postvirtual

Bezoek uit het Ochtenland

In Sol on 28 mei 2011 at 15:00

Het is rustig bij ‘Communicatie’ op het middaguur, zo rustig dat ik het druk heb. Ik kan niet eens op mijn gemakje de internationale kranten en de onafhankelijke media doornemen. Van alle kanten willen mensen hun communicatie aan mij kwijt. Dit interne bericht moet doorgegeven worden aan de werkgroep, dat andere moet omgeroepen worden en dit moet het net op. Maar internet ligt plat, en de kameraden van ‘Web’ zijn nergens te bekennen. Hoe efficiënt de spontane organisatie van buitenaf ook mag lijken, van binnenuit verloopt het niet altijd even soepel.

En dan zijn er nog de mensen die bij de balie langskomen om geïnformeerd te worden. We hebben al heel wat nationaliteiten gehad. Ook een Nederlandse antropologe die hier de nieuwe mens kwam bestuderen. Maar een meisje uit China had ik tot nu toe nog niet gezien.

Ze wil precies weten wat er aan de hand is. Ze spreekt langzaam maar goed en gedisciplineerd Engels, ook al zie je haar denken bij elk woord.

So the people want their money back?” vraagt ze.

Ik dacht werkelijk dat ik het niet goed begrepen had. “Excuse me?”

Ze herhaalt de vraag letterlijk. Ik krab me onder mijn pet, en ik besef me dat hier enige uitleg nodig is. “It’s a little bit more complicated than that…

En dan moet ik het toch eenvoudig en synthetisch uitleggen. Ik vertel haar over de banken. Over mensen die er geld lenen om een huis te betalen. Over de hoge huizenprijzen en de lage inkomens. Over de werkloosheid. Over de speculatie en over de leegstand. Over de politieke en de economische belangen die samenvloeien.

Ze knikt begrijpend. Ze kijkt me met open ogen aan. Aan het einde zegt ze: “Oh! Maar dat lijkt precies op wat er in China aan de hand is!” Ik krijg accuut een gevoel van planetaire verbondenheid. Ze biedt zich aan om het manifest in het Chinees te vertalen. “By all means, comrade! Kom binnen, ga zitten, hier heb je een pen, hier heb je papier, en hier heb je het manifest in het Engels. Als je iets niet weet, gewoon vragen.”

Wel, kameraden, ik heb het één en ander geleerd over de manier waarop in China Engels wordt onderwezen. Het eerste woord was nog makkelijk. “Wat is een concentration?”

“Dat is in dit geval een gathering, een bijeenkomst van mensen.”

“Okee.” Ze vertaalt weer door. Dan vraagt ze het volgende woord. Tot tweemaal toe versta ik het niet, ze wijst het me dan maar aan in het manifest. Het woord is ‘dignity‘.

Ik haal heel diep adem. Probeer dat maar eens in het Engels te omschrijven opdat iemand uit China precies weet waar je het over hebt. Het is me niet gelukt. We kwamen niet verder dan ‘human rights‘. En dat dekt toch niet helemaal de lading.

“Wacht hier,” zeg ik, “dit is belangrijk.” Omdat internet nog steeds niet werkt loop ik naar de bibliotheek. Die blijft elke dag hard doorgroeien. We hebben er nu zelfs een twintigdelige encyclopedie staan. Maar een Engels-Engels woordenboek zit er niet bij. Dan maar rondvragen of iemand ons kan helpen met het herstellen van de verbinding. “Es muy urgente, compañeros. We moeten aan een kameraad uit China de exacte omschrijving geven van ‘dignidad’.” Uiteindelijk slagen we erin om contact te krijgen met het net. “Hier,” zeg ik, “dan kan ik je gelijk laten zien wat Wikipedia is.”

Dignity is a term used in moral, ethical, and political discussions to signify that a being has an innate right to respect and ethical treatment.’ Of het genoeg is weet ik niet, ze is nog bezig om elk woord afzonderlijk te verwerken. Gelukkig komt er op dat moment een kameraad langs die het via zijn mobiele speeltje heeft opgezocht. Twee sierlijke Chinese tekens. Er verschijnt gelijk een brede glimlach op haar gezicht. Ze heeft precies begrepen waar we het over hebben.

Het zou het laatste woord niet zijn dat ze niet wist. “Wat betekent solidariteit?” vraagt ze even later. “Wat betekent een vrijwilliger?”

Ronald Reagan beweerde ooit dat de Russen niet eens een woord voor vrijheid hebben. Ze hebben er drie. Hoeveel woorden er in het Chinees bestaan die de concepten van menselijke waardigheid en solidariteit omschrijven weet ik niet, maar telkens als ze glimlachend begon te knikken wist ik dat we er minstens eentje te pakken hadden.

Als ze klaar is staat ze tevreden op. Alstjeblieft. De Chinese vertaling in transcriptie. “Het enige wat we kunnen doen in China om ons te verzetten is heimelijk informatie verspreiden over het internet.” Maar zelfs dat is riskant. Ze vindt het onvoorstelbaar dat we hier in het Westen zomaar op deze manier kunnen protesteren. “Als we dit in China zouden proberen, zouden we er op onze huid de consequenties van ondervinden.”

Ik begrijp waar ze op doelt.

Good luck!” zegt ze uiteindelijk als ze weer op het punt staat om in de straten van ons mondiale dorp te verdwijnen.

Good luck to you, comrade. You will need it more than we do.”

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: