postvirtual

Sol resiste!

In Sol on 30 mei 2011 at 09:02

Soms heb ik het gevoel dat het één groot spel is. Neem nou gisteren. Met een kameraad uit de Bibliotheek die beter Frans spreekt dan ik waren we bezig een bericht te schrijven aan onze kameraden op Place de la Bastille.

Salut Paris! Ici Madrid. Hou verloopt de strijd? Hebben jullie de Bastille in handen? Hier op Puerta del Sol is vandaag de eerste Algemene Volksvergadering bijeengekomen!’

Is dit echt? Nemen we onszelf serieus?

Ik niet helemaal. Het leven is een spel. Wie het niet kan leven met een kwinkslag heeft er weinig van begrepen.

 

Maar dan wordt het avond. De Algemene Vergadering is bijeen. Er moet besloten worden of we blijven of niet. Met regelmaat wordt het debat onderbroken voor de laatste berichten. “Tienduizenden mensen op de been in Athene!” Het plein ontploft. Maar even later is het doodstil. De verbindingskameraad is aan de telefoon met Parijs. “De politie is begonnen met de ontruiming van de Bastille.” De mensen houden hun adem in. “Er wordt traangas gebruikt.”

Dat traangas is wel degelijk echt.

Als het nieuws is ingeslagen vat het plein weer langzaam moed. Laatste woorden uit Parijs: “We komen terug!” Applaus. Het plein scandeert: “Parijs is niet alleen! Parijs is niet alleen!”

Wat ze zich niet schijnen te beseffen, de hoge heren, is dat het gebruik van geweld tegen vreedzame betogers onze beweging alleen maar sterker maakt. Het toont aan wie er aan de kant van het gelijk staat. We zijn er steeds meer van overtuigd dat deze strijd gestreden moet worden, onverzettelijk en zonder angst, met bloemen in plaats van knuppels. Eén van de sprekers vat het samen: “Griekenland is in opstand. In Parijs en verschillende Franse steden worden pleinen bezet. Er zijn berichten van de eerste bezettingen in Engeland. Allemaal kijken ze naar ons. Puerta del Sol is een voorbeeld voor de wereld. En wij zitten ons hier af te vragen of we onze tenten moeten lichten?!”

“Nee!! We blijven!!”

Het voorstel wordt aan het einde van de Assemblee met een zee van zwaaiende handen aangenomen. We blijven.

Ik loop terug naar ‘Communicatie’. Er komen berichten binnen dat er hier gedemonstreerd wordt voor de Franse ambassade. Dus ik erheen om polshoogte te nemen.

Kameraden, onze beweging blijft me verbazen. Bij het woord ‘demonstreren’ denk je al snel aan een groep boze mensen die leuzen staan te roepen. Maar als ik aankom vind ik niks van dat alles. Er is niemand die het organiseert, maar de stilte is totaal. Een paar honderd mensen staat zwijgend voor de ambassade met hun handen omhoog. Om maar te zeggen, onze wil is sterker dan jullie knuppels.

Dan gaat er ergens een sleutelbos omhoog, en nog één, en nog één. ‘Ting! Ting! Ting!’ Steeds luider. Er staan twee politiebusjes voor de ambassade. Ik vraag me af of de agenten ooit met deze vorm van protest te maken hebben gekregen. Het getingel sterft weg. Zonder een woord te zeggen draaien de mensen hun rug naar de ambassade toe. Ze gaan zitten in reflexieve stilte. Boven de stad flikkert het weerlicht. De stenen leeuwen op het dak van de ambassade komen ineens angstaanjagend uit de duisternis tevoorschijn. De mensen staan op. Er wordt voor het eerst, heel zachtjes, gefluisterd. “Over drie minuten een schreeuw, geef het door.”

Drie minuten later barst de menigte uit in overdonderend gejuich. De bliksem doorsnijdt de hemel. Dan keren de mensen zich om, terug naar Puerta del Sol onder het zingen van de Marseillaise.

Het is laat als ik terugkom. Ik breng verslag uit bij ‘Communicatie’ en ik loop bij ‘Infrastructuur’ langs om een deken te halen. Ik heb besloten om vanavond in de crêche te slapen, want bij de kameraden uit Marokko waar ik de afgelopen dagen ‘onderdak’ gevonden heb is het een zooitje. Ik spreid een prachtig schoon stuk karton uit tussen het speelgerei van de kleintjes en de snurkende kameraden. En net als ik mijn hoofd tevreden te ruste leg barst de wolkbreuk los. De tentzeilen die voor beschutting zorgen zijn er niet tegen bestand. Alles en iedereen wordt wakker gespoeld. Het karton wordt pap, de dekens nat. Mensen rennen heen en weer om het water van de tentzeilen af te tappen om te voorkomen dat alles instort. Maar als het over is klinkt uit het hele kamp ineens gejuich.

Sol resiste!”

Ook tegen de elementen.

 

Het ga jullie goed,

Oscar

 

***

 

Puerta del Sol, 29 Mai 2011

 

Salut Paris!

 

Ici Madrid, la section de ‘Communication’ de Puerta del Sol.

 

Hier, les differentes assemblées des quartiers et des villages madrilens ont eu un grand succes. Ce matin, les representants des assemblées se sont reunis dans la première Assemblée Populaire Génerale, célébrée à la Puerta del Sol.

 

Le mouvement est entraint de se repandre, et nous avons su qu’à la Place de La Bastille vous avez montré votre solidarité pour notre mouvement. Nous vous en remercions enormement et nous aimerions savoir comment se deroule la situation a Paris.

 

Avez-vous occupée la place? Quelles sont vos revendications? Savez-vous si d’autres villes de la France ont suivi votre exemple?

 

Nous vous souhaitons beaucoup du courage dans cette lutte.

 

Menons-la tous unis,

 

Hasta la Victoria!

 

Madrid.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: