postvirtual

Uitbreiding van het domein van de strijd

In Sol on 31 mei 2011 at 09:03

Het is fantastisch. Ik heb het gevoel alsof deze partytent met klapstoeltjes en geïmproviseerde tafels het centrum van de wereld is geworden. Ik praat met kameraden uit Brazilië, uit Sicilië, uit Tsjechië en uit Turkije die hier 22 uur per dag informatie verzamelen en verspreiden. Ik dicteer brieven aan mooie vrouwen die vervolgens in correct Spaans worden opgeschreven en uitgestuurd. Ik verzamel informatie die binnenkomt via sociale media en alternatieve nieuwssites. Hier even verderop hangt een kaart van Spanje, eentje van Europa en eentje van de wereld met allemaal rode puntjes erop. Het worden er steeds meer. Er komt een onbevestigd bericht binnen dat er een plein bezet is in Keulen. Tegenover mij begint een kameraad te lachen. Hij heeft een jaar in Duitsland gewoond. “Dat wordt niks. Duitsers kunnen niet improviseren. Als ze de bus missen raken ze in paniek.” Het is een sympathieke gozer. Hij is keurig geknipt en geschoren en hij loopt rond in driedelig pak met een dikke glimlach. Zijn motto: “De revolutie moet gevoerd worden met elegantie.”

Er blijven maar berichten binnenkomen. Wees op jullie hoede, kameraden, de beweging is zich aan het verbreiden naar het Noorden. Ze schijnt al aangekomen te zijn in Luik, waar voor het eerst een burgemeester toestemming gegeven heeft voor een bezetting! Ook bij onze buren in Portugal worden er pleinen bezet in de grote steden. Maar het allergrootste nieuws komt uit Amerika. In Los Angeles schijnen mensen hun kamp te hebben opgeslagen op het strand, er zouden de eerste concentraties zijn in Milwaukee en in Maryland. Er zou zelfs sprake zijn van een volksvergadering op Washington Square in New York! (Emile of Jolanda, please confirm!)

De beweging die hier in Madrid geboren is begint mondiale vormen aan te nemen, of jullie het weten of niet. De verouderde media schijnen net als de politici niet helemaal te begrijpen of te willen begrijpen wat er aan de hand is. Maar dat maakt ook niet uit. Ze zullen spoedig overbodig zijn. Mensen die zichzelf kunnen organiseren – en mijn god, hier is gebleken dat ze dat kunnen! – hebben er helemaal geen behoefte meer aan. Net zo min als dat ze behoefte hebben aan banken en andere fictieve structuren. We zijn gewend geraakt om te denken dat de wereld is zoals ze is omdat het zo moet zijn en het anders niet zou werken. Dat is niet alleen nonsens, het is een belediging van de menselijke intelligentie en creativiteit.

De geschiedenis leert ons dat mensen zich op talloze manieren kunnen organiseren, en de toekomst zal uitwijzen dat ze dat nog steeds kunnen. Want mensen zijn niet gek! Ja, als iedereen netjes in zijn eigen kleine huisje zijn eigen kleine leventje leidt en ieder voor zich dezelfde vulgaire rommel absorbeert, dan kan het lijken of ze gek zijn. Maar op het moment dat alle kunstmatige muren geslecht worden en mensen samen beginnen na te denken, dan zal je zien: dat wordt vuurwerk! Het is het wonder van Puerta del Sol. Mensen denken niet meer in termen van ‘ik’, maar in termen van ‘wij’. Als we het willen, als we het echt willen, dan hebben we ons lot in eigen hand. En als we slaven willen blijven van een systeem dat alles, mens en milieu, omzet in afval, dan kan dat ook. Maar dan nog zullen we hier op Puerta del Sol een overwinning behaald hebben, al was het alleen maar omdat we onszelf en de rest van de wereld voor even hebben laten ruiken aan de vrijheid.

 

Ik pak mijn gerafelde doeken tasje, ik zet mijn verkleurde pet op en ik stap naar buiten. Ik moet er even uit. Het is avond, ik loop in alle rust door het park om wat ruimte en wat groen om me heen te hebben, en tijd om te proberen de impressies van vandaag te verwerken. Als ik terug wil keren naar Puerta del Sol is de poort van het park gesloten. En de volgende ook. Ik loop het hele park rond, het duurt ruim anderhalf uur totdat ik eindelijk de enige uitgang vind die nog open is.

Ik sta in een mij onbekende wijk van Madrid, en ik wil terug naar ‘Sol’. Welke kant is het op? Ik weet niet. Op een hoek zie ik dat er een kleine bezetting aan de gang is. Maar het zijn geen manifestanten, het is een familie die op een pleintje leeft omdat ze hun hypotheek niet meer konden betalen. Ze wijzen me de weg, ik wens ze geluk. Hun strijd is de onze. Dan kom ik een zwerver tegen die me aanklampt. Zoals zoveel mensen die in eenzaamheid hun dagen en nachten op straat doorbrengen begint hij te lullen zonder op te houden. Hij vertelt me over de immigranten uit Latijns-Amerika, hij vertelt me dat bedrijven liever een ‘illegaal’ uit Ecuador aannemen voor twee euro per uur dan een ‘legale’ Spanjaard voor vijf. Hij vertelt me dat veel immigranten met zijn twaalven op een appartamentje wonen en er nog harder worden uitgezogen door de huisjesmelkers dan de gemiddelde Spanjaard. Ik neem er nota van. Als ik terugkom op Sol lees ik een aanplakbiljet van een radeloze moeder die haar zoon verloren heeft. Hij werkte in de bouw. Uit bezuinigingsoverwegingen werden de veiligheidsvoorschriften niet nageleefd door de aannemer. Als ze de jongen een helm gegeven hadden had hij nog geleefd. Hij was 22 jaar. Zijn moeder wil gerechtigheid. Niet alleen voor haar zoon, maar ook voor de andere twee jongens die het jaar erop op dezelfde manier om het leven kwamen.

 

Mij is gevraagd om uit te leggen waarom de mensen in Spanje precies in opstand zijn gekomen. Mijn uitgebreide analyse daarvan zal nog even op zich laten wachten. Maar u zal het met me eens zijn, kameraden, dat elk van de voorgenoemde redenen genoeg is om tegen dit onmenselijke systeem de strijd aan te gaan.

 

Hasta la Victoria,

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: