postvirtual

Gewoon Lullen

In Sol on 25 mei 2011 at 08:59

Het is zojuist woensdag geworden. Ik heb een hoekje gevonden in de werkgroep ‘Politiek’ om te trachten jullie een verslag te doen van wat hier gaande is. Het is te veel voor woorden, ik zal me moeten beperken tot een aantal ruwe schetsen en dan mag jullie verbeelding de rest doen.

De kameraden om me heen zijn opgewekt aan het discussiëren. Ze komen net terug van een drie uur durende assemblee van ‘Politiek’ op één van de pleinen hierachter, en nu gaan ze vrolijk verder. Het is een continu gezoem, een gegons, overal. En altijd is er wel een gitaar of een tamboerijn en soms een viool of een harp om het gezoem te begeleiden. Behalve als de kameraad van ‘Interne Coördinatie’ met de megafoon erom vraagt: “Por favor, om klokslag twaalf uur een minuut stilte uit solidariteit met de kameraden in Syrië.” Dan is het hele plein, ruim 25.000 mensen, doodstil. Daarna applaus. “Madrid is met alle volkeren die voor hun vrijheid vechten!” Gejuich.

Wat doe ik hier bij de werkgroep Politiek? Ik weet het niet, ze zochten vrijwilligers, en dus meld ik me aan. Ik moet de tent helpen runnen omdat alle kameraden in assemblee zijn. En dan maakt het niet uit dat ik geen goed Spaans spreek. Gewoon lullen, dan begrijp je elkaar toch wel. Er komt iemand van ‘Cultuur’ langs, hij vraagt of we onze organisatie beter op elkaar af kunnen stemmen, want vandaag kwamen ‘Cultuur’ en ‘Politiek’ op dezelfde tijd op hetzelfde plein bijeen, en dat zorgde voor nogal wat interferentie. Of we de tijden van de bijeenkomsten dus beter wilden regelen met ‘Interne Coördinatie’.

Bij ‘Interne Coördinatie’ hangt een groot bord met de culturele activiteiten en de bijeenkomsten van de werkgroepen. ‘Economie’, ‘Kunst’, ‘Immigratie’, ‘Onderwijs’, ‘Milieu’, ‘Wet’, ‘Denken’, ‘Actie’, ‘Muziek’, ‘Theater’, ‘Spiritualiteit’. Iedere dag worden er nieuwe werkgroepen geboren. ‘Uitbreiding’ is de laatste dagen heel erg in zwang. Daar worden de bijeenkomsten van volgend weekend in de wijken en de dorpen georganiseerd. Ze werken innig samen met ‘Communicatie’.

Op de plattegrondjes die bij ‘Informatie’ uitgedeeld worden kan je naast alle werkgroepen ook de peilers van de infrastructuur vinden. ‘Alimentatie’ I, II en III, ‘Respect’ I en II, ‘Eerste Hulp’ I en II, ‘Kinderopvang’, ‘Bibliotheek’, ‘Toiletten’, ‘Afval’. Langs de fontein is gisteren een volkstuintje ingericht. Het afval wordt sinds vandaag gescheiden ingezameld.

Begrijpelijkerwijs is de Bibliotheek mijn favoriete plaats om me op het heetst van de dag terug te trekken met de kranten. Op een tafel liggen alle nationale en de belangrijkste internationale dagbladen. Er staan banken en stoelen, er liggen tapijten en matrassen, alles is overdekt tegen de zon. De boekenkasten scheiden de ruimte af van de wandelpaden die het kampement doorkruisen. Ze staan vol en ze groeien. De boeken zijn netjes onderverdeeld naar thema en sinds kort ook gestikkerd: ‘Literatuur’, ‘Politiek’, ‘Economie’, ‘Sociologie’, ‘Filosofie’, ‘Strips’ etc. Mensen zitten te lezen of te studeren. Ik zit ertussen, te schrijven. Naast mij wordt geschaakt.

Vandaag was mijn vierde dag in het kampement. Ik slaap in de de ‘Rust’ zone naast de fontein op een stuk karton dat samen met de dekens uitgedeeld wordt door ‘Infrastructuur’, met mijn doeken tasje als hoofdkussen. Ik heb inmiddels ernstig behoefte aan een douche en schone kleren.

De discussie staat nooit stil, en de muziek evenmin. Het gaat de hele nacht door. Maar als je moe bent slaap je er toch wel doorheen, zelfs op de stenen.

Als ik ’s ochtends wakker word, rond een uur of acht, staan de kameraden van ‘Alimentatie’ al klaar met het ontbijt. Koffie, thee, sapjes, hete chocolademelk, koekjes en cakjes. Alles wordt gedoneerd door sympathisanten.

Ik strek de benen, ik zoek ergens een kroegje op waar ik mijn computer in kan pluggen, de wc kan bezoeken en mijn vertaling kan maken.

Dat is in een paar uur gebeurd. Als ik dan buiten kom en ik sta tussen de toeristen, de barretjes, de winkels, de mensen in driedelig pak, de banken, de reclame, dan lijkt het allemaal heel onwerkelijk. Heel ouderwets op een bepaalde manier. Ik keer terug naar het kampement.

Ask not for whom the sun shines. It shines for thee!” Iedere keer zijn er weer nieuwe briefjes en poëtische gedachten opgehangen. Iedere keer lijkt het kamp zich uit te breiden. Het wordt ook steeds permanenter. Bij ‘Informatie’ zijn de schagen en de planken al verdwenen en vervangen door echte houten balies. Ook dat, het materiaal, wordt allemaal gedoneerd. Als het zo door gaat staan er binnenkort blokhutten, en daarna komen de metselaars en vervolgens de hijskranen… De zee van tentjes die het plein en de aanliggende straten bedekt verdwijnt daarentegen in de loop van de ochtend. Er moet namelijk ruimte gemaakt worden voor de Algemene Vergadering die één à twee keer per dag gevierd wordt.

Bij één van de kameraden van ‘Alimentatie’ die rondlopen om de mensen van fruit en drinkwater te voorzien laat ik mijn bekertje bijvullen. Ik wil iets doen. Ik wil mijn steentje bijdragen. Ik loop bij ‘Partecipatie’ langs om te vragen of ze nog iemand nodig hebben. Het is niet makkelijk. Iedereen wil namelijk meedoen. Als er ergens een vrijwilligersplaats vrijkomt, dan is die meteen weg. Je moet geluk hebben. Ik loop bij ‘Communicatie’ langs. “Kameraden, hebben jullie nog een vertaler nodig? Engels, Nederlands, Italiaans. Allemaal goed.”

“Kom binnen. We kunnen nog iemand gebruiken om het Manifest in het Nederlands te vertalen.”

Dus zit ik daar in het zenuwcentrum, ik doe mijn laptop open en ik begin te vertalen. Tegenover mij zit een Italiaan, naast mij een Française en de coördinatrice ‘Vertalingen’. Verderop zitten de kameraden van ‘Web’, ‘Sociale Netwerken’ en ‘Documentatie’ achter hun computers de Blijde Boodschap de wereld in te zenden. Achter ons zoemt de generator mee om het allemaal mogelijk te maken. We krijgen bericht van de manifestaties in het hele land, we krijgen solidariteit uit heel de wereld. Iedereen is met ‘Sol’. Dat zijn wij dus, ‘Zon’.

Wat er in de toekomst gaat gebeuren met deze beweging weet ik niet, maar wat er hier in het heden spontaan uit de grond geschoten is zal hoe dan ook de geschiedenis ingaan.

Gouden Dromen, Kameraden!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: