je vindt je baan maar niks? Meld je ziek en begin na te denken over je toekomst. Denk na over wat je wilt doen, denk na over waar je goed in bent. Creëer je eigen baan, alleen of samen met anderen. Maak er iets bevredigends van. Wees niet bang. Angst is wat ons ervan weerhoudt om vrij te zijn. Je zou vanaf volgende week een nieuw leven kunnen beginnen. Veel mensen gingen je al voor.

SOCIAAL
Leer je medemens kennen. Help mensen die hulp nodig hebben, zonder tegenprestatie. Bezoek eens een bejaardentehuis in plaats van naar het winkelcentrum te gaan. Hou de ouderen gezelschap. Luister naar ze. Bejaarden hebben een heleboel dingen te vertellen. Ze kunnen interessant zijn of vervelend, maar hoe dan ook dienen ze behandeld te worden als mensen. Vergeet niet dat het onze ouders en grootouders zijn. Zij zijn degenen die ons het leven hebben geschonken.

ONDERWIJS
Alle goeds begint met een goede educatie. Wees daarom heel kieskeurig bij het kiezen van de manier waarop je wilt dat je kinderen worden onderwezen. Kies een school waar je kind zijn of haar capaciteiten ten volle kan ontwikkelen. Leer ze niet om met elkaar te wedijveren, maar leer ze om met elkaar samen te werken. Vul hun hoofdjes niet met onzin, maar leer ze om zelf na te denken. Als je geen school vindt die goed genoeg voor ze is, organiseer dan samen met andere ouders de juiste educatie voor je kind. Mag dat niet van de staat? Stuur de staat dan het bos in. Wie denken ze wel dat ze zijn om te beslissen wat het beste is voor je kind? De staat dient je ter dienste te zijn. Als dat niet zo is dan verliest hij al zijn legitimiteit. Wees niet bang om de staat te trotseren. De toekomst van je kind is veel belangrijker.

CULTUUR
Het internet is een magisch medium dat ons toegang verleent tot alle kennis en al het culturele erfgoed van de mensheid. Maak daar ten volle gebruik van. Zet de televisie uit en download een film. Zet de radio uit en download muziek. Luister niet naar de mensen die zeggen dat het ‘illegaal’ is. Zij verdedigen slechts de belangen van de platenindustrie. Maar we hebben helemaal geen platenindustrie meer nodig. Het is een dinosaurus uit de 20e eeuw. Alle muziek en films van vroeger is cultureel erfgoed dat vrij toegankelijk dient te zijn. Alle hedendaagse films en muziek net zo goed. Als je geld wilt uitgeven, dan ga je naar een concert of naar de bioscoop. En als je toch wilt betalen voor een plaat dan doe je dat als je onbekende muzikanten tegenkomt op straat, in een bar of in een theater. Als ze goed zijn, dan koop je de cd die ze zelf hebben gebrand.

WIET
Plant wiet. Plant heel veel wiet. Geloof er niks van als ze zeggen dat het illegaal is. Dat kan helemaal niet, want het is een plant. En dat niet salleen: het is de meest nuttige plant die er is. Je kan er papier van maken, en kleding, en olie, en biobrandstof, en nog veel meer. Wijlen Henry Ford heeft in de jaren dertig een auto gebouwd van cannabis. Het ding was volledig operationeel, hij liep op cannabisolie. Het was een 100 procent duurzaam vervoermiddel. Spoedig daarna werd cannabis bij wet verboden. Toeval? Ik denk het niet. Breng de waarheid aan het licht, zaai wiet waar je kunt. In je tuin, op je balkon, in de velden en in de parken. Plant een zaadje in elk stukje aarde dat je tegenkomt. Wiet kan de wereld redden. En je kan het roken ook.

GENEESKUNDE
Kijk in de spiegel. Stel jezelf de volgende vraag: ‘Ben ik echt ziek?’ Als het antwoord ja is, ga dan naar een dokter. Als het antwoord nee is, doe dan het medicijnenkastje open en gooi al die rotzooi in de prullenbak. Als je eenmaal begonnen bent je leven te veranderen zoals hierboven beschreven, dan zal je je beseffen dat je al die drugs helemaal niet nodig hebt. Af en toe een joint is voldoende om je te kalmeren en je te helpen om de dingen in hun verband te plaatsen. Wees ook niet bang voor vuil. Vuil is goed. Je huis hoeft helemaal niet blinkend schoon te zijn. Je hoeft niet elke dag te douchen. Je immuunsysteem wordt lui in een steriele omgeving. Ieder virus komt bij je langs. Maak daarom minder vaak schoon, en als je schoonmaakt, gebruik dan biologisch afbreekbare producten. Het is absurd om je huis schoon te maken als je daarmee het milieu vervuilt.

REIZEN
Ga liften. Neem zelf lifters mee. Wees niet bang. Het is goed om mensen te leren kennen. Zeker als ze op reis zijn, want dat betekent dat ze open staan voor een vruchtbare uitwisseling van ideeën. Je hoeft niet veel geld uit te geven om te reizen. Hoe minder je uitgeeft, hoe interessanter je reis en de mensen die je tegenkomt. Ga couch surfen en nodig zelf mensen uit om op je bank te slapen. We leven in een geglobaliseerde wereld, dus laten we beginnen om ons als geglobaliseerde mensen te gedragen. Overschrijd grenzen, en hef ze op. Niemand is illegaal. Deze wereld is van ons allemaal. Als mensen sterven van de honger hebben we de morele plicht om onze deuren te openen en ze te voeden. Als we dat niet doen, wat zijn we dan voor mensen?

HERGEBRUIK
Stop met het kopen van dingen die gelijk kapot gaat. We zijn gewend te denken dat de dingen ‘verdwijnen’ als we ze weggooien. Dat doen ze niet. De moderne consumptiemaatschappij zet grondstoffen om in afval, met slechts een korte tussenfase waarin het bruikbare produkten zijn. Daar is onze hele economie op gebaseerd, op de productie van steeds meer afval. Denk erover na. Probeer je de dagelijkse wereldwijde productie aan afval voor te stellen. Als je dat eenmaal lukt dan weet je waarom je moet stoppen alle dingen weg te gooien die je weggooit. Wanneer iets kapot gaat, probeer het dan te repareren of laat het repareren door iemand anders. Vroeger was dat normaal. Dat zou nog steeds zo moeten zijn. En als je iets echt iets niet meer wilt hebben, breng het dan naar een kringloopwinkel. Misschien is er wel iemand anders die het leuk vindt. En als je dan toch in die winkel bent, kijk eens rond. In plaats van telkens weer iets nieuws te kopen, koop eens iets ouds. Breek de cirkel. Zorg dat dingen blijven duren.

**

Al bij al, kameraden, komt het allemaal neer op een paar simpele dingen. Geef minder geld uit en besteed het beter. Wees niet bang, want angst is hun machtigste wapen. Het maakt ons tot slaven. Begin ermee jezelf te informeren, want kennis is macht. Kom samen, want we delen allemaal een gemeenschappelijk lot. Ga dan over tot actie, en gebruik je gezond verstand. Als mensen eenmaal hun gezond verstand beginnen te gebruiken, dan heb je een revolutie.

Het ga jullie goed,
Oscar

Netwerken

In Sol on 24 juni 2011 at 17:21

Beste kameraden,

De moderne westerse samenleving kan je in bijna elke emotie voorzien. Lust over liefde, angst over haat. Adrenaline. Drugs. Zelfs schoonheid. Zelfs vrijheid. Maar boven alles, gulzigheid.

Eén van de weinige emoties waar ze niet in kan voorzien is solidariteit. Allemaal kennen we het woord. Maar zolang je niet de emotie ervaart, weet je niet wat het betekent.

Ieder van ons wordt verondersteld zijn bijdrage te leveren aan de maatschappij. Letterlijk, we worden verondersteld om onze belasting te betalen. Maar afgezien daarvan is het ieder voor zich. De vaardigheden die je nodig hebt om te gedijen in de westerse samenleving zijn gericht op het bevorderen van jezelf, ten koste van anderen als nodig. Concurrentie is belangrijker dan samenwerking, netwerken is belangrijker dan communiceren. Sluwheid is belangrijker dan intelligentie.

Ik heb altijd moeite gehad met deze mentaliteit. Ik zag niet in waarom ik mezelf nuttig zou maken voor een samenleving waarvan ik de beginselen niet deelde. Dat is de reden waarom ik uiteindelijk herder ben geworden. Ik leidde mijn kudde geiten door de valleien van Toscane, of door de voetheuvels van de Sierra Nevada, en ik was tevreden. Dieren zijn eerlijk. Ze zullen zich nooit anders voordoen dan ze zijn. En dat stel ik heel erg op prijs.

Toen kwam de revolutie. Ik moest terugkeren naar de stad. Ik had eindelijk de mogelijkheid om iets nuttigs te doen voor de samenleving: mijn bijdrage leveren aan de omverwerping ervan.

Nu ben ik dus hier, en ik loop de hele dag te netwerken. Gisteren in de bunker heb ik een team gevormd met een kameraad van ‘Agora’, ons radiostation. We zijn begonnen plannen te maken voor radioverslaggeving van de volksmarsen naar Madrid. Niet alleen in het Spaans, maar ook in het Engels. We zijn begonnen met brainstormen over de coördinatie van de binnenkomende videobeelden voor onze live tv-zender. We besloten om eerst met Uitbreiding te gaan praten. Dus stapten we de deur uit voor een mooie wandeling door zonnig Madrid van de audiovisuele bunker naar het kraakpand waarin ons ministerie van Uitbreiding gevestigd is. We hebben er een vruchtbaar gesprek met één van de coördinatoren. We zijn het erover eens dat er geen tijd is om alles voor te leggen aan de assembleeën en de commissies. Dingen worden in beweging gezet door persoonlijk initiatief. We zetten een mailinglist op, we wisselen contacten uit en gaan terug naar Puerta del Sol. Op weg naar buiten zie ik dat mensen al bezig zijn met de gigantische kaart van Spanje waar alle marsen op aangegeven staan. Het is een schitterende aanblik.

Op Sol lopen we binnen bij de Kunst commissie, die haar hoofdkantoor op het plein heeft achtergelaten. De constructie bestaat uit acht grote panelen die sluitend aan elkaar vergrendeld zijn. Het lijkt op een Italiaans baptisterium. We praten wat met de kameraden om te weten waar ze mee bezig zijn. Het is heel interessant allemaal. Holografische projecties, happenings, fototentoonstellingen en nog veel meer. “Alleen door middel van kunst kunnen we de revolutie verspreiden”. We wisselen contactgegevens uit. Wie weet wat voor grote dingen we samen met Audiovisuales op poten kunnen zetten.

Naast het informatie punt is een kleine woning ingericht bestaande uit een paar pallets, een tentdoek en aluminium folie om het zonlicht te weerkaatsen, zodat het binnen lekker koel blijft. De dag ervoor heb ik er zitten praten met een kameraad van Infrastructuur, telg uit een hele rijke Spaanse familie. Hij werkt aan duurzame technologie. Hij heeft een paar jaar in het buitenland gestudeerd en nu spreekt hij een vreemd mengsel van Oxford-Engels en Harvard-Amerikaans. Na terugkomst heeft hij besloten om zich aan te sluiten bij de revolutie, omdat het het enige juiste ding was om te doen.

De westerse samenleving leert je om je medemens te wantrouwen. Iedereen is een potentiële concurrent. Ze zouden je ideeën kunnen stelen en er geld mee kunnen verdienen. Je moet op je hoede zijn, en je moet niet aarzelen om iemand een mes in zijn rug te steken. Hij zou hetzelfde doen bij jou, het hoort er allemaal bij.

Deze mentaliteit is volledig veranderd op Puerta del Sol. In het hart van de westerse samenleving is een nieuwe maatschappij geboren, gebaseerd op andere waarden, die niet meetbaar zijn in geld. Mensen zijn begonnen om complete vreemdelingen als broeders te beschouwen en te behandelen. Ze delen hun ideeën zonder reserves. Ze zijn blij om elkaar te leren kennen. Ze brengen dingen in de praktijk, verenigd door iets dat we lang, lang geleden zijn kwijtgeraakt.

Het algemeen belang.

 

Het ga jullie goed,
Oscar

 

From Iceland with love

In Sol on 23 juni 2011 at 04:13

Beste mensen,

Ik begin een beetje twijfels te krijgen over de effectieve geheimhouding van onze bunker. En daar ik heb goede redenen voor. Vandaag was ik bezig mijn dagelijkse vertaling te maken toen er ineens een journaliste van een Spaans tv-station mijn kantoor binnen kwam lopen met een cameraploeg.

Ze waren bezig met een item over Audiovisuales. Nu, ik heb gemerkt dat de journalistieke nieuwsgierigheid altijd gewekt wordt als men een buitenlander ontmoet in het hart van de Spaanse Revolutie. Meestal willen ze me dan interviewen. Alleen dit keer heb ik dat niet toegelaten. Ik begon zelf een interview.

“Vertel eens iets over hoe je televisie maakt. Ik ben heel benieuwd.”

Er is nauwelijks tijd voor. Ze hebben nog wat opnames te maken aan de universiteit. “Waarom ga je niet mee? Buiten staat een taxi op me te wachten. Ik leg het je onderweg wel uit.”

Voor ik het weet zijn we dus op weg naar de faculteit informatiewetenschappen. Het gebouw is een afschuwelijk stuk beton. “Ik heb hier vijf jaar van mijn leven doorgebracht,” legt de journaliste uit, “het oorspronkelijke ontwerp was bedoeld om een ​​gevangenis in Canada te worden. Maar blijkbaar vond de regering het niet humaan om gevangenen op te sluiten in een plek als deze. Vandaar dat ze de blauwdruk gebruikt hebben om er een universiteitsgebouw van te maken.​​”

In één van de ondergrondse kerkers wordt vandaag een hooggeëerde gast uit IJsland ontvangen. Ik was hem vanochtend al tegengekomen bij de fotogelegenheid op Puerta del Sol. Zijn naam is Hördur Torfasun. Hij is acteur, dichter, en de drijvende kracht achter de IJslandse revolutie.

Ik denk niet dat veel mensen iets afweten van de IJslandse revolutie. We hebben allemaal horen praten over wat er mis ging in dat land, maar toen de dingen er beter begonnen te gaan had dat om één of andere reden niet dezelfde nieuwswaarde. Vandaar dat Hördur hier is om zijn ervaringen te delen met de kameraden van Puerta del Sol.

Hij is een bewonderenswaardige persoon met een sterk gevoel voor rechtvaardigheid. Zijn verhaal begint op de dag dat de politie midden in de nacht zijn buren af kwam voeren. Ze hadden niets verkeerds gedaan. Alleen waren ze zwart. Politieke vluchtelingen uit Ghana. De politie liet hen een document zien, geschreven in het IJslands, waaruit moest blijken dat ze geen recht hadden om hier te zijn. Ze werden meegenomen en op het vliegtuig gezet.

De volgende dag ging Hördur naar het ministerie van justitie. Hij eiste een verklaring.Die kreeg hij niet. Dus de volgende dag kwam hij terug. Hij werd weer genegeerd. Dus kwam hij terug. Elke dag om twaalf uur stond hij voor het ministerie van justitie te wachten op een verklaring.

Het duurde niet lang of zijn protest begon de aandacht te trekken. IJsland is een klein land. Mensen sloten zich aan bij de goede zaak. De minister beloofde uiteindelijk dat hij ernaar zou kijken, maar hij voegde eraan toe dat het een paar maanden zou kunnen duren.

“Nee,” zei Hördur, “je hebt een maand, vanaf nu.”

Dat was jaren geleden. De familie uit Ghana leeft inmiddels weer lang en gelukkig in IJsland. Ze hebben gemerkt dat de plaats een toekomst heeft.

Daar leek het niet op in 2008 toen het land van de ene op de andere dag failliet ging. “Er is hier iets vreselijk mis gegaan,” zei Hördur. Vandaar dat hij dit keer elke dag om twaalf uur ’s middag naar het parlement ging. Maar hij ging niet naar binnen. Hij stond voor de deur, hij begon te praten met voorbijgangers en met parlementsleden die naar binnen en naar buiten liepen. Hij wilde begrijpen wat er fout was gegaan, hij wilde weten wat er aan gedaan kon worden. Mensen begonnen mee te denken. Maandenlang waren er elke dag volksvergaderingen buiten het parlement, en veel muziek. Rond kerstmis besloten de mensen dat ze genoeg gepraat hadden. Vanaf dat moment zouden ze elke dag een stil protest houden. Toen werd de overheid pas echt bang. Ze zocht haar toevlucht tot geweld door een groepje dronken infiltranten op de betogers af te sturen om het protest te breken. Het plan mislukte. De volgende dag stond er een bataljon IJslandse grootmoeders in de eerste linie om de menigte te beschermen

tegen verder geweld.

De regering nam ontslag.

Sindsdien is er een grondwetgevende vergadering bijeen, bestaande uit vijfentwintig burgers zonder politieke affiliatie. De voortgang van de werkzaamheden kan stap voor stap gevolgd worden via internet. Alle burgers zijn uitgenodigd om mee te doen door suggesties in te sturen.

Dit is slechts één van de aspecten van de IJslandse revolutie. De mensen hebben ook met een overweldigende meerderheid besloten dat de banken genationaliseerd moeten worden en dat de staat IJsland zijn schulden aan Britse en Nederlandse crediteuren niet zal terugbetalen. “De EU heeft gedreigd om ons voor het gerecht te slepen,” zegt Hördur, en hij steekt zijn middelvinger op. “Dit is ons antwoord.”

Applaus.

IJsland heeft besloten om een ​​nieuwe start te maken. Maar als men erin wil slagen dan moet het recht zegevieren. De afgelopen vijftien jaar is het land geplunderd door financiële piraten en corrupte politici op een manier die alle verbeelding te boven gaat. Een diepgaand strafrechtelijk onderzoek is gaande. Het zal een moeilijke en gevaarlijke taak zijn. De Noorse advocaat die het onderzoek leidt is gespecialiseerd in bedrijfsmidaden en staat dag en nacht onder bescherming van vijftien lijfwachten, want de mensen tegen wie ze het opneemt maken geen grappen. Maar ook al duurt het jaren, de volledige waarheid zal boven tafel komen. Dat is een belofte, zegt Hördur. Deze bankiers zullen niet gered worden.

Ze gaan achter slot en grendel.

We are the world

In Sol on 22 juni 2011 at 02:23

Beste mensen,

De laatste paar dagen heb ik doorgebracht in wat nu bekend staat als ‘de Bunker’. De grot van Audiovisuales.

De Bunker wordt gerund door het lieve kleine vrouwtje dat ik beschreven heb als het ware gezicht van de revolutie, kameraad Maria. Samen met haar dochter controleert ze ook de nationale en internationale pers. Ze is beter geïnformeerd dan de meesten van ons. Toen ik vanochtend een telefoontje ontving van de journaliste van de Financial Times die me geïnterviewd had op Sol en die vroeg of ik berichten over een mars op Brussel kon bevestigen, had ik haar eigenlijk door moeten geven aan Maria. Ze bleek het te weten. “Ja zeker wel, er wordt een mars voorbereid. Wist je dat niet?”

Niet dus. Ik ben slecht geïnformeerd de laatste tijd. Ik wist alleen iets af van een paar dozijn andere marsen. Het was het grote nieuws in de Algemene Vergadering van afgelopen zondag. Blijkbaar was het idee van een feestelijke optocht vanuit alle wijken van Madrid naar het parlement in hele goede aarde gevallen. Mensen zijn nu van plan om vanuit heel Spanje naar Madrid te lopen. In meer dan twintig steden zijn de voorbereidingen in volle gang. Santiago de Compostela, Granada, Cádiz, Murcia, A Coruña, Barcelona etc. etc. De kolonne uit Valencia is al vertrokken. Alle marsen zullen op 23 juli in Madrid moeten aankomen. Mensen uit de dorpen en de steden op de route zullen uitgenodigd worden om zich erbij aan te sluiten. Het gaat historisch worden.

En hier zit ik dus. Ik had gedacht om mijn rugzak te pakken en Spanje te bezoeken, maar nu heeft Spanje besloten om naar Madrid toe te komen. Ik ben enthousiast. Ik wil meteen beginnen met het tekenen van een enorme kaart van het land, ik wil de routes uitstippelen, ik wil het geheel aan de muur hangen en er allemaal verschillende kleuren punaises in steken. Daarna wil ik elke dag rondbellen naar mensen ter plaatse om informatie te krijgen over de voortgang van de marsen, zodat ik de punaises overeenkomstig kan verplaatsen. Vervolgens zou ik achterover leunen in mijn comfortabele stoel, ik zou mijn voeten op tafel leggen, ik zou omhoog kijken naar de kaart en ik zou zeggen: “Wauw.”

Maar er is veel meer dat ik wil doen. Ik wil in contact treden met de kameraden van Uitbreiding, ik wil informatie hebben van mensen die verslag doen, ik wil dat ze beelden opsturen, heel veel beelden, zodat we dagelijks voor ons kanaal een twee uur durende tv-show kunnen maken. Ik wil beelden van het platteland, ik wil beelden van mensen die hun tentje opzetten midden in de bossen en de bergen van Spanje, ik wil kampvuren, gitaarmuziek, assembleeën, dorpspleinen, kerkklokken. Ik wil het allemaal, elke avond op prime time.

Dan krijg ik een telefoontje. Vergeet de kaart, vergeet de marsen. Het is kameraad Afrah. Men heeft mij nodig als stem in een koor. “Neem iedereen mee. Vandaag maken we de opnames van ‘Puerta del Sol'”, het lied van de revolutie.

Zo staan we dus na een korte trip met de metro in de soundstudio van één van onze muzikale kameraden, verzameld rond een microfoon. We komen uit Spanje, uit Griekenland, uit Turkije, uit Venezuela, uit Marokko, uit Nederland. We zijn de wereld. En we zingen over hoe onze wereld eruit gaat zien, en hoe het allemaal begonnen is op Puerta del Sol.

Het is al laat als we terugkeren in de bunker. Ik blader door de kranten heen, en ik ben tevreden. Ze ademen een zuchtje van de wind der verandering. Ik voel hoe de eerste zweetparels uit beginnen te breken op de voorhoofden van de hoge heren in Brussel. Ze dringen er bij Spanje en Griekenland steeds nadrukkelijker op aan om door te gaan met de bezuinigingsmaatregelen, ongeacht wat de burgers ervan denken. Deze maatregelen zijn absoluut noodzakelijk. “Er is geen plan B.”

Ik kan me niet meer de naam herinneren van de meest eerbiedwaardige meneer die dit gezegd heeft. Maar hij kan gerust zijn. Hij hoeft zich geen zorgen te maken. Hij kan naar huis gaan.

We zijn hard bezig met plan B.

Oscar

De weg naar Starbucks

In Sol on 20 juni 2011 at 10:34

Het is siësta tijd. De zinderende zon is bezig de menigte uiteen te drijven. We hebben ons revolutionaire hoofdkwartier ingericht in de Starbucks franchise tegenover het parlement. Radical ambiguity noemt Mehmet dit soort situaties.

Als liefhebber van koffie is het niet mijn gewoonte om Starbucks te bezoeken. Er zijn genoeg redenen waarom mensen de keten bekritiseren, dus ik zie niet in waarom ik me aan zou sluiten bij het koor. Ik vind het een geweldige tent. Ze hebben een toilet, je kan er je laptop inpluggen en je camera opladen. En vandaag kan je rustig aan een tafeltje gaan zitten zo lang als je wilt. Niemand zal er wat van zeggen. Je bent niet eens verplicht om te consumeren. De medewerkers staan aan onze kant.

“Dit is revolutie”, zegt kameraad Afrah. Ze heeft hier haar eigen kantoorruimte ingericht. Kreukelig papier ligt over de hele tafel verspreid. Een gitaar leunt tegen een stoel. Aan de muren hangen anti-kapitalistische slogans. Kameraad Afrah komt uit Engeland. Ze heeft gedaan wat nodig gedaan moest worden. Ze heeft liedjes geschreven, ze heeft een band bijeengebracht, ze zijn bezig opnames te maken.

“Luister,” zegt ze. En ze begint te zingen: ‘Puerta del Sol’, voor stem, strijkers en koor. Het heeft alles in zich om uit te groeien tot de hymne van de revolutie. Vandaag is het a cappella, live in Starbucks.

De dag was begonnen als ware het een normale zondag. Toen ik aankwam bij het rendez-vous punt voor de zuidelijk kolonne zag ik alleen wat ouderen in de schaduw zitten en een vrouw die haar hond uitliet. Ik was een beetje ongerust, ik keek naar de tijd. De mensen zullen zich tot niet hebben laten intimideren?

Niet dus. Opeens zijn ze er. Vanuit verschillende richtingen komen ze het plein op stromen. En het gaat maar door. Het einde is niet in zicht. Op geen enkel moment heb ik het volledige overzicht van onze kolonne gehad. Zelfs niet toen ik me bij de kameraden van Audiovisuales gevoegd had aan het hoofd van de mars. Onze kolonne is slechts één van de zes die van alle kanten samenvloeien bij het parlement. De lange, brede boulevards van Madrid staan vol met mensen zo ver als ogen en camera’s kunnen reiken. En bij elk kruispunt komen er steeds meer mensen bij.

Vandaag marcheren we. Vandaag zijn we één. Vandaag wordt het enige legitieme gezag gevormd door de mensen in de straat. Er is geen enkele manier om deze menigte in te dammen, en er is ook niemand die het probeert. De enige politie aanwezigheid bestaat uit een paar gemeenteagenten op scooters die het verkeer nog een beetje proberen te regelen. Eén van de agenten laat zich interviewen. Het is volledig tegen de regels. Hij spreekt ook niet als politieman, maar als burger. En als burger hoort hij bij ons.

Op één van de rotondes fuseren we met de zuidwestelijke kolonne. De boulevards zijn te smal om te belopen. We passeren het hol van Audiovisuales waar onze mensen aan het coördineren zijn. Ik ga even langs voor een kop koffie.

Ik kom er Mehmet tegen. We kijken naar de beelden van wat er voor de deur gebeurt. Het rumoer van de schermen en van de straat begint zich te vermengen. We drinken onze koffie op, hij maakt zijn camera operationeel en we sluiten ons aaneen om samen een ​​nieuwe Audovisual eenheid te vormen.

Terwijl we de menigte achterna lopen begin ik me te beseffen wat kritische massa eigenlijk betekent. Tot een bepaald punt kan je een demonstratie van een afstand gadeslaan. Maar als het groter groeit dan dat punt kan je je er alleen nog maar bij aansluiten. Al was het maar om te zien hoever de mensen kunnen komen. Al was het maar voor de muziek.

Er speelt een drumband. De vibratie is onweerstaanbaar. We lopen letterlijk te dansen door de straten als we het station van Atocha passeren en er nog altijd van alle kanten mensen toestromen om deel te nemen aan het feest. Ik ben blij om te zien dat er zoveel kinderen zijn, overal waar je kijkt. In kinderwagens, op de schouders, of gewoon los, aan het spelen. Hun ouders hebben ze niet alleen meegebracht omdat ze voor vandaag geen oppas konden vinden. Ze hebben hun kinderen meegebracht voor een hele speciale reden: dit is de dag dat hun toekomst begint. En ze willen dat ze het zich zullen herinneren.

Negatieve energie kan zeer sterk zijn. Je kan een hele boel mensen op de been brengen door ergens tegen te demonstreren. Maar als je het volk als geheel wilt mobiliseren, moet je positieve energie hebben, en veel ook. Je moet het goede voorbeeld geven.

Dat is precies wat Puerta del Sol heeft gedaan. Het heeft het goede voorbeeld gegeven, een voorbeeld van hoop. Het heeft bewezen dat een nieuwe wereld niet alleen mogelijk is, maar dat ie al bestaat.

We komen aan bij het parlement. Het is een grootschalige belegering. Aan de zuidkant vind je wat gras, wat bomen en wat schaduw. We gaan er zitten om te ontspannen en te genieten van het magische moment. Ik zie de zon door het gebladerte spelen. In de verte hoor ik muziek. Het is één van de mooiste stukken die ik ken. Een live orkest is bezig met een uitvoering van de beroemde slotakte van Beethovens Negende Symfonie.

Het is de kers op de taart. Ik droom weg op de klanken terwijl ik zachtjes de woorden van Schiller meezing, zijn Ode aan de Vreugde…

Freude Schöne Götterfunken,
Tochter aus Elysium,
Wir betreten feuertrunken,
Himmlische, Dein Heiligtum!

 

Tijd om te vliegen

In Sol on 19 juni 2011 at 10:56

Kameraden,

Mensen zijn zich aan het verzamelen in alle buurten van Madrid en in alle steden van Spanje. Vandaag trekken we op naar het parlement. Als onderdeel van Audiovisual Eenheid IV zal ik verslag doen vanuit de zuidelijke kolonne. Jullie zullen van me horen.

Om een idee te krijgen van waar we mee bezig zijn, kijk dit filmpje.

Leviathan en de koffiejuffrouw

In Sol on 18 juni 2011 at 14:18

Beste mensen,

Ik ben teruggekeerd op Puerta del Sol. Vannacht heb ik geslapen in het permanente informatiepunt dat de beweging op het plein heeft achtergelaten. Het is een wonderbaarlijke structuur die een beetje doet denken aan de ijzeren overkappingen van de grote spoorwegstations uit de negentiende eeuw. Maar dan in het klein, en van hout. Het gewelf is een bijna perfecte boog, gemaakt van aan elkaar geschroefde pallets en overdekt met een legerzeil in groene camouflage kleuren.

