postvirtual

Archive for mei, 2011|Monthly archive page

Uitbreiding van het domein van de strijd

In Sol on 31 mei 2011 at 09:03

Het is fantastisch. Ik heb het gevoel alsof deze partytent met klapstoeltjes en geïmproviseerde tafels het centrum van de wereld is geworden. Ik praat met kameraden uit Brazilië, uit Sicilië, uit Tsjechië en uit Turkije die hier 22 uur per dag informatie verzamelen en verspreiden. Ik dicteer brieven aan mooie vrouwen die vervolgens in correct Spaans worden opgeschreven en uitgestuurd. Ik verzamel informatie die binnenkomt via sociale media en alternatieve nieuwssites. Hier even verderop hangt een kaart van Spanje, eentje van Europa en eentje van de wereld met allemaal rode puntjes erop. Het worden er steeds meer. Er komt een onbevestigd bericht binnen dat er een plein bezet is in Keulen. Tegenover mij begint een kameraad te lachen. Hij heeft een jaar in Duitsland gewoond. “Dat wordt niks. Duitsers kunnen niet improviseren. Als ze de bus missen raken ze in paniek.” Het is een sympathieke gozer. Hij is keurig geknipt en geschoren en hij loopt rond in driedelig pak met een dikke glimlach. Zijn motto: “De revolutie moet gevoerd worden met elegantie.”

Er blijven maar berichten binnenkomen. Wees op jullie hoede, kameraden, de beweging is zich aan het verbreiden naar het Noorden. Ze schijnt al aangekomen te zijn in Luik, waar voor het eerst een burgemeester toestemming gegeven heeft voor een bezetting! Ook bij onze buren in Portugal worden er pleinen bezet in de grote steden. Maar het allergrootste nieuws komt uit Amerika. In Los Angeles schijnen mensen hun kamp te hebben opgeslagen op het strand, er zouden de eerste concentraties zijn in Milwaukee en in Maryland. Er zou zelfs sprake zijn van een volksvergadering op Washington Square in New York! (Emile of Jolanda, please confirm!)

De beweging die hier in Madrid geboren is begint mondiale vormen aan te nemen, of jullie het weten of niet. De verouderde media schijnen net als de politici niet helemaal te begrijpen of te willen begrijpen wat er aan de hand is. Maar dat maakt ook niet uit. Ze zullen spoedig overbodig zijn. Mensen die zichzelf kunnen organiseren – en mijn god, hier is gebleken dat ze dat kunnen! – hebben er helemaal geen behoefte meer aan. Net zo min als dat ze behoefte hebben aan banken en andere fictieve structuren. We zijn gewend geraakt om te denken dat de wereld is zoals ze is omdat het zo moet zijn en het anders niet zou werken. Dat is niet alleen nonsens, het is een belediging van de menselijke intelligentie en creativiteit.

De geschiedenis leert ons dat mensen zich op talloze manieren kunnen organiseren, en de toekomst zal uitwijzen dat ze dat nog steeds kunnen. Want mensen zijn niet gek! Ja, als iedereen netjes in zijn eigen kleine huisje zijn eigen kleine leventje leidt en ieder voor zich dezelfde vulgaire rommel absorbeert, dan kan het lijken of ze gek zijn. Maar op het moment dat alle kunstmatige muren geslecht worden en mensen samen beginnen na te denken, dan zal je zien: dat wordt vuurwerk! Het is het wonder van Puerta del Sol. Mensen denken niet meer in termen van ‘ik’, maar in termen van ‘wij’. Als we het willen, als we het echt willen, dan hebben we ons lot in eigen hand. En als we slaven willen blijven van een systeem dat alles, mens en milieu, omzet in afval, dan kan dat ook. Maar dan nog zullen we hier op Puerta del Sol een overwinning behaald hebben, al was het alleen maar omdat we onszelf en de rest van de wereld voor even hebben laten ruiken aan de vrijheid.

 

Ik pak mijn gerafelde doeken tasje, ik zet mijn verkleurde pet op en ik stap naar buiten. Ik moet er even uit. Het is avond, ik loop in alle rust door het park om wat ruimte en wat groen om me heen te hebben, en tijd om te proberen de impressies van vandaag te verwerken. Als ik terug wil keren naar Puerta del Sol is de poort van het park gesloten. En de volgende ook. Ik loop het hele park rond, het duurt ruim anderhalf uur totdat ik eindelijk de enige uitgang vind die nog open is.

Ik sta in een mij onbekende wijk van Madrid, en ik wil terug naar ‘Sol’. Welke kant is het op? Ik weet niet. Op een hoek zie ik dat er een kleine bezetting aan de gang is. Maar het zijn geen manifestanten, het is een familie die op een pleintje leeft omdat ze hun hypotheek niet meer konden betalen. Ze wijzen me de weg, ik wens ze geluk. Hun strijd is de onze. Dan kom ik een zwerver tegen die me aanklampt. Zoals zoveel mensen die in eenzaamheid hun dagen en nachten op straat doorbrengen begint hij te lullen zonder op te houden. Hij vertelt me over de immigranten uit Latijns-Amerika, hij vertelt me dat bedrijven liever een ‘illegaal’ uit Ecuador aannemen voor twee euro per uur dan een ‘legale’ Spanjaard voor vijf. Hij vertelt me dat veel immigranten met zijn twaalven op een appartamentje wonen en er nog harder worden uitgezogen door de huisjesmelkers dan de gemiddelde Spanjaard. Ik neem er nota van. Als ik terugkom op Sol lees ik een aanplakbiljet van een radeloze moeder die haar zoon verloren heeft. Hij werkte in de bouw. Uit bezuinigingsoverwegingen werden de veiligheidsvoorschriften niet nageleefd door de aannemer. Als ze de jongen een helm gegeven hadden had hij nog geleefd. Hij was 22 jaar. Zijn moeder wil gerechtigheid. Niet alleen voor haar zoon, maar ook voor de andere twee jongens die het jaar erop op dezelfde manier om het leven kwamen.

 

Mij is gevraagd om uit te leggen waarom de mensen in Spanje precies in opstand zijn gekomen. Mijn uitgebreide analyse daarvan zal nog even op zich laten wachten. Maar u zal het met me eens zijn, kameraden, dat elk van de voorgenoemde redenen genoeg is om tegen dit onmenselijke systeem de strijd aan te gaan.

 

Hasta la Victoria,

Advertenties

Sol resiste!

In Sol on 30 mei 2011 at 09:02

Soms heb ik het gevoel dat het één groot spel is. Neem nou gisteren. Met een kameraad uit de Bibliotheek die beter Frans spreekt dan ik waren we bezig een bericht te schrijven aan onze kameraden op Place de la Bastille.

Salut Paris! Ici Madrid. Hou verloopt de strijd? Hebben jullie de Bastille in handen? Hier op Puerta del Sol is vandaag de eerste Algemene Volksvergadering bijeengekomen!’

Is dit echt? Nemen we onszelf serieus?

Ik niet helemaal. Het leven is een spel. Wie het niet kan leven met een kwinkslag heeft er weinig van begrepen.

 

Maar dan wordt het avond. De Algemene Vergadering is bijeen. Er moet besloten worden of we blijven of niet. Met regelmaat wordt het debat onderbroken voor de laatste berichten. “Tienduizenden mensen op de been in Athene!” Het plein ontploft. Maar even later is het doodstil. De verbindingskameraad is aan de telefoon met Parijs. “De politie is begonnen met de ontruiming van de Bastille.” De mensen houden hun adem in. “Er wordt traangas gebruikt.”

Dat traangas is wel degelijk echt.

Als het nieuws is ingeslagen vat het plein weer langzaam moed. Laatste woorden uit Parijs: “We komen terug!” Applaus. Het plein scandeert: “Parijs is niet alleen! Parijs is niet alleen!”

Wat ze zich niet schijnen te beseffen, de hoge heren, is dat het gebruik van geweld tegen vreedzame betogers onze beweging alleen maar sterker maakt. Het toont aan wie er aan de kant van het gelijk staat. We zijn er steeds meer van overtuigd dat deze strijd gestreden moet worden, onverzettelijk en zonder angst, met bloemen in plaats van knuppels. Eén van de sprekers vat het samen: “Griekenland is in opstand. In Parijs en verschillende Franse steden worden pleinen bezet. Er zijn berichten van de eerste bezettingen in Engeland. Allemaal kijken ze naar ons. Puerta del Sol is een voorbeeld voor de wereld. En wij zitten ons hier af te vragen of we onze tenten moeten lichten?!”

“Nee!! We blijven!!”

Het voorstel wordt aan het einde van de Assemblee met een zee van zwaaiende handen aangenomen. We blijven.

Ik loop terug naar ‘Communicatie’. Er komen berichten binnen dat er hier gedemonstreerd wordt voor de Franse ambassade. Dus ik erheen om polshoogte te nemen.

Kameraden, onze beweging blijft me verbazen. Bij het woord ‘demonstreren’ denk je al snel aan een groep boze mensen die leuzen staan te roepen. Maar als ik aankom vind ik niks van dat alles. Er is niemand die het organiseert, maar de stilte is totaal. Een paar honderd mensen staat zwijgend voor de ambassade met hun handen omhoog. Om maar te zeggen, onze wil is sterker dan jullie knuppels.

Dan gaat er ergens een sleutelbos omhoog, en nog één, en nog één. ‘Ting! Ting! Ting!’ Steeds luider. Er staan twee politiebusjes voor de ambassade. Ik vraag me af of de agenten ooit met deze vorm van protest te maken hebben gekregen. Het getingel sterft weg. Zonder een woord te zeggen draaien de mensen hun rug naar de ambassade toe. Ze gaan zitten in reflexieve stilte. Boven de stad flikkert het weerlicht. De stenen leeuwen op het dak van de ambassade komen ineens angstaanjagend uit de duisternis tevoorschijn. De mensen staan op. Er wordt voor het eerst, heel zachtjes, gefluisterd. “Over drie minuten een schreeuw, geef het door.”

Drie minuten later barst de menigte uit in overdonderend gejuich. De bliksem doorsnijdt de hemel. Dan keren de mensen zich om, terug naar Puerta del Sol onder het zingen van de Marseillaise.

Het is laat als ik terugkom. Ik breng verslag uit bij ‘Communicatie’ en ik loop bij ‘Infrastructuur’ langs om een deken te halen. Ik heb besloten om vanavond in de crêche te slapen, want bij de kameraden uit Marokko waar ik de afgelopen dagen ‘onderdak’ gevonden heb is het een zooitje. Ik spreid een prachtig schoon stuk karton uit tussen het speelgerei van de kleintjes en de snurkende kameraden. En net als ik mijn hoofd tevreden te ruste leg barst de wolkbreuk los. De tentzeilen die voor beschutting zorgen zijn er niet tegen bestand. Alles en iedereen wordt wakker gespoeld. Het karton wordt pap, de dekens nat. Mensen rennen heen en weer om het water van de tentzeilen af te tappen om te voorkomen dat alles instort. Maar als het over is klinkt uit het hele kamp ineens gejuich.

Sol resiste!”

Ook tegen de elementen.

 

Het ga jullie goed,

Oscar

 

***

 

Puerta del Sol, 29 Mai 2011

 

Salut Paris!

 

Ici Madrid, la section de ‘Communication’ de Puerta del Sol.

 

Hier, les differentes assemblées des quartiers et des villages madrilens ont eu un grand succes. Ce matin, les representants des assemblées se sont reunis dans la première Assemblée Populaire Génerale, célébrée à la Puerta del Sol.

 

Le mouvement est entraint de se repandre, et nous avons su qu’à la Place de La Bastille vous avez montré votre solidarité pour notre mouvement. Nous vous en remercions enormement et nous aimerions savoir comment se deroule la situation a Paris.

 

Avez-vous occupée la place? Quelles sont vos revendications? Savez-vous si d’autres villes de la France ont suivi votre exemple?

 

Nous vous souhaitons beaucoup du courage dans cette lutte.

 

Menons-la tous unis,

 

Hasta la Victoria!

 

Madrid.

La Bastille

In Sol on 29 mei 2011 at 09:01

Gisteren was een grote dag. Een week lang zijn ze bij ‘Uitbreiding’ bezig geweest met de organisatie ervan. Het was de dag dat ‘Sol’ zich zou verspreiden over alle wijken van Madrid en de dorpen eromheen. Of niet. De toekomst van deze beweging stond op het spel.

We hebben heel hoog ingezet, we hebben gegokt, en we hebben gewonnen. De uitbreiding is een immens succes geworden. In honderden wijken en dorpen zijn er volksassembleeën georganiseerd, waar telkens honderden tot soms duizenden mensen bij elkaar waren. En het mooiste is, dat waren niet alleen de jongeren. Dat waren hoofdzakelijk ouderen en gezinnen met kinderen. De mensen uit de wijk dus.

Het model van directe partecipatieve democratie is aangeslagen. Mensen kunnen eindelijk hun stem kwijt, hij verdwijnt niet meer één keer in de vier jaar als kruisje op de bodem van een stembus, nee: hij wordt gehoord.

De assembleeën werken als volgt. Er worden een moderator en een secretaris gekozen. Dit zijn rotatieve functies, zodat niemand de kans krijgt om op de voorgrond te treden. De moderator zorgt ervoor dat iedereen die dat wil zijn spreektijd krijgt, in de volgorde waarin men daarom vraagt en binnen het onderwerp dat op dat moment behandeld wordt. De secretaris is verantwoordelijk voor de notulen die aan het einde van iedere assemblee gepubliceerd worden. Verder stuurt iedere werkgroep een woordvoerder naar de assemblee, om verslag te doen van waar de werkgroep mee bezig is. Ook de woordvoerders dienen nooit dezelfde te zijn.

Er wordt gestemd door middel van het zwaaien van beide handen. Wie ergens tegen is kruist zijn armen boven zijn hoofd. Bij stemmingen die door een ruime meerderheid aangenomen worden wordt altijd gevraagd of iemand pertinent tegen is. Wanneer dat het geval is dan krijgt die iemand het woord om zijn standpunt toe te lichten. Het is geen dictatuur van de meerderheid. Er wordt gezocht naar overeenstemming. Als een significante minderheid bezwaren blijft houden probeert men tot een compromis te komen dat voor iedereen aanvaardbaar is.

Het succes van de assembleeën is zo groot gebleken dat ze allemaal besloten hebben om met regelmaat bij elkaar te blijven komen. De beslissingen die genomen worden, worden vervolgens door de roterende woordvoerders van de wijken presenteerd in de Algemene Volksvergadering op Puerta del Sol.

 

Op het moment van schrijven, zondag 29 mei 2011 om kwart over twee in de middag, is de eerste Algemene Volksvergadering op Puerta del Sol bijeen. Het plein is niet groot genoeg om alle deelnemers te kunnen omvatten. Er heerst een sfeer zoals ik die nog nooit heb meegemaakt, zoals ik die zelfs nog nooit voor mogelijk heb gehouden. We zijn bezig met iets heel groots. We zijn hier werkelijk bezig geschiedenis te schrijven. ‘Democratie’ is niet langer een loze term waar een klein groepje politici graag mee schermt. Het is werkelijkheid geworden.

Soms heb ik moeite om het te bevatten. Ik word er emotioneel van. Ik denk aan de Agora van Athene. Ik denk aan de Founding Fathers van de Verenigde Staten. Ik denk aan de beelden van de massademonstraties in Oost-Duitsland in november 1989.

 

Wir sind das Volk!

 

Ik slaap weinig, maar ik heb energie te over. Ik wilde dat ik overal tegelijkertijd bij kon zijn, op alle pleinen, bij alle werkgroepen. Ik wilde dat ik alle informatie kon absorberen die over onze beweging de ronde doet. Maar ik ben maar ik. Eén enkel neuron in een enorm brein dat zich bewust aan het worden is van zijn eigen collectieve intelligentie. Ik moet doen wat ik kan. Ik moet dit vastleggen.

Soms slaat het gevoel van euforie ook om in een vorm van radeloosheid als de spontane organisatie ineens niet helemaal werkt. Dan zit ik hier bij ‘Communicatie’ bijvoorbeeld te tikken en dan komen er allemaal berichten binnen die gepubliceerd moeten worden. Maar het net ligt weer plat en de jongens van ‘Web’ zijn weer eens niet te vinden. Het is op zo’n moment heel frustrerend om niet in contact te staan met wat er gebeurd in de steden en in de dorpen, en in alle landen die het licht van Puerta del Sol in de verte hebben zien schijnen. En toch, als ik dan om laat roepen dat we met spoed behoefte hebben aan informatici en computers, dan staan ze ook gelijk op de stoep om ons contact met de wereld te herstellen.

 

Vanochtend was ik een manifest van onze kameraden in Parijs aan het vertalen in het Engels, zie onder. De toon is ronduit revolutionair, en dan kan ik toch een gevoel van trots niet onderdrukken dat ze zich in de hoofdstad van Revolutie – op Place de la Bastille! – laten inspireren door wat er hier op Puerta del Sol aan het gebeuren is!

 

Kameraden, neem de pleinen en neem de straten! Ze zijn van jullie! Als jullie eenmaal de smaak van echte democratie hebben geproefd, dan wil je nooit meer wat anders!

 

Hasta la victoria,

Siempre.

Oscar

 

***

 

Real Democracy Now!!!!

 

After the current financial crisis began in 2008 our democratically elected representatives have decided to make us, the citizens, pay the price for it, instead of those who are responsible: the banks. The European democracies have been hijacked by the international financial markets. Citizens are being strangled by the austerity plans that are being imposed all over Europe. Unemployment has skyrocketed and has plunged millions of people into precarious conditions and even misery. This crisis affects everybody. While the value of the French stock exchange has doubled, unemployment has reached 25% among young people. In Spain the unemployment rate for people under 35 has even gone up to 40 percent.

 

Faced with this situation, the people of Spain have risen up. As from the 15th of May tens of thousands of people are occupying public spaces day and night. The Real Democracy Now! movement is rooted in two fundamental demands: democratic regeneration and the defense of social rather than economic policies. It has sprung up as a truly spontaneous civil movement, completely independent and self administered.

 

As a result of recent demonstrations of solidarity organised by the Spanish community in France, we, French citizens, have come to identify ourselves with the aspirations of the Spanish people. We call on all people to become an active part of this dynamic movement for change. The Arab uprisings have crossed the Mediterranean Sea. The Spanish awakening sends a message to all people of Europe to seize this opportunity.

 

Faced with a political oligarchy which has monopolised democratic institutions, we demand the formation of Constituent Assemblies to remind our representatives that sovereignty should be exercised by the people.

 

Faced with a fistful of the ultra rich parasiting on society we demand a redistribution of wealth.

 

We call on everybody to organize peaceful occupations of public squares. By taking possession of our public space we will proceed to decide together our goals (civil, political, cultural and artistic), and the means with which to achieve them.

 

Exploitation will only be confined by our resistance!

 

 

Voted by the General Assembly in Paris,

Place de la Bastille, Sunday 22 May 2011

 

 

General Assembly every night at 7 PM in Place de la Bastille

 

Popular gathering out of solidarity with the Spanish uprising on

Sunday 29 May at 2 P.M.


Bezoek uit het Ochtenland

In Sol on 28 mei 2011 at 15:00

Het is rustig bij ‘Communicatie’ op het middaguur, zo rustig dat ik het druk heb. Ik kan niet eens op mijn gemakje de internationale kranten en de onafhankelijke media doornemen. Van alle kanten willen mensen hun communicatie aan mij kwijt. Dit interne bericht moet doorgegeven worden aan de werkgroep, dat andere moet omgeroepen worden en dit moet het net op. Maar internet ligt plat, en de kameraden van ‘Web’ zijn nergens te bekennen. Hoe efficiënt de spontane organisatie van buitenaf ook mag lijken, van binnenuit verloopt het niet altijd even soepel.

En dan zijn er nog de mensen die bij de balie langskomen om geïnformeerd te worden. We hebben al heel wat nationaliteiten gehad. Ook een Nederlandse antropologe die hier de nieuwe mens kwam bestuderen. Maar een meisje uit China had ik tot nu toe nog niet gezien.

Ze wil precies weten wat er aan de hand is. Ze spreekt langzaam maar goed en gedisciplineerd Engels, ook al zie je haar denken bij elk woord.

So the people want their money back?” vraagt ze.

Ik dacht werkelijk dat ik het niet goed begrepen had. “Excuse me?”

Ze herhaalt de vraag letterlijk. Ik krab me onder mijn pet, en ik besef me dat hier enige uitleg nodig is. “It’s a little bit more complicated than that…

En dan moet ik het toch eenvoudig en synthetisch uitleggen. Ik vertel haar over de banken. Over mensen die er geld lenen om een huis te betalen. Over de hoge huizenprijzen en de lage inkomens. Over de werkloosheid. Over de speculatie en over de leegstand. Over de politieke en de economische belangen die samenvloeien.

Ze knikt begrijpend. Ze kijkt me met open ogen aan. Aan het einde zegt ze: “Oh! Maar dat lijkt precies op wat er in China aan de hand is!” Ik krijg accuut een gevoel van planetaire verbondenheid. Ze biedt zich aan om het manifest in het Chinees te vertalen. “By all means, comrade! Kom binnen, ga zitten, hier heb je een pen, hier heb je papier, en hier heb je het manifest in het Engels. Als je iets niet weet, gewoon vragen.”

Wel, kameraden, ik heb het één en ander geleerd over de manier waarop in China Engels wordt onderwezen. Het eerste woord was nog makkelijk. “Wat is een concentration?”

“Dat is in dit geval een gathering, een bijeenkomst van mensen.”

“Okee.” Ze vertaalt weer door. Dan vraagt ze het volgende woord. Tot tweemaal toe versta ik het niet, ze wijst het me dan maar aan in het manifest. Het woord is ‘dignity‘.

Ik haal heel diep adem. Probeer dat maar eens in het Engels te omschrijven opdat iemand uit China precies weet waar je het over hebt. Het is me niet gelukt. We kwamen niet verder dan ‘human rights‘. En dat dekt toch niet helemaal de lading.

“Wacht hier,” zeg ik, “dit is belangrijk.” Omdat internet nog steeds niet werkt loop ik naar de bibliotheek. Die blijft elke dag hard doorgroeien. We hebben er nu zelfs een twintigdelige encyclopedie staan. Maar een Engels-Engels woordenboek zit er niet bij. Dan maar rondvragen of iemand ons kan helpen met het herstellen van de verbinding. “Es muy urgente, compañeros. We moeten aan een kameraad uit China de exacte omschrijving geven van ‘dignidad’.” Uiteindelijk slagen we erin om contact te krijgen met het net. “Hier,” zeg ik, “dan kan ik je gelijk laten zien wat Wikipedia is.”

Dignity is a term used in moral, ethical, and political discussions to signify that a being has an innate right to respect and ethical treatment.’ Of het genoeg is weet ik niet, ze is nog bezig om elk woord afzonderlijk te verwerken. Gelukkig komt er op dat moment een kameraad langs die het via zijn mobiele speeltje heeft opgezocht. Twee sierlijke Chinese tekens. Er verschijnt gelijk een brede glimlach op haar gezicht. Ze heeft precies begrepen waar we het over hebben.