    Het gebouw is ontworpen door een 21-jarige student in de duurzame bouwkunde. Iemand die in Spanje normaal gesproken tot werkloze opgeleid zou worden. Of die anders, als hem het ‘privilege’ van een betaalde baan gegund zou zijn, zijn dagen zou mogen slijten als het sloofje van een gevestigde architect.

    De revolutie heeft daar allemaal verandering in gebracht. Wie iets kan krijgt zomaar de kans om het te bewijzen. Zonder toestemming, zonder procedures, zonder aanbevelingen, zonder wachtlijsten. Heb je een idee? Gooi het in de groep! Goede ideeën komen vanzelf boven drijven. En er zijn altijd mensen bereid zijn om je te helpen met de realisatie ervan. Zonder tegenprestatie. Want goede ideeën dienen namelijk niet jezelf, maar iedereen.


Ik flipper een beetje heen en weer tussen de televisiestudio in het sociale centrum Tabacalera, het geheime hol van Audiovisuales waar gemonteerd wordt en het kraakpand Patio de Maravillas waar de meeste commissies hun ruimte hebben gevonden en hun vergaderingen houden. En in het midden ligt Puerta del Sol, waar ik telkens weer overheen loop om de laatste nieuwtjes op te pikken.

    Gisteren was zo’n dag waarop de adrenaline gaat stromen, en waarop alle neuronen van onze beweging bij elkaar komen. Het nieuws van de politie-infiltratie in Barcelona en het daaropvolgende geweld heeft ons doen beseffen tegen wie we het op moeten nemen. Leviathan. Een driekoppig monster. De banken, de politiek, en de media. Het heeft ons tevens doen beseffen dat ze bang voor ons zijn.

    De strategie van de hoge heren is duidelijk. Door net te doen alsof niet zij maar wij onze toevlucht genomen hebben tot geweld willen ze proberen de opkomst bij de grote manifestaties van aanstaande zondag zoveel mogelijk te drukken. Door beelden van aggressieve demonstranten te verspreiden hopen ze dat de gezinnetjes en de bejaarden zondag thuisblijven. Als ze dan morgen ook nog wat ongeregeldheden kunnen veroorzaken hebben ze genoeg motieven om vanaf volgende week te praten en te blijven praten over ‘radicale groeperingen’, over ‘hooligans’, en desnoods over ‘terroristen’.

    Maar gelukkig, dat is gebleken, de mensen zijn niet gek. Ze hebben de afgelopen vier weken kunnen zien op wat voor vreedzame manier we ons georganiseerd hebben. Ze zullen niet wijken voor intimidatie. Alles wordt gedocumenteerd. Infiltranten zullen ontmaskerd worden. Ik heb me aangemeld als vrijwilliger bij Audiovisuales om morgen verslag te doen van één van de marsen. Verder wordt iedereen met een camera in zijn telefoon opgeroepen om te filmen. In het geheime hol zal alles dan door onze trouwe kameraden aan elkaar geknoopt worden en uitgezonden.

Toch, mensen, de echte revolutionairen zijn niet de kameraden met de camera’s, noch de kameraden die hier achter de schermen zitten te communiceren. Het ware gezicht van de revolutie is dat van het lieve kleine vrouwtje dat hier de ruimte van Audiovisuales loopt schoon te houden. Het is hetzelfde vrouwtje dat op Puerta del Sol de brieven in ontvangst nam bij Documentatie. Ze is van middelbare leeftijd, ze heeft grijzend haar, een natuurlijke glimlach, en voor iedereen een opbeurend woord.

    “Wil er iemand koffie?” Of: “Heb je dit al gelezen, Oscar?” en ze wijst me op een artikel van één van Spanjes meest vooraanstaande journalisten die een serieuze poging doet om de onderliggende sociale implicaties van onze beweging te begrijpen. “Heel interessant. En lees ook dit…” Ze wijst me op een interview met de rijkste vrouw van Spanje die haar steun uitspreekt voor de beweging. Ze schenkt koffie voor me in, daarna pakt ze de bezem weer en begint ze de montageruimte te vegen.

    Kameraden, zolang we mensen als zij aan onze kant hebben hoeven we niet te vrezen. Het zijn de mensen die ervoor zorgen dat de revolutie uiteindelijk zal zegevieren.

Het ga jullie goed,
Oscar