Het zou het laatste woord niet zijn dat ze niet wist. “Wat betekent solidariteit?” vraagt ze even later. “Wat betekent een vrijwilliger?”

Ronald Reagan beweerde ooit dat de Russen niet eens een woord voor vrijheid hebben. Ze hebben er drie. Hoeveel woorden er in het Chinees bestaan die de concepten van menselijke waardigheid en solidariteit omschrijven weet ik niet, maar telkens als ze glimlachend begon te knikken wist ik dat we er minstens eentje te pakken hadden.

Als ze klaar is staat ze tevreden op. Alstjeblieft. De Chinese vertaling in transcriptie. “Het enige wat we kunnen doen in China om ons te verzetten is heimelijk informatie verspreiden over het internet.” Maar zelfs dat is riskant. Ze vindt het onvoorstelbaar dat we hier in het Westen zomaar op deze manier kunnen protesteren. “Als we dit in China zouden proberen, zouden we er op onze huid de consequenties van ondervinden.”

Ik begrijp waar ze op doelt.

Good luck!” zegt ze uiteindelijk als ze weer op het punt staat om in de straten van ons mondiale dorp te verdwijnen.

Good luck to you, comrade. You will need it more than we do.”

 

Catalonië is niet alleen

In Sol on 28 mei 2011 at 09:00

Puerta del Sol is het hart van Madrid. In de monumentale gebouwen rond het plein hebben de grote economische kolossen en de fastfood ketens hun filialen gevestigd. McDonald’s, Burger King, KFC, het Spaanse equivalent van de Bijenkorf en de banken. In ruim tien dagen van bezetting van het plein is er nog steeds geen graffiti op verschenen. Ze zijn gewoon open, en niemand die er naar binnen wil wordt lastig gevallen door de betogers.

Na de gebeurtenissen van vanochtend in Barcelona is het duidelijk wie er aan de kant van de beschaving staat. En dat zijn niet de politieagenten die met geweld de vreedzame betogers van het Plaça de Catalunya geveegd hebben en hun kamp hebben vernield. Negenennegentig gewonden. Het plein is inmiddels weer stevig in handen van de demonstranten. De 15 Mei Beweging heeft vandaag een grote morele overwinning geboekt.

Vanavond om zeven uur was er hier op Puerta del Sol een massale bijeenkomst uit solidariteit met de kameraden in Barcelona. De mensen hadden bloemen meegenomen. Boven de hoofden was het een zee van kleuren. “Dit zijn onze wapens! Dit zijn onze wapens!” wordt er gescandeerd, en de mensen staan er vrolijk bij te springen. Ze voelen zich sterk. Ze worden steeds sterker.

Op tweehonderd meter van Puerta del Sol bevindt zich het parlement. De weg ernaartoe was tijdens de manifestatie geblokkeerd. Er is vanavond voor het eerst oproerpolitie in de straten van Madrid verschenen. Maar dreigend is het vooralsnog niet. Een stuk of dertig agenten met schilden, helmen en knuppels. In de straten eromheen heb ik een twintigtal politiebusjes met versterking geteld.

Ik vind het mooi om dan vooraan te gaan staan en één voor één de gezichten achter de helmen te observeren. Ik wil de overeenkomsten zien tussen die jongens in uniform en de kameraden hier op het plein, ik wil zien of ze hun gezicht in de plooi kunnen houden als de demonstranten ze van een beschaafde afstand staan toe te schreeuwen: “Jullie hebben net / zo goed een hypotheek!” Om maar te zeggen, jullie zijn slaven van de banken net als wij. En: “Policía! / Verenig je met ons!”

Ze vallen niet uit hun rol. Maar ze zijn ontspannen. Afgezien van hun attributen stralen ze geen agressiviteit uit. In tegenstelling tot Barcelona heeft de politie zich hier tot nu toe keurig gedragen. Het is ook typerend, als de betogers uiteindelijk terugkeren naar het plein blijven de kameraden van ‘Respect’ (die bij ons verantwoordelijk zijn voor de veiligheid) nog even praten met de commandant. Zijn strakke gezicht ondooit. Het gaat er ineens heel gemoedelijk aan toe.

De morele overwinning van vandaag en de ijzersterke solidariteit tussen alle bezette pleinen van Spanje hebben de beweging een nieuwe impuls gegeven. Om daar direct op voort te borduren werden er vanavond opnieuw manifesten uitgedeeld. De beweging richt zich aan iedereen, oud en jong, arbeiders, ondernemers en werklozen. Ze presenteert zich als heterogeen, links en rechts, gelovig en niet. Wat de beweging verenigt is het gevoel dat men zich niet door deze politiek-economische klasse vertegenwoordigd voelt. Vandaag is de beweging ook met een tienpunten plan gekomen, en met de eerste concrete eisen. Ze willen onmiddellijke ontbinding van het parlement, en ze willen dat er een ‘Constituyente‘ bijeenkomt om de weg vrij te maken naar een ‘echte, rechtvaardige en partecipatieve democratie.’

Gisteren heb ik bij de werkgroep Recht de Spaanse grondwet doorgelezen. Dat was heel frappant. Veel van de dingen die de betogers eisen staan er letterlijk in. Serieuze scheiding van de drie machten, serieuze scheiding van kerk en staat. Sociale gelijkheid, werkgelegenheid, recht op een waardige woning, private ondernemingen ondergeschikt aan het algemeen belang.

Wat de betogers in Madrid en in heel Spanje in wezen eisen is dat de Spaanse grondwet in de praktijk wordt gebracht.

Vanuit het perscentrum van de revolutie, gegroet!

Sala Prensa

In Sol on 27 mei 2011 at 09:09

Ik heb me officieel aangesloten bij ‘Communicatie’ om een bijdrage te kunnen leveren aan het verspreiden van nieuws over de ongehoorde gebeurtenissen hier in Spanje. Zojuist heb ik een journaliste uit Polen te woord gestaan die speciaal naar Madrid gekomen was om verslag te doen.

Vanochtend heeft de politie in Barcelona met geweld het kamp op Plaça de Catalunya ontruimd. Er zijn honderd gewonden gevallen. De manifestanten hebben het plein direct weer bezet. Ik heb net het persbericht hierover in het Engels vertaald. Het is inmiddels de wereld in gezonden. Zie bijvoegsel.
Ik blijf jullie op de hoogte houden.

Groet,

Oscar

PRESS RELEASE

Today 27 May at 7 AM riot police have proceeded to evacuate the peaceful gatherings of citizens demanding a society in which human values prevail over economical and political interests. The evacuations took place in the Catalan cities of Barcelona, Lleida and Badalona.

The evacuation of the Plaça de Catalunya in Barcelona was perpetrated with unprovoked brutality by police forces. From the Acampadasol gathering in Madrid we firmly codemn the way with which police units have acted. They have disgracefully violated the citizens’ freedoms of expression, demonstration and peaceful gathering which are fundamental human rights guaranteed by the Constitution. We call on all the other occupied squares in Spain to join us in this condemnation.

The people camped in Barcelona’s Plaça de Catalunya have responded to the brutal actions of riot police through peaceful resistance. At least 99 citizens are reported to have been wounded in the unprovoked attack.

After the evacuation of the camp, police forces have taken away computers with which citizens’ opinions have been collected, furniture, and food that has been voluntarily donated by the citizens of Barcelona. Immediately after police forces had lifted the cordon around the square the Plaza de Catalunya has once again been occupied by thousands of protesters who had remained in the surroundings. We can confirm that at 3 PM today over 3000 people had begun rebuilding the camp.

From the Barcelona encampment three major gatherings have been called for today:

– At 5 PM: Gathering at the statue of Columbus.

– At 7 PM: Massive gathering in the Plaça de Catalunya

– At 9 PM: Pan bashing in Plaça de Catalunya

We confirm that also in Lleida there have been confrontations following the evacuation of the encampment in Plaza Ricard Vinyes at 7 AM this morning. As a result of this two people have been arrested. Both have been released shortly after. A new gathering has been called for in the same square at 7 PM this evening. The Plaça de la Vila in Badalona has also been evacuated.

Confronted with these evacuations, the Acampada Sol has called for a manifestation of soldarity to be held in the Puerta del Sol square this evening at 7 PM.

Gewoon Lullen

In Sol on 25 mei 2011 at 08:59

Het is zojuist woensdag geworden. Ik heb een hoekje gevonden in de werkgroep ‘Politiek’ om te trachten jullie een verslag te doen van wat hier gaande is. Het is te veel voor woorden, ik zal me moeten beperken tot een aantal ruwe schetsen en dan mag jullie verbeelding de rest doen.

De kameraden om me heen zijn opgewekt aan het discussiëren. Ze komen net terug van een drie uur durende assemblee van ‘Politiek’ op één van de pleinen hierachter, en nu gaan ze vrolijk verder. Het is een continu gezoem, een gegons, overal. En altijd is er wel een gitaar of een tamboerijn en soms een viool of een harp om het gezoem te begeleiden. Behalve als de kameraad van ‘Interne Coördinatie’ met de megafoon erom vraagt: “Por favor, om klokslag twaalf uur een minuut stilte uit solidariteit met de kameraden in Syrië.” Dan is het hele plein, ruim 25.000 mensen, doodstil. Daarna applaus. “Madrid is met alle volkeren die voor hun vrijheid vechten!” Gejuich.

Wat doe ik hier bij de werkgroep Politiek? Ik weet het niet, ze zochten vrijwilligers, en dus meld ik me aan. Ik moet de tent helpen runnen omdat alle kameraden in assemblee zijn. En dan maakt het niet uit dat ik geen goed Spaans spreek. Gewoon lullen, dan begrijp je elkaar toch wel. Er komt iemand van ‘Cultuur’ langs, hij vraagt of we onze organisatie beter op elkaar af kunnen stemmen, want vandaag kwamen ‘Cultuur’ en ‘Politiek’ op dezelfde tijd op hetzelfde plein bijeen, en dat zorgde voor nogal wat interferentie. Of we de tijden van de bijeenkomsten dus beter wilden regelen met ‘Interne Coördinatie’.

Bij ‘Interne Coördinatie’ hangt een groot bord met de culturele activiteiten en de bijeenkomsten van de werkgroepen. ‘Economie’, ‘Kunst’, ‘Immigratie’, ‘Onderwijs’, ‘Milieu’, ‘Wet’, ‘Denken’, ‘Actie’, ‘Muziek’, ‘Theater’, ‘Spiritualiteit’. Iedere dag worden er nieuwe werkgroepen geboren. ‘Uitbreiding’ is de laatste dagen heel erg in zwang. Daar worden de bijeenkomsten van volgend weekend in de wijken en de dorpen georganiseerd. Ze werken innig samen met ‘Communicatie’.

Op de plattegrondjes die bij ‘Informatie’ uitgedeeld worden kan je naast alle werkgroepen ook de peilers van de infrastructuur vinden. ‘Alimentatie’ I, II en III, ‘Respect’ I en II, ‘Eerste Hulp’ I en II, ‘Kinderopvang’, ‘Bibliotheek’, ‘Toiletten’, ‘Afval’. Langs de fontein is gisteren een volkstuintje ingericht. Het afval wordt sinds vandaag gescheiden ingezameld.

Begrijpelijkerwijs is de Bibliotheek mijn favoriete plaats om me op het heetst van de dag terug te trekken met de kranten. Op een tafel liggen alle nationale en de belangrijkste internationale dagbladen. Er staan banken en stoelen, er liggen tapijten en matrassen, alles is overdekt tegen de zon. De boekenkasten scheiden de ruimte af van de wandelpaden die het kampement doorkruisen. Ze staan vol en ze groeien. De boeken zijn netjes onderverdeeld naar thema en sinds kort ook gestikkerd: ‘Literatuur’, ‘Politiek’, ‘Economie’, ‘Sociologie’, ‘Filosofie’, ‘Strips’ etc. Mensen zitten te lezen of te studeren. Ik zit ertussen, te schrijven. Naast mij wordt geschaakt.

Vandaag was mijn vierde dag in het kampement. Ik slaap in de de ‘Rust’ zone naast de fontein op een stuk karton dat samen met de dekens uitgedeeld wordt door ‘Infrastructuur’, met mijn doeken tasje als hoofdkussen. Ik heb inmiddels ernstig behoefte aan een douche en schone kleren.

De discussie staat nooit stil, en de muziek evenmin. Het gaat de hele nacht door. Maar als je moe bent slaap je er toch wel doorheen, zelfs op de stenen.

Als ik ’s ochtends wakker word, rond een uur of acht, staan de kameraden van ‘Alimentatie’ al klaar met het ontbijt. Koffie, thee, sapjes, hete chocolademelk, koekjes en cakjes. Alles wordt gedoneerd door sympathisanten.

Ik strek de benen, ik zoek ergens een kroegje op waar ik mijn computer in kan pluggen, de wc kan bezoeken en mijn vertaling kan maken.

Dat is in een paar uur gebeurd. Als ik dan buiten kom en ik sta tussen de toeristen, de barretjes, de winkels, de mensen in driedelig pak, de banken, de reclame, dan lijkt het allemaal heel onwerkelijk. Heel ouderwets op een bepaalde manier. Ik keer terug naar het kampement.

Ask not for whom the sun shines. It shines for thee!” Iedere keer zijn er weer nieuwe briefjes en poëtische gedachten opgehangen. Iedere keer lijkt het kamp zich uit te breiden. Het wordt ook steeds permanenter. Bij ‘Informatie’ zijn de schagen en de planken al verdwenen en vervangen door echte houten balies. Ook dat, het materiaal, wordt allemaal gedoneerd. Als het zo door gaat staan er binnenkort blokhutten, en daarna komen de metselaars en vervolgens de hijskranen… De zee van tentjes die het plein en de aanliggende straten bedekt verdwijnt daarentegen in de loop van de ochtend. Er moet namelijk ruimte gemaakt worden voor de Algemene Vergadering die één à twee keer per dag gevierd wordt.

Bij één van de kameraden van ‘Alimentatie’ die rondlopen om de mensen van fruit en drinkwater te voorzien laat ik mijn bekertje bijvullen. Ik wil iets doen. Ik wil mijn steentje bijdragen. Ik loop bij ‘Partecipatie’ langs om te vragen of ze nog iemand nodig hebben. Het is niet makkelijk. Iedereen wil namelijk meedoen. Als er ergens een vrijwilligersplaats vrijkomt, dan is die meteen weg. Je moet geluk hebben. Ik loop bij ‘Communicatie’ langs. “Kameraden, hebben jullie nog een vertaler nodig? Engels, Nederlands, Italiaans. Allemaal goed.”

“Kom binnen. We kunnen nog iemand gebruiken om het Manifest in het Nederlands te vertalen.”

Dus zit ik daar in het zenuwcentrum, ik doe mijn laptop open en ik begin te vertalen. Tegenover mij zit een Italiaan, naast mij een Française en de coördinatrice ‘Vertalingen’. Verderop zitten de kameraden van ‘Web’, ‘Sociale Netwerken’ en ‘Documentatie’ achter hun computers de Blijde Boodschap de wereld in te zenden. Achter ons zoemt de generator mee om het allemaal mogelijk te maken. We krijgen bericht van de manifestaties in het hele land, we krijgen solidariteit uit heel de wereld. Iedereen is met ‘Sol’. Dat zijn wij dus, ‘Zon’.

Wat er in de toekomst gaat gebeuren met deze beweging weet ik niet, maar wat er hier in het heden spontaan uit de grond geschoten is zal hoe dan ook de geschiedenis ingaan.

Gouden Dromen, Kameraden!

Halte Puerta del Sol

In Sol on 21 mei 2011 at 09:03

Ik heb nog genoeg dingen te zien en te doen in Granada, maar dat heeft geen haast, dat komt nog wel. Voorlopig ben ik op reis, zonder een vastomlijnd doel. Ik keerde terug naar Málaga om er de zee weer eens van dichtbij te zien, en om er op mijn vaste stekjes in alle rust te gaan vertalen. Vrijheid dus. Vrijheid kan je op verschillende manieren definiëren. ‘Afwezigheid van dingen die je binden’, kan je zeggen. Ook het maken van plannen als je op reis bent is een manier om jezelf te binden. Dat deed ik dus niet. Toen ik op een ochtend nog niet zo lang geleden, namelijk gisteren, besloot dat ik Málaga wel zat was pakte ik mijn rugzak en liep ik naar het busstation. Op basis van de mogelijkheden zou ik daar wel bepalen waar ik dit keer naar toe zou gaan. Aanvankelijk wilde ik een beetje in de buurt van de zee blijven en doorreizen naar Gibraltar, of naar Cádiz, of anders landinwaarts naar Sevilla. Maar op het busstation bleek dat er nog andere mogelijkheden waren, en in de krant die ’s ochtends altijd een onlosmakelijk onderdeel van mijn ontbijtritueel was had ik gelezen dat er er dingen gaande waren in Spanje. Daar had ik ook al het één en ander van gezien: een feestelijke optocht in Granada, een sit-in op een plein in Málaga. Mensen die protesteren onder de slogan ‘Echte Democratie Nu.’ Het centrum van het protest was in de hoofdstad, op het plein van Puerta del Sol.

Ik besloot de nachtbus naar Madrid te nemen.

Daar ben ik dus nu. Ik was nogal een beetje sceptisch vooraf, maar toen ik bij Puerta del Sol vlak voor zonsopkomst uit de metro stapte stond ik ineens in een andere wereld. Een wereld waar de verbeelding aan de macht is. Het hele plein was bezet, en ingericht als een enorme huiskamer van het volk. Banken, bedden, stentjes, een grote overkapping tegen de zon en de regen. Het leek wel een arabische bazaar. En overal lagen mensen heel georganiseerd te dromen.

Wat is dit? dacht ik. Wat is hier aan de hand?

Ik weet niet of en wat jullie ervan gehoord hebben, maar hier wordt het de ’15 Mei’ beweging genoemd. In alle grote en middelgrote Spaanse steden wordt er geprotesteerd, en dit is het hart. Mensen hebben drie dagen geleden het plein bezet. Er zijn gemeenteraadsverkiezingen op komst, maar ze zijn het zat.

Kennelijk heeft Zapatero iets niet helemaal goed gedaan de afgelopen zeven jaar, want de mensen willen verandering. Ze willen geen corrupte politici meer, of ze zich nou rechts of links noemen. Ze willen partecipatieve democratie, ze willen niet langer marionetten zijn in handen van de banken, ze willen gratis gezondheidszorg voor iedereen en ze willen nog veel meer. Oude slogans worden weer uit de doos gehaald, ook al gebeurt dat in Spanje voor het eerst op deze schaal: ‘Laten we realistisch zijn en laten we het onmogelijke vragen.’

In Italië heb ik vaak genoeg meegelopen met protestdemonstraties in Rome en Florence, maar ik had altijd het gevoel dat dat een soort rituele uitlaatklep was. De mensen gaan een dagje demonstreren, en daarna buigen ze weer gewoon hun hoofd, alsof ze er eigenlijk niet in geloofden. Hier wel. De mensen hebben het plein bezet en ze zijn niet van plan te wijken. Ze menen het serieus.

En hier zit ik dus nu op het ‘Tahrirplein’, zoals het door sommigen al genoemd wordt, jullie deze brief te schrijven te midden van tienduizenden compañeros.

Ik heb me aangesloten bij de revolutie. En hoewel ik, misschien als gevolg van mijn jaren Italië, enigszins cynisch aangelegd ben, wil ik toch wel graag zien hoever men bereid is om te gaan.

Het protest is officieel verboden door de kiescommissie. Vandaag is de dag van ‘reflectie’ voor de verkiezingen van morgen. Maar de mensen trotseren het verbod, enerzijds omdat het geen politieke bijeenkomst is in de zin van dat er stemmen worden geronseld, en anderzijds omdat de Spaanse grondwet iedereen het recht geeft om bijeen te komen zonder daar toestemming voor te vragen. De politie laat het dan ook rustig toe. Het zou ook geen mooi plaatje voor de buitenwereld zijn als je op de dag voor de verkiezingen een plein schoonveegt met mensen die ‘echte democratie’ eisen. Er is geen oproerpolitie aanwezig, alleen een handvol niet onvriendelijk ogende agenten. Voor de rest is het hier feest. Een feest van de democratie.

De organisatie en de geest van beschaving die er heerst op dit plein zijn bewonderenswaardig. Overal is aan gedacht. Er zijn toiletten, er is een eerste hulp post, er is een informatiebalie die plattegronden van het plein uitdeelt. Er is een communicatiecomité waar foto’s, films en andere getuigenissen worden verzameld voor copyleft publicatie op internet, er is een crêche ingericht, en een bagagedepot waar ik mijn rugzak heb kunnen stallen. Overal wordt drinkwater uitgedeeld, er zijn dekens voor handen voor wie wil blijven slapen. En met dank aan de bijdrage van welgestelde sympathisanten wordt er drie keer per dag voedsel uitgedeeld. Er hangen zelfs aankondigingen van mensen die hun douche aan de betogers ter beschikking stellen.

Ik kan het nog steeds niet helemaal geloven. De sfeer van verbroedering lijkt compleet. Een mooi en veelzeggend detail is dat het gebruik van alcohol ontmoedigd wordt. Er worden discussies georganiseerd met simultaanvertaling in gebaren voor de doven en slechthorenden. Er is een podium voor concerten, en er is meer, meer, meer. De sfeer begint zich beetje bij beetje te verbreiden over de aanliggende straten, de Madrilenen en de toeristen kijken hun ogen uit, net als ik. Ze zien hoe de betogers netjes al hun rotzooi opruimen en zelfs meehelpen om de doorstroom van het verkeer langs het plein te garanderen. En langzaamaan begint men al bijeenkomsten te organiseren in de verschillende wijken en in de dorpen, in de hoop dat het overslaat. Ook in Italië schijnen er al mensen op de been te zijn…

Het is niet alleen een protest dus. Het is geen geschreeuw tegen de gevestigde orde. Het is een voorbeeld van hoe het anders zou kunnen als mensen zichzelf organiseren. Er staat hier een grote bus waar mensen hun ideeën in kunnen doen. En overal, werkelijk overal, hebben mensen papiertjes opgeprikt met hun eigen mening, soms ironisch, soms poëtisch en sommige behoorlijk radeloos. Ik weet niet hoe de situatie in Spanje precies is, maar één van de berichtjes lijkt het redelijk op te sommen: “Ik ben dubbel afgestudeerd, ik spreek vier talen, en ze nemen me nog niet eens aan om de trappen schoon te maken.”

Wat ervan gaat worden van dit protest valt niet te voorspellen, ik hou het voor jullie in de gaten. Want als er hier geschiedenis geschreven gaat worden, dan wil ik dat niet missen!

Ik ga jullie groeten, er komt hier net een oud kolonel van het Spaanse leger langslopen in vol ornaat, iemand die waarschijnlijk nog onder Franco heeft gediend. “Viva la repubblica,” zegt hij, en de mensen juichen hem toe, ze willen met hem op de foto. Dat is de sfeer dus!

Tot slot, bij wijze van gelukswens, wil ik de mooiste tekst met jullie delen die ik hier tot nu toe op één van de briefjes heb zien staan, hij is behoorlijk ‘zen’:

“Amanece, y no es poco!”

 

Ofwel: “De zon komt op, en dat is niet niks!